Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego A. W. Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę o wznowienie postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł m.in. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu według norm przepisanych. Podkreślić należy, że wniosek radcy prawnego A. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)
Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Nie ulega wątpliwości, iż z treści przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Wymaga przy tym podkreślenia, iż brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 P.p.s.a. Przyjmuje się bowiem, iż oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. II FSK 862/05, publikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, skoro wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego z urzędu nie zawierał oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części, to w myśl powołanych wyżej przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.