Uzasadnienie
U Z A S D N I E N I E
Decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r. (nr KM.5430.3.52.2022-II) Starosta Słupski – działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. –dalej jako "k.p.a."), art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm. - dalej jako "u.k.p.") oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm. – dalej jako "k.k.w.") - orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, B1, B+E, C, C1, C+E, C1+E, T J. Z. (zwanemu dalej "stroną", "skarżącym").
W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r. (sygn. akt II K 301/21) Sąd Rejonowy w M. orzekł wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych AM, B1, B+E, C, C1, C+E, C1+E, T na okres 3 lat.
Stosownie zaś do treści art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do kierowania w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania. Sąd orzekł wobec strony zakaz prowadzenia pojazdów silnikowych, do których uprawnia prawo jazdy kat. AM, B1, B, B+E, C, C1, C+E, C1+E, T na okres 3 lat, a zatem zakaz obowiązuje od dnia 9.8.2021 r. do dnia 08.08.2024 r. (włącznie).
Odwołanie od ww. decyzji wniósł Prokurator Rejonowy w Słupsku.
Decyzją z dnia 23 maja 2022 r. (nr SKO.474.16.2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W myśl art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Kolegium powołało także § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie z treścią § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami.
Kolegium zaznaczyło, że utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję miało na uwadze, iż zgodnie z wrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. W świetle ww. przepisów nie może budzić wątpliwości, że zgodnie z § 17 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres powyżej jednego roku, w decyzji o cofnięciu uprawnienia do prowadzenia pojazdami nie wskazuje się terminu ważności takiej decyzji, natomiast w takim przypadku - zgodnie z § 17 ust. 2 zd. 2 tego rozporządzenia - w uzasadnieniu decyzji wskazuje się termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami.
W ocenie Kolegium wyrażone w odwołaniu stanowisko Prokuratora, poparte wskazanym tam orzecznictwem sądowoadministracyjnym, pomija, że na gruncie ustawy o kierujących pojazdami, ale też art. 182 § 2 k.k.w. rozróżnieniu podlega kwestia zakresu orzeczonego zakazu kierowania pojazdami i cofnięcia uprawnień od okresu, na który zakaz taki orzeczono.
Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 103 ust. 3 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami upłynął okres przekraczający rok, a cofnięcie uprawnień wynikało z zakazu prowadzenia pojazdów na okres przekraczający rok, warunkiem przywrócenia uprawnień jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Stosownie do art. 12 u.k.p., który koresponduje z przepisami art. 103 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 tej ustawy, wyraźnie rozróżnia się kwestię zakresu orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów i okresu w którym zakaz ten obowiązuje. Rozstrzygające znaczenie dla okresu obowiązywania zakazu ma wyrok orzekający środek karny, nie natomiast decyzja o jego wykonaniu. W innym przypadku odesłanie w tym zakresie do decyzji organu administracji pozostawałoby w sprzeczności z kompetencją sądu do orzekania o środkach karnych i okresie ich obowiązywania.
Decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Zatem w następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ, w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może ich wydawać osobie, względem której taki zakaz orzeczono, tj. w okresie obowiązywania zakazu.
Z powyższym koreluje wprost treść przepisu art. 182 § 2 k.k.w., zgodnie z którym organ administracji w zakresie związania orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, cofa uprawnienia do prowadzenia pojazdów w orzeczonym zakresie i nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Nie ulega zatem wątpliwości, że zakres i okres orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów nie są pojęciowo tożsame. Przedmiotem sentencji (osnowy rozstrzygnięcia), dla sądowego zakazu prowadzenia, ma być według woli ustawodawcy cofnięcie uprawnień bez określenia terminu ważności tej decyzji (wskazanie w sentencji decyzji o cofnięciu uprawnień okresu "od... do" nosi cechy określenia terminu ważności decyzji, skoro kierowca traci swojej uprawnienia i musi je ponownie uzyskać), bądź odmowa ich przywrócenia z wyjątkiem, gdy okres ten nie przekracza roku (co podyktowane jest brakiem w takim przypadku utraty uprawnień do kierowania pojazdami).
Wskazanie w uzasadnieniu decyzji okresu zakazu prowadzenia pojazdów powinno odpowiadać ustaleniom wyroku skazującego odnośnie granic czasowych orzeczonego środka karnego, a w związku z tym nie ma mowy, aby rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień bez uzewnętrznienia okresu "od... do" w sentencji takiej decyzji mogło wprowadzać w błąd skazanego, czy inne organy, w tym Policję. Organy te w praktyce otrzymują odpis decyzji, ponadto rozstrzygnięcie będzie odnotowane w Centralnej Ewidencji Kierowców. Na tym tle wydana przez Starostę Słupskiego decyzja jest w pełni czytelna i nie budzi zastrzeżeń ani wątpliwości mogących uzasadniać istotne naruszenie prawa, co do jej wykonalności. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Starosta zgodnie z posiadanymi kompetencjami wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okres obowiązania zakazu orzeczonego w latach, mając na względzie ww. wyrok.
Kolegium wskazało także, że wszelkie kwestie interpretacyjne dotyczące wykonania wyroku i orzeczonego zakazu rozstrzygane powinny być na gruncie art. 13 k.k.w., co dotyczy tak skazanego, jak również organów wykonujących dany wyrok.
Podsumowując Kolegium zaznaczyło, że wymaga odróżnienia orzeczenie wyrokiem skazującym o granicach czasowych środka karnego od okresu, w którym dany środek karny będzie wykonywany, co nie powinno mieć jednak przełożenia na treść sentencji decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami z wyłączeniem rozróżnienia wynikającego z podziału środka karnego orzeczonego wyrokiem sądowym na okres roku i okres powyżej jednego roku.
Wobec wyroku skazującego, który precyzuje jasno okres, na który orzeczono zakaz prowadzenia stronie pojazdów, rozstrzygnięcie mające powielać takie ustalenie w sentencji decyzji uznać należałoby dodatkowo za zbędne (do wniosku takiego prowadzi ww. wykładnia obowiązujących przepisów) oraz za naruszające ww. przepisy, mając na uwadze powagę rzeczy osądzonej sądownie. Decyzja ma tu walor jedynie rozstrzygnięcia administracyjnego i nie powinna naruszać przepisów, do których przestrzegania zobowiązano organy administracji. Oceny tej nie zmienia ww. orzecznictwo i poglądy prezentowane w wyrokach wydanych w sprawach indywidualnych.
Podobnie odnośnie zarzucanego odwołaniem naruszenia przepisu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium nie stwierdziło podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania rozstrzygnięcia (sentencji decyzji) mającego precyzować wobec kogo orzeczono cofnięcie przedmiotowych uprawnień do kierowania pojazdami. W świetle treści decyzji nie jest też wątpliwe, że została ona skierowana do ww. strony, jak też brak jest wątpliwości odnośnie osnowy (treści i przedmiotu) wydanego rozstrzygnięcia (dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami danej kategorii). Zdaniem Kolegium brak jest zasadnych podstaw do twierdzenia, iż w związku z ww. treścią rozstrzygnięcia nie będzie ono wykonalne, a szczególności, że z racji na sentencję może budzić wątpliwości innych organów, w tym Policji.
Zdaniem Kolegium rozróżnienia na tle ww. rozważań wymaga więc ocena treści kontrolowanej odwoławczo decyzji od znaczenia jej skutków na tle innych postępowań i ustaleń, które inne organy mogą prowadzić wobec danej osoby w związku z niniejszą decyzją. Okoliczność ta nie może mieć wpływu na wykładnię przepisu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., jak i pozostałe elementy decyzji w tym jej uzasadnienie wobec treści § 17 ww. rozporządzenia precyzującego szczególne wymogi decyzji, do których nie należy orzekanie o okresie cofnięcia uprawnień i zakazu, który wynika wprost z ww. wyroku i nie powinien być powielany rozstrzygnięciem decyzji. W opisanej sytuacji nie ma mowy o jakimkolwiek naruszeniu praw strony.
Prokurator Rejonowy w Słupsku zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucając im naruszenie art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. polegające na niezastosowaniu tych przepisów i orzeczeniu o cofnięciu J. Z. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie nieodpowiadającym treści wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 20 stycznia 2022 r. (sygn. akt [...]).
W uzasadnieniu skargi Prokurator m.in. wskazał, iż użyty w art. 182 § 2 k.k.w. zwrot "w orzeczonym zakresie" odnosi się do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, natomiast z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że organ administracji nie jest władny do odmiennego ukształtowania okresu pozbawienia uprawnienia do prowadzenia pojazdów, jak tylko w zakresie wskazanym w wyroku, którego treścią jest ściśle związany. Wydanie zaś decyzji bez określenia terminu na jaki cofa się uprawnienie do kierowania pojazdów, oznacza w praktyce, że cofnięcie te ma charakter bezterminowy, a tym samym nakłada na stronę dodatkowe ograniczenie jej uprawnień, nie wynikające z treści wyroku sądu, ani ustawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie - w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną - pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Orzekając w tak zakreślonym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku utrzymującą w mocy decyzję Starosty Słupskiego w przedmiocie cofnięcia J. Z. uprawnień do kierowania pojazdami.
Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm. – dalej w skrócie "u.k.p.") oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm. – dalej w skrócie "k.k.w.").
Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.
W myśl natomiast art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Zatem w następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ - w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może wydawać osobie, względem której taki zakaz orzeczono tych uprawnień w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu.
W ocenie Sądu oceniając prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy odpowiedzieć na pytanie, czy orzeczenie organu administracji publicznej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest aktem prawidłowym. Oceniając ten aspekt sprawy wskazać należy, że organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są - jak wskazano powyżej - związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę w osnowie decyzji (w rozstrzygnięciu decyzji) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami organ winien wskazać okres na jaki orzeczono zakaz. W świetle art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji publicznej, któremu w trybie art. 182 § 1 k.k.w. przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnieść także należy do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (zob. w tej materii m.in.: wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 698/09; wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. akt II SA/Gl 1396/19; w Opolu z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 489/17, a także w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 348/09; z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1078/20 oraz z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 514/21).
W ocenie Sądu orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem (w przedstawionym wyżej rozumieniu) na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest aktem wadliwym. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w danym wyroku okres. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zatem zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym niż osnowa składnikiem decyzji administracyjnej. Rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma istotną doniosłość prawną, czemu ustawodawca dał wyraz wprost w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełność decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników.
Odrębność ta związaną jest zwłaszcza z ich funkcją i charakterem. W tym kontekście w znacznym uproszczeniu należy stwierdzić, że to z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji administracyjnej. Rolą uzasadnienia jest z kolei transparentne wyjaśnienie adresatowi decyzji z jakich powodów owa indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła. Sytuacja, w której w celu określenia treści zindywidualizowanego decyzją administracyjną uprawnienia lub obowiązku koniecznym jest sięganie do treści uzasadniania stanowi przejaw zacierania się odrębności ról przypisanych poszczególnym składnikom decyzji administracyjnej, czego w realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować. Skoro z art. 182 § 2 k.k.w. wprost wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego, to konkretyzacja tego zakresu powinna mieć miejsce w osnowie decyzji, a nie w jej uzasadnieniu.
W realiach rozpatrywanej sprawy organ I instancji w osnowie decyzji zawarł wyłącznie rozstrzygnięcie o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie wymienionych kategorii. W uzasadnieniu organ wskazał, że powodem takiego rozstrzygnięcia jest wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 20 stycznia 2022 r. (sygn. akt[...]) orzekający wobec J. Z. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w wymienionych kategoriach na okres 3 lat i zakaz ten obowiązuje od dnia 9 sierpnia 2021 r. do dnia 8 sierpnia 2024 r. (włącznie). Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku.
W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji, z przyczyn wskazanych wyżej, zostały wydane z naruszeniem art. 182 § 2 k.k.w.
Powyższej oceny Sądu nie zmienia w żaden sposób treść § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.) Ustęp 1 tego przepisu stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast w ustępem 2 tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Lu 1080/16), czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami.
W konsekwencji, nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 1227/21) stwierdził, że treść § 17 ust. 1 i ust. 2 wskazanego rozporządzenia nie daje podstaw do innej wykładni przepisów art. 182 § 2 k.k.w. i art. 104 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - jak taka, która treść art. 182 § 2 k.k.w i pojęcie "w orzeczonym zakresie" rozumie jako odniesienie się także do okresu na jaki następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na zakaz prowadzenia pojazdów przez okres wskazany co do jego długości przez sąd orzekający środek karny – ponieważ wskazane przepisy rozporządzenia są sprzeczne z art. 182 § 2 k.k.w.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonując kontroli zaskarżonych decyzji stwierdził, że zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (tj. art. 182 § 2 k.k.w.), i w konsekwencji tego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu odwołania organy zobowiązane są do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, tj. winny orzec o cofnięciu wobec skarżącego uprawnień w ściśle określonym okresie, z podaniem daty początkowej i końcowej obowiązywania cofnięcia.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).