Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. K. na decyzję Wojewody z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zadłużenia z tytułu refundacji kosztów wyposażenia stanowisk pracy dla bezrobotnych.
W dniu 24 kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od złożonego wniosku w kwocie 100 zł. W wydanym zarządzeniu określono termin na wykonanie wezwania wynoszący 7 dni oraz rygor ściągnięcia wskazanej kwoty w postępowaniu egzekucyjnym.
Wobec niepodjęcia kierowanej do skarżącego korespondencji uznano doręczenie za skutecznie dokonane w dniu 10 czerwca 2015 r.
W dniu 27 lipca 2015 r. doręczono skarżącemu - w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 21 maja 2015 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. W wydanym zarządzeniu określono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor ściągnięcia nieuiszczonej opłaty w postępowaniu egzekucyjnym.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynikało, że skarżący w wyżej wskazanym terminie nie uiścił opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł należnej na mocy art. 234 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Z akt przedmiotowej sprawy wynikało również, że skarżący nie został zwolniony od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządził ściągnięcie od L. K. kwoty 100 zł, tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Sprzeciw od wyżej wskazanego zarządzenia wniósł L. K., domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Sąd wydał wyrok opierając się na podrobionym dokumencie. Z kolei referendarz sądowy zamiast przekazać sprawę organom ściągania zarządził ściągniecie od skarżącego opłaty od nielegalnego wyroku.
Zgodnie z obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 167a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej traci moc.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.
Wysokość należnej opłaty określa natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ze zm.). Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia, opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wynosi 100 zł.
W świetle przytoczonych regulacji normatywnych oraz wskazanych okoliczności faktycznych wydanie zarządzenia ściągnięcia opłaty kancelaryjnej należy uznać za konieczne. Na gruncie niniejszej sprawy poza sporem pozostaje bowiem fakt, że skarżący nie uiścił należnej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zapatrywania powyższego nie zmienia w żaden sposób argumentacja skarżącego zawarta we wniesionym sprzeciwie.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 167a § 2 zdanie pierwsze i § 6 w zw. z art. 234 § 2 zdanie drugie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.