Uzasadnienie
Zgodnie z dyspozycją art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 529, dalej w skrócie jako - "p.p.s.a") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Stosownie do treści § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 604), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 2021 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Z powyższego wynika, iż tylko sprawy w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych należą do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, na obszarze których strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Skoro w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego zaskarżona zostało postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych, a nie decyzja nakładająca karę pieniężną, uznać należy, iż do przedmiotowej sprawy właściwy miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Oczywistym jest bowiem, że sąd niewłaściwy w sprawie nie może podejmować jakichkolwiek czynności związanych z oceną wniesionej skargi pod względem formalnym bądź merytorycznym.
Z uwagi na to, że kwestie dopuszczalności skargi, jak i jej merytoryczna ocena mogą być dokonane tylko przez sąd właściwy w sprawie, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.