Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2013r. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Oddział w S., działając na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił D. W. oraz M. R. uchylenia decyzji nr [...] zawartej w nakazie nr [...] z dnia 29 kwietnia 2011r., którą nakazano zapewnienie na stanowiskach pracy w hali traków i hali maszyn temperatury powietrza nie niższej niż 14 0 C. Organ podał, że decyzja ta została wydana na skutek kontroli w firmie "A" spółka cywilna D. W., M. R.. W trakcie kolejnej kontroli dokonano ponownych pomiarów temperatur, z których wynikało, że decyzja nr [...] nie została wykonana. Organ podał, powołując się na art. 214 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), że obowiązek zapewnienia odpowiedniej temperatury w pomieszczeniach pracy wynika z tych przepisów. Z uwagi na nie wskazanie żadnych względów technologicznych, uniemożliwiających zapewnienie temperatury nie niższej niż 14 0 C, brak było podstaw do zmiany powyższej decyzji.
W następstwie rozpatrzenia odwołania Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia 31 maja 2013r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wydając decyzję nr [...] miał na względzie szeroko rozumiany ustawowy obowiązek pracodawcy zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Decyzja dotycząca zapewnienia na opisanych stanowiskach pracy temperatury powietrza nie niższej niż 14 °C została wydana w oparciu o stwierdzony stan faktyczny, opisany w protokole kontroli. Pracodawca do ustaleń dotyczących temperatury nie wniósł zastrzeżeń. Decyzja została wydana prawidłowo i zawiera odpowiednią podstawę prawną. Pracodawca przez ponad dwa lata od dnia wydania decyzji nie wniósł od niej odwołania, a w czerwcu 2011r. informował inspektora pracy o jej wykonaniu.
W ocenie organu II instancji oznacza to, iż adresat decyzji nie kwestionował jej zasadności, celowości i prawidłowości. Ponowna kontrola przeprowadzona w styczniu i lutym 2013 r. wykazała, że przedmiotowa decyzja nie została wykonana.
Następnie, przywołując treść z § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy organ wskazał, że w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy, nie niższą niż 14 °C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają. W ocenie organu z przepisu tego wynika, że jedyną przesłanką pozwalającą na zapewnienie w pomieszczeniach pracy temperatury niższej niż 14 °C są względy technologiczne, które w sprawie nie występują.
Skargę na powyższą decyzję Okręgowego Inspektora Pracy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli D. W. i M. R., prowadzący działalność gospodarczą "A" Spółka cywilna D. W. M. R.. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania przez brak wyjaśnienia, czy na hali przecierania drewna winna być zachowana wskazywana przez organ temperatura i brak rozważenia, czy względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie oraz naruszenie § 44 ust. 1 załącznika 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy przez uznanie, że w wymienionej hali winna być utrzymana temperatura min.14 ° C, mimo spełnienia przesłanek z § 44 ust. 1 w/w rozporządzenia. Wskazali, że ich stanowisko w tym zakresie zostało podzielone w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w C., sygn. akt II W 1926/11.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Decyzja z dnia 29 kwietnia 2011 r., zawarta w nakazie wydana została w oparciu o art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy(Dz.U. nr 89, poz.589 ze zm.).
Od decyzji takiej, wydanej w formie pisemnej przysługuje – w myśl art. 34 ust. 5 w/w ustawy - odwołanie do okręgowego inspektora pracy.
Skarżący nie kwestionowali, że od decyzji z dnia 29 kwietnia 2011 r. nie wnosili odwołania, wobec czego decyzja ta jest decyzją ostateczną.
Należy w tym miejscu wskazać, że- zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tj. Dz.U. z 2012 r., poz.404 ze zm.), w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Organ pierwszej instancji uznał wniosek, zawarty w piśmie z dnia 17 marca 2013 r., za wniosek o uchylenie decyzji, który należy rozpoznać w oparciu o art. 155 k.p.a. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Decyzja nakładająca na stronę obowiązek jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 1515/96 publ. LEX nr 53442, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 51/08, publ. LEX nr 507772).
Zauważyć należy, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie zawierają ani przywołania treści art. 155 k.p.a., który był podstawą orzekania, ani też nie zawierają odniesienia się do przesłanek uchylenia decyzji ostatecznej, o jakich mowa w tym przepisie. W istocie decyzje te zawierają ocenę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, o czym zresztą świadczą użyte w nich sformułowania. Tymczasem istotą postępowania prowadzonego na podstawie omawianego przepisu nie jest ocena zgodności z prawem decyzji ostatecznej, bowiem postępowanie takie stawałoby się konkurencyjne dla zwykłego postępowania i prowadziłoby do rozpoznania sprawy w kolejnej instancji (por. przywołany wyżej wyrok NSA). Nie jest też istotne dla rozpoznania wniosku strony o uchylenie czy zmianę decyzji ostatecznej, czy strona w jakikolwiek sposób wcześniej ją kwestionowała.
Z przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że jest to decyzja o charakterze uznaniowym.
Z uwagi na brak w uzasadnieniach decyzji obu instancji oceny przesłanek zastosowania omawianego przepisu decyzje te naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały powyższe na uwadze, przy czym niezbędne będzie wpierw ustalenie, czego w istocie dotyczy i od kogo pochodzi wniosek zawarty w piśmie z dnia 17 marca 2013 r., zatytułowanym "zastrzeżenia do protokołu kontroli".
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.