Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z 23 grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 sierpnia 2015 r., którą organ wymierzył A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Spółka podkreśliła, że wykonanie decyzji grozi także powstaniem szkody po stronie Skarbu Państwa - w związku z koniecznością zwrotu pobranych kar w razie uwzględnienia skargi przez Sąd. W ocenie Spółki wstrzymanie wykonanie decyzji powinno trwać przynajmniej do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawę do wymierzenia orzeczonej w zaskarżonej decyzji kary.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.
Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Wnioskująca Spółka nie zobrazowała swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyła również wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jej majątkowego posiadania, nie przedstawiła choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero natomiast porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową Spółki może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Przepisy ustawy p.p.s.a. precyzują ponadto jednoznacznie, że wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Okoliczność, że Spółka kwestionuje w skardze zgodność przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją pozostaje zatem bez znaczenia dla kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w żaden sposób nie mogłoby zdeterminować czasu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez Spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej w G..