Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 czerwca 2014 r. K. R. zamieszkały w S. zwrócił się do Starosty [...] o zwrot zatrzymanego prawa jazdy.
Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...] Starosta poinformował ww., że zgodnie z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym przedmiotowy dokument nie może być zwrócony.
Organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w E. Zamiejscowy X Wydział Cywilno-Karny z/s w N. z dnia 28 grudnia 2000r. sygn. akt [...] orzeczono wobec wnioskodawcy środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Ponadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w E. Zamiejscowy X Wydział Cywilno-Karny z/s w N. z dnia 7 marca 2001 roku sygn. akt [...] orzeczono wobec wnioskodawcy środek karny w postaci zakazu prowadzenia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t na okres 2 lat.
Art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011r., Nr 30, poz. 151 ze zm.) stanowi zaś, że osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.
W tej sytuacji zwrot zatrzymanego prawa jazdy będzie możliwy po uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu państwowego w zakresie stosownej kategorii.
W dniu 2 lipca 2014 r. do Starostwa Powiatowego w N. wpłynęło nadane w dniu 1 lipca 2014 r. pismo K. R., w którym ww. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie w dniu 24 lipca 2014 r. do S. wpłynęła skarga K. R. na ww. czynność odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy stwierdzoną pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...].
W treści skargi wskazano, że przetrzymywanie spornego dokumentu przez organ jest bezprawne.
W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. ustanowiony pełnomocnik skarżącego podniósł, że w sprawie nie było podstaw do powoływania się na wyroki sądów z lat 2000 i 2001. Orzeczenia te nie zostały wykonane a skazanie uległo zatarciu z mocy art. 45 § 3 ustawy – Kodeks wykroczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracyjnej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowej jest zasadność dokonanej wobec skarżącego odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.
Stan faktyczny niniejszej sprawy jest poza sporem. Skarżący dopełnił wymogu formalnego do złożenia skargi na czynność Starosty z dnia 24 czerwca 2014 roku, wzywając w terminie ustawowym organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 1 lipca 2014 roku (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Bezspornym było, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w E. Zamiejscowy X wydział Cywilno-Karny z/s w N. z dnia 28 grudnia 2000r. sygn. akt [...] orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat.
Nadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w E. Zamiejscowy X wydział Cywilno-Karny z/s w N. z dnia 7 marca 2001 roku sygn. akt [...] orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t na okres 2 lat.
W konsekwencji organ pierwszej instancji zatrzymał prawo jazdy skarżącego. Skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o zwrot prawa jazdy. Jako podstawę prawną odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy organ wskazał art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011r., Nr 30, poz.151 ze zm.), dalej jako - ustawa o kierujących pojazdami lub ustawa, który stanowi, że sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok.
W tej sytuacji zasadnie organ stwierdził, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy będzie możliwy po uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu państwowego w zakresie stosownej kategorii.
Odnośnie zarzutu pełnomocnika skarżącego zgłoszonego na rozprawie a dotyczącego zatarcia skazań objętych ww. wyrokami, podkreślić trzeba, że regulacja zawarta w ustawie o kierujących pojazdami a poprzednio ustawie - Prawo o ruchu drogowym jest regulacją autonomiczną w stosunku do uregulowań określających sytuację skarżącego na gruncie odpowiedzialności karnej.
Dodatkowo zauważyć należy, że odmowa zwrotu zatrzymanego prawa jazdy nie nastąpiła w niniejszym przypadku na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, w myśl, którego prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której wydano decyzję o [...] zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Nadto wskazać trzeba, że w okresie wydania powołanych przez Starostę wyroków karnych, na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starając się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, skarżący również musiałby uzyskać pozytywny wynik kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, gdyż tylko wówczas jego wniosek na podstawie art. 114 ust.1 pkt 2 lit. b ww. ustawy mógłby być uwzględniony.
Sąd zwraca uwagę, że w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 49 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami zgodnie z którym nie ma obowiązku uzyskania wyniku pozytywnego odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje, osoba wobec której zapadł wyrok uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone. Podkreślić bowiem należy, że organ prawidłowo, przy odmowie zwrotu prawa jazdy nie uwzględnił wyroku Sądu Rejonowego w M. VIII Zamiejscowy Wydział Grodzki w N. z dnia 15 września 2009 roku sygn. akt [...], którym Sąd umorzył postępowanie w tej sprawie.
W reasumpcji stwierdzić trzeba, że organ prawidłowo odmówił zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, zastrzegając, że zwrot będzie możliwy po uzyskaniu przez skarżącego pozytywnego wyniku egzaminu państwowego w zakresie kategorii B. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.
Orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu na zasadzie prawa pomocy zostało wydane na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia stawka minimalna za pomoc prawną w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 zł.
W ww. przypadku wynagrodzenie winno wynosić 295,20 zł z uwagi na wymagane treścią § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia podwyższenie stawki o 23 % stawkę podatku od towarów i usług.