Uzasadnienie
Pismem, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 21 czerwca 2011 r., uzupełnionym w dniu 24 czerwca 2011 r. R. P. zwrócił się o "[...] wznowienie – uzupełnienie sprawy, że Konstytucja jest ustawą wyższego rzędu nad Kodeksem Wykroczeń, że na tablice, plansze, banery protestacyjne nie jest wymagane dodatkowe zezwolenie na ich umieszczanie na chodniku, oparcia o słupy, drzewa, krzewy [...]".
W piśmie uzupełniającym w/w wskazał m.in., że w dniu 21 czerwca 2011 r. funkcjonariusze Policji ukradli skarżącemu tablice protestacyjne (plansze, banery) pod zarzutem naruszenia art. 63 ustawy – Kodeks wykroczeń.
Przedmiotowe pismo zostało zakwalifikowane przez Sąd jako wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2011 r. wydanego ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakazu zorganizowania zgromadzenia publicznego, mocą którego Sąd uchylił decyzje Wojewody oraz Prezydenta Miasta z dnia 23 grudnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Należy wskazać, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia, której podlega zarówno jego sentencja, jak i uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
W ramach wykładni nie mieści się zaś wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny przedstawione w uzasadnieniu.
Nadto, w pojęciu tym nie mieści się również udzielanie określonych wyjaśnień dotyczących obowiązujących przepisów prawa czy uzupełnianie treści wydanego orzeczenia. Instytucja wykładni wyroku nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, jego uzupełnienia lub usuwania ewentualnych błędów.
Mając na uwadze powyższe kwestie należy wskazać, że w uzasadnieniu w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sposób jasny i transparentny przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd podniósł m.in., iż norma art. 57 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. ma charakter nadrzędny w kwestii wykładni regulacji ustawowych zawartych w ustawie z dnia 5 lipca 1990 r. – Prawo o zgromadzeniach.
W uzasadnieniu wyroku nie zawarto zaś argumentacji odnoszącej się do umiejscowienia banerów, tablic i plansz protestacyjnych jak i kwestii związanych z ich odebraniem skarżącemu przez funkcjonariuszy Policji, kwestie te nie były bowiem istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że treść w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia.
Treść ta sformułowana została w sposób zrozumiały a wniosek skarżącego nie znajduje podstaw do zastosowania art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwłaszcza, że odnosi się do zdarzeń faktycznych, które miały miejsce już po wydaniu wyroku.
W niniejszej sprawie nie zostały zatem spełnione przesłanki dokonania wykładni orzeczenia.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.