Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Postanowieniem wydanym w dniu 25 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w G. pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie wyznaczyła adwokata M. R., o czym poinformowano Sąd pismem datowanym na dzień 15 maja 2013 r.
W dniu 14 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła sporządzona przez adwokata M. R. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego.
W konsekwencji postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 819/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił przyznania adwokatowi M. R. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że wniosek pełnomocnika strony o zasądzenie kosztów nie zawierał oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części, a zatem stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) nie mógł zostać uwzględniony.
Od powyższego postanowienia adwokat M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw wnosząc o zmianę ww. postanowienia i wyjaśnił, że za czynności wykonane w sprawie nie zostało mu wypłacone wynagrodzenie nawet w części.
Uwzględniając fakt, że wniesiony przez M. R. sprzeciw nie podlega odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów zasady powyższe zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej "rozporządzeniem". Stosownie do treści § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Z uwagi na to, że zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w wyniku złożenia sprzeciwu sprawa rozpoznawana jest ponownie od początku, przeto rozstrzygnięcie musi uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny sprawy. W tym kontekście należy stwierdzić, że w piśmie (sprzeciwie) z dnia 27 czerwca 2013 r. adwokat M. R. złożył oświadczenie, że za czynności wykonane w sprawie, w której został ustanowiony - w ramach przyznanej pomocy prawnej - pełnomocnikiem, nie zostało mu wypłacone wynagrodzenie nawet w części. Oświadczenie to wypełnia zatem dyspozycję § 20 rozporządzenia i stanowi podstawę do przyznania w oparciu o art. 250 p.p.s.a. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.