Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 marca 2017 r. Starosta, na podstawie art. 104 k.p.a., art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 6, art. 194 ust. 1a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 557 ze zm.) zmienił własną decyzję nr [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. w zakresie wysokości odpłatności za pobyt K. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej i ustalił, że począwszy od dnia 1 marca 2017 r. do 30 listopada 2017 r. opłata wynosić będzie 2.736,00 zł miesięcznie.
Organ wskazał, że zmiana decyzji była konieczna w związku ze zmianą średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej na terenie powiatu ego w 2017 r. Zgodnie z Zarządzeniem nr [...] Starosty z dnia 13 lutego 2017 r. średni miesięczny wydatek na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej "[...]" w K. w 2017 r. wynosi 2.736,00 zł.
W odwołaniu A. K. i I. M. wskazali, że wcześniejsza decyzja była wydana na 12 miesięcy, a decyzja zmieniająca jest próbą wdrożenia praktyki indeksowania wydanej raz na rok decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 sierpnia 2017 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ powołał przepisy ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej wyjaśniając, że jeżeli zmianie uległy okoliczności mające wpływ na wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej opłaty, w szczególności zmianie uległa wysokość średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, starosta może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną dotyczącą tej opłaty. Z zarządzenia z dnia 13 lutego 2017 r. nr [...] Starosty w sprawie średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo - wychowawczych na terenie Powiatu wynika, że średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce "[...]" w K. wynoszą 2.736,00 zł.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli A. K. i I. M., kwestionując zasadność przyjęcia kwoty kosztów utrzymania małoletniego, wobec nie przedstawienia podstaw faktycznych i prawnych oraz zasad ich obliczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie skarżący dodatkowo zarzucił, że decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo, bowiem miejsce zamieszkania skarżących i ich dzieci nie leżało w Powiecie, a G.. Pomyłka w miejscu zamieszkania widocznie powstała na skutek błędu Dyrekcji Szkoły w L., która podała wszystkim instytucjom stary adres. Wskazał na treść przedłożonych dokumentów –dowodów zameldowania i wymeldowania oraz dokumentów dotyczących drugiego z synów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że podniesione na rozprawie zarzuty skarżącego dotyczą braku właściwości organu pierwszej instancji do wydania decyzji.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła zmiany decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, którą to kwestię normuje ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz.697 ze zm.), zwana dalej "ustawą". Przepis art. 193 ustawy stanowi:
1.Za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości:
- 1) przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka;
- 2) średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym;
Zgodnie z art. 194 ust. 1 ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.
Skarżący twierdzi, że Starosta nie był właściwy do wydania decyzji, bowiem miejscem zamieszkania rodziny przed umieszczeniem dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej nie były L., a G..
Zauważyć w tej sytuacji należy, że wydana w niniejszej sprawie decyzja nie jest decyzją ustalającą opłatę za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej, ale decyzją o zmianie takiej decyzji.
Ponadto Sądowi z urzędu wiadomo, że kwestia właściwości Starosty ego do ustalenia w drodze decyzji wysokości opłaty za pobyt w placówce opiekuńczo- wychowawczej syna skarżących Krystiana była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu.
Skarżący kwestię tę podnosili w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 17 czerwca 2015 r. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 30/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na skutek skargi skarżących, uchylił decyzję organu odwoławczego, wskazując na konieczność wyjaśnienia kwestii naruszenia przepisów o właściwości. W decyzji z dnia 30 czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że Starosta jest organem właściwym do wydania decyzji. Skarga skarżących na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu w Gdańsku z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 615/17. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał m.in. "Małoletni K. M. umieszczony został w placówce opiekuńczo-wychowawczej na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 czerwca 2014 r. W tym czasie skarżący posiadali pełną władzę rodzicielską (powyższa sprawa przed Sądem Rejonowym w K. dotyczyła właśnie ograniczenia władzy rodzicielskiej skarżących wobec m.in. syna K.).
Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny(tj. Dz.U. z 2016 r., poz.380), jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Poza sporem pozostawała okoliczność, że małoletni faktycznie zamieszkiwał z rodzicami przed umieszczeniem go w placówce.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że istotne dla ustalenia miejsca zamieszkania i rodziców małoletniego, i samego małoletniego są oświadczenia skarżącego, złożone na potrzeby postępowania o ustalenie opłat za pobyt syna K. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W oświadczeniach tych skarżący wskazał, że miejscem zamieszkania jego rodziny są L. (dwa oświadczenia skarżącego z 18 czerwca 2014 r.). Organ odwoławczy prawidłowo też wskazał, że działania w sprawie prowadziła Policja w K., a postępowanie toczyło się przed Sądem Rejonowym w K.(art. 569 § 1 k.p.c.), co potwierdza miejsce zamieszkania skarżących i małoletniego K..
Należy też zgodzić się z organem odwoławczym, że miejsce zamieszkania - choć powinno - nie zawsze pokrywa się z miejscem zameldowania. Fakt, że drugi z synów skarżących uczęszcza do szkoły w G. nie świadczy o faktycznym zamieszkiwaniu skarżących w tym mieście. Nauka czy świadczenie pracy w G., a zamieszkiwanie w miejscowościach sąsiadujących z G. to częsta sytuacja w warunkach trójmiejskich. To, że w zaświadczeniach o wynagrodzeniu skarżących czy też protokołach ich zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji z dnia 6 czerwca 2014 r. (przedłożonych na rozprawie w dniu 19 października 2017 r.) widnieją adnotacje adresowe dotyczące G. jest spowodowane rozbieżnością miejsc ich zamieszkania i zameldowania. Obecnie skarżący z tego faktu chcą wywodzić dla siebie korzystne skutki, zmierzające do uniemożliwienia lub przesunięcia w czasie nałożenia na nich obowiązku uiszczania przez nich opłaty za pobyt syna w pieczy zastępczej".
Skoro kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu, zarzuty skarżącego, podnoszone w niniejszej sprawie, jak i przedłożone przez niego na tę okoliczność dokumenty nie mogą być ponownie poddane ocenie. Można jedynie zwrócić uwagę, że miejsce zamieszkania rodziny skarżących w omawianym okresie ustalone zostało m.in. na podstawie oświadczeń samego skarżącego.
Dokumenty, na które skarżący powoływał się na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. dotyczące drugiego syna – S., w tym umieszczenia go w 2017 r. w placówce opiekuńczo-wychowawczej nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, dotyczącej syna skarżących K., umieszczonego w placówce opiekuńczo-wychowawczej w czerwcu 2014 r.
Jak już wyżej wskazano, przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję o zmianie decyzji, ustalającej opłatę za pobyt dziecka skarżących K. w placówce opiekuńczo- wychowawczej.
Decyzja Starosty z dnia 4 stycznia 2017 r. ustalała wysokość opłaty za pobyt małoletniego K. w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 30 listopada 2017 r. (2701 zł miesięcznie) w oparciu o Zarządzenie Starosty nr [...] z dnia 10 marca 2016 r.
Jednak, jak ustaliły organy, Zarządzeniem Starosty nr [...] z dnia 13 lutego 2017 r. zmieniono wysokość średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, w której przebywa małoletni K., ustalając je na kwotę 2.736 zł.
Zgodnie z art. 194 ust. 1 a ustawy, jeżeli zmianie uległy okoliczności mające wpływ na wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1, w szczególności zmianie uległa wysokość przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81, albo średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, starosta może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną dotyczącą tej opłaty.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo zmienił własną decyzję z dnia 4 stycznia 2017 r., bowiem zmiana stanu prawnego obligowała organ do tego rodzaju działania. Prawidłowo też organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy.
Wskazać ponadto należy, że nie jest możliwe kwestionowanie w niniejszym postępowaniu wysokości opłaty, ustalonej zarządzeniem Starosty. Jest to odrębny akt, a organy, ustalając wysokość opłaty za pobyt konkretnej osoby w konkretnej placówce, są jego treścią związane.
W tej sytuacji Sąd, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.