Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 11 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 853/20

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 15 listopada 2019 r. ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł:

1. I. na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – dalej w skrócie: "u.t.d.") o nałożeniu na T. S. (zwanego dalej także "stroną", "skarżącym"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów prawa w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w postaci: 1/ wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. (tj. naruszenia określonego w załączniku nr 3 do u.t.d. pod l.p. 2.11 zagrożone karą 8.000 zł); 2/ niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie (tj. naruszenia określonego w załączniku nr 3 do u.t.d. pod l.p. 1.5 zagrożone karą 800 zł);
2. II. na postawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") o umorzeniu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. (tj. naruszenie określone w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp. 1.12).

Decyzję podjęto w oparciu o ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] którą przeprowadzono w dniu 23 sierpnia 2019 r. na terenie portu lotniczego w G.. Zatrzymany do kontroli samochód marki Skoda Fabia nr rej. [...] był kierowany przez obywatela Ukrainy - V. L. W momencie kontroli w pojeździe znajdował się pasażer P. K., który przesłuchany w charakterze świadka oświadczył, że korzystał z usługi przewozu zamówionego przy pomocy aplikacji BOLT na trasie z ul. [...] na lotnisko w G. Pasażer zapłacił za przewóz 9,73 zł przy pomocy karty po 50% bonifikacie, zgodnie z danymi uzyskanymi z aplikacji, którą miał zainstalowaną w telefonie. Pasażer oświadczył, że nie zawierał z kierowcą żadnej umowy w formie pisemnej, ani nie otrzymał od kierowcy paragonu lub innego dowodu zapłaty za wykonaną usługę. Otrzymał jedynie e-mail potwierdzający, że za przejazd pobrano wskazaną wyżej kwotę z jego konta bankowego.

Podczas kontroli kierowca okazał kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną na rzecz A. ul. [...] w G. Pojazd nie był oznakowany zgodnie z przepisami jako pojazd "TAXI", ani nie był wyposażony w taksometr i kasę fiskalną. Na pojeździe nie znajdowały się również widoczne informacje o wysokości opłat za usługę przewozu. Zgodnie z treścią dowodu rejestracyjnego kontrolowany pojazd był przystosowany do przewodu 5 osób. Mając na uwadze powyższe kontrolujący przyjęli, że wykonywany w imieniu T. S. przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego wykonywanego samochodem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego. Wszczęte w związku ze stwierdzonym naruszeniem postępowanie zostało następnie rozszerzone przez organ o naruszenia: z lp. 1.12, a następnie także z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie naruszenia z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy organ zaznaczył, że zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b/ u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. W sprawie ustalono natomiast, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób oraz nie zawarto pisemnej umowy przewozu w siedzibie przedsiębiorstwa. Organ podkreślił, że pobranie opłaty za przejazd świadczy o zarobkowym charakterze działalności. Usługi przewozowe wykonywane przez stronę miały charakter zorganizowany, co potwierdza korzystanie z aplikacji BOLT, za pomocą której strona "pozyskiwała" klientów i na podstawie której rozliczała się z firmą BOLT. W uzasadnieniu decyzji dokonano dodatkowo analizy zapisów regulaminu usługi BOLT dostępnej na stronie internetowej tej firmy.

Organ zaznaczył, że z zapisów regulaminu zawartych w punktach 1.1, 1.2, 1.3, 3.1 oraz 3.2 jasno wynika, że to przedsiębiorca, właściciel pojazdu posługujący się kierowcą, jest jednocześnie stroną świadczącą usługę transportową. Wynika z nich również, że to osoby korzystając z aplikacji BOLT nie używają jej do tego, by świadczyć przewozy o charakterze grzecznościowym, ale takie które mają charakter zarobkowy. Ponadto BOLT sam siebie określa mianem pełnomocnika pobierającego opłatę w imieniu Usługodawcy Zewnętrznego – w tym wypadku – wykonawcy przewozu. Organ uznał, że w sprawie rozstrzygający był zapis punktu 4.2 regulaminu BOLT stanowiący, że "w momencie potwierdzenia przez kierowcę, że ukończy dany kurs, zawierasz z kierowcą odrębną umowę o zrealizowanie usługi przejazdu na takich warunkach, na jakie zgodzisz się ty i kierowca. BOLT nie jest dostawcą usługi transportowej i nie jest stroną umowy z danym kierowcą".

W zakresie naruszenia z lp.1.5 załącznika nr 3 do ustawy organ przytoczył pełną treść poszczególnych przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. art. 5b, art. 7, art. 8, art. 14, art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., a następnie wskazał, że w tym zakresie w sprawie nie może mieć zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., pozwalający na umorzenie postępowania ponieważ w toku postępowania strona nie wykazała żadnych okoliczności oraz dowodów, które mogłyby wskazać na zaistnienie którejkolwiek z przesłanek umorzenia postępowania. Wyłączenie odpowiedzialności przewidziane w ustawie o transporcie drogowym zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć stosownie do zapisów zawartych w art. 92c u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa.

Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności i je udokumentować. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie została przez stronę wykazana, a to ona winna udowodnić okoliczności objęte hipotezą art. 92c u.t.d. w sytuacji, gdy chciałaby wywodzić skutki prawne wynikające z przedmiotowych przepisów. Strona postępowania lub osoby nią zarządzające winny posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną pozwalającą im na prawidłową organizację wykonywanych przez nich przewozów. W sytuacji, gdy przedsiębiorca przy wykonywaniu działalności przewozowej posługuje się inną osobą, to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą - zarówno na gruncie prawa cywilnego, jak i administracyjnego - ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje.

W zakresie naruszenia z lp.1.12 załącznika nr 3 do ustawy organ wskazał natomiast, że w związku z kontrolą drogową przeprowadzoną w dniu 23 sierpnia 2019 r. i stwierdzonym naruszeniem przepisów transportowych, zostało z urzędu wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, rozszerzone pismem doręczonym stronie w dniu 30 sierpnia 2019 r. o niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji (naruszenie określone pod Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ut.d.) W toku postępowania ustalono, że strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. W przedmiotowej sprawie do posiadanej licencji nie został zgłoszony pojazd którym wykonywano usługę przewozu osób. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że przedsiębiorca nie mógł wyposażyć kierowcy, a kierowca okazać stosownego wypisu z licencji. Wobec tego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie w zakresie stwierdzonego naruszenia określonego pod Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

T. S. wniósł odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia prawa obejmujące naruszenie: art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie daty decyzji (15 listopada 2019 r.), albowiem data wydania decyzji jest późniejsza, aniżeli dzień doręczenia decyzji stronie (14 listopada 2019 r.); art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz poprzez nieustalenie, czy doszło do wykonywania transportu drogowego oraz dokonanie błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za przewóz; art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w sytuacji, gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego; art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, gdyż w jej opinii brak było wykazania jakichkolwiek powiązań między kierowcą a stroną. Zdaniem strony działalność gospodarcza powinna być prowadzona w sposób ciągły i powtarzalny. W ocenie strony definicję przewozu okazjonalnego należy wywieść z rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98, a także rozporządzenia 1073/2009, by stwierdzić, że jest ona zbieżna ze słownikowym znaczeniem słowa "okazjonalny", czyli wiążący się z nadarzającymi się okazjami. Strona stanęła na stanowisku, że wbrew ustaleniom organu nie wykonywała przewozu okazjonalnego i nie powinna być adresatem decyzji.

Decyzją z dnia 27 maja 2020 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego – na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w zakresie stwierdzonych naruszeń wskazał, że w jego ocenie bezspornym pozostaje, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był T. S. Powyższe wynikało z faktu okazania do kontroli oryginału licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej ww. przedsiębiorcy oraz treści zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, który oświadczył, że jest zatrudniony u strony w charakterze kierowcy. W opinii organu odwoławczego zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdził wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. W toku postępowania, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego w G. (pismo z dnia 10 września 2019 r.) ustalono, że strona posiadała uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której strona nie zgłosiła pojazdu marki Skoda o nr rej. [...].

Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przewoźnik drogowy, czyli przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15), jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przewidziany w art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek zgłaszania przez przewoźnika organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w określonym terminie, jest konsekwencją innego obowiązku adresowanego do przewoźnika, tj. obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji (zezwolenia) na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego.

W omawianym przypadku organ I instancji nie ustalił, od kiedy strona wykonywała transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu, jednak w ocenie organu odwoławczego należało stwierdzić, że od dnia 23 sierpnia 2019 r. (dzień kontroli) do dnia wydania decyzji w pierwszej instancji (15 listopada 2019 r.) upłynęły 84 dni, zaś do dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie. Organ zaznaczył, że nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie strona użytkowała kontrolowany pojazd. Jej obowiązkiem było bowiem zgłoszenie zmian w licencji w wymaganym terminie. Z tej przyczyny w ocenie organu odwoławczego na stronę prawidłowo nałożono karę pieniężną w wysokości 800 zł z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu decyzji wskazano także, że zgodnie z art. 774 Kodeksu cywilnego, zawierając umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Umowę przewozu kwalifikuje się jako umowę należącą do kategorii "umów o świadczenie usług", przy czym bezpośrednią funkcją komentowanego uregulowania jest stworzenie ram prawnych dla stosunku, którego źródłem jest umowa nazwana, w ramach którego następuje świadczenie "wyspecjalizowanych" usług - usług transportowych. Wykonanie umowy przewozu wymaga osiągnięcia sprawdzalnego rezultatu. Jest to umowa kwalifikowana podmiotowo, po stronie przewoźnika może ją zawrzeć wyłącznie przedsiębiorca posiadający odpowiednie uprawnienia, tj. licencję na wykonywanie transportu drogowego osób lub rzeczy.

Transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 u.t.d.). W ocenie organu bezspornym było zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Organ zaznaczył, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezsprzeczne było zaś, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdził protokół kontroli i protokół oględzin pojazdu.

Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wynikające z art. 18 ust. 4b u.t.d., zgodnie z którym dopuszcza się bowiem przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji, co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 78¹ § 2 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej, co jednakże nie oznacza, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b/ u.t.d., który wprost wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa.

Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Z powyższych względów w ocenie organu odwoławczego nałożenie na stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów strony podniesionych w zakresie uchybień przepisów proceduralnych, wskazując że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a organ I instancji ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budziły też wątpliwości co do ich wiarygodności. Przesłuchani w toku kontroli drogowej kierowca i pasażer złożyli zeznania, które są spójne i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W toku postępowania przed organem I instancji, sama strona nie założyła zaś żadnych wniosków dowodowych ani wyjaśnień w sprawie.

Organ wskazał końcowo, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona nie przedłożyła bowiem w toku postępowania żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Organ podkreślił, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c u.t.d. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c u.t.d. spoczywa zaś na stronie postępowania, a nie na organie administracyjnym.

T. S. zaskarżył opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia prawa obejmujące:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie BOLT, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę V. L., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego w odniesieniu do tej konkretnej sprawy nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;
2. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c/ u.t.d. poprzez jego niezastosowanie - przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym - w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt B.V.;
3. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 oraz 1.5 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;
4. 4) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;
5. 5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 23 sierpnia 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;
6. 6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;
7. 7) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
8. 8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji BOLT;
9. 9) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w żaden sposób, z jakich powodów za przejazd wykonany przez kierowcę - V. L., odpowiedzialność ma ponosić skarżący. Zgromadzony w toku materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a skarżącym, a tym samym brak jest podstaw do uznaniu, że to skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób w dniu 23 sierpnia 2019 r.

W ocenie skarżącego, aby uznać, że wykonywał krajowy transport drogowy bez wymaganej licencji, należy w pierwszej kolejności ustalić czy czynności podejmowane przez skarżącego mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego określonej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Wykonywanie krajowego transportu krajowego zakłada świadczenie odpłatnie usługi przewozu osób lub rzeczy w ramach wykonywania działalności gospodarczej. W tym kontekście należy skonstatować, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił czy formalnie skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywany (stwierdzony w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie kierujący nie tylko nie posiadał statutu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez niego czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej.

Skarżący pragnie podkreślić, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera przez platformę internetową o nazwie BOLT. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Co ważne zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej BOLT (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową BOLT - karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe. Dzieje się to jednak nie na rzecz kierującego, ale na rzecz Bolt B.V.

Ponadto sam fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której skarżący dokonał jednorazowego przewozu. Innymi słowy, z samego faktu, że skarżący wykonał przejazd na określonej trasie, za którą pasażer miał uiścić opłatę (zresztą nie na rzecz skarżącego) w żaden sposób nie wynika, że czynności wykonywane przez skarżącego nosiły znamiona ciągłości czy zorganizowania, a więc posiadały elementy niezbędne, by uznać je za czynniki świadczące o wykonywaniu działalności gospodarczej.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób w żadnym razie stwierdzić, że skarżący wykonywał transport drogowy. Protokół kontroli drogowej, stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wskazuje, na jakiej podstawie skarżący miałby dopuścić się "wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia". Skarżący w tym miejscu kwestionuje, jakoby w dniu 23 sierpnia 2019 r. wykonywał transport drogowy oraz przewóz okazjonalny.

Organ nie ustalił czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli, mają cechy wykonywania działalności gospodarczej, a jeżeli już organ uznał, że doszło do wykonania krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy, to podmiotem wykonującym tym transport, a wiec naruszającym przepisy ustawy z pewnością nie był adresat decyzji, a ewentualnie mógł nim być kierujący V. L. W ocenie skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję nie wykorzystał wszystkich możliwości dowodowych w sprawie i nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego, a ponadto opierając się jedynie na protokole przeprowadzonej kontroli, nałożył na skarżącego karę, nie stwierdziwszy uprzednio, że wykonywane przez niego czynności nosiły znamiona działalności gospodarczej, a tym samym niesłusznie stwierdził naruszenie art. 5b u.t.d. i w sposób nieuprawniony nałożył karę na skarżącego.

Ponadto brak jest przesłanek do uznania, że wykonywane przez skarżącego czynności nosiły znamiona przewozu okazjonalnego. W zbiorze ustawowych pojęć skatalogowanych w art. 4 u.t.d. umieszczono także "przewóz okazjonalny", definiowany jako "przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego" (art. 4 pkt 11). Tak skonstruowanie unormowanie pozwala twierdzić, że "przewóz okazjonalny" stanowi odmianę przewozu osób, przy czym nie może mieć cech przewozu regularnego, regularnego specjalnego ani przewozu wahadłowego. Ponieważ unormowania krajowe z zakresu transportu drogowego funkcjonują w systemie uregulowań Unii Europejskiej, przeto w judykaturze wywiedziono, że skoro "jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, stanowiąc jedynie, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego", to uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym - por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, w którym Sąd wskazał na przesłanki zawarte "w rozporządzeniu Rady (EWG) 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami, który określa, że usługi okazjonalne są to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych, oraz które w szczególności charakteryzują się faktem przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika.

Wobec uchylenia z dniem 4 grudnia 2011 r. rozporządzenia 684/92 i zastąpienia go rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., 300. 88), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009).

W przywołanych unormowaniach prawa unijnego i krajowego "przewóz okazjonalny" współbrzmi także ze słownikowym znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, redaktor naukowy prof. dr Mieczysław Szymczak, t. II, Warszawa 1988, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika. W tym też sensie nie może być utożsamiany z przewozem osób taksówką (zob. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 655/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt VI SA/WA 932/10).

Skarżący twierdzi, że nie wykonywał przewozu okazjonalnego, bowiem immanentną cechą tego rodzaju przewozu, jak wynika z przywołanych wyżej definicji, jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuję z inicjatywy kierującego lub pasażera. W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że to nie skarżący zainicjował przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), natomiast z pewnością nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego, o którym mowa powyżej. W związku z powyższym brak było możliwości nałożenia kary na skarżącego za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, skoro skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uwzględnienia wniesionej skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2020 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2019 r. ([...]) orzekającą o: 1/ nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów prawa w związku ze stwierdzonymi naruszeniami określonymi w załączniku nr 3 do u.t.d. pod l.p. 2.11 oraz l.p. 1.5 (tj. wykonywaniem przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz niezgłoszeniem w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie); 2/ umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp. 1.12 (tj. niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.).

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – dalej także zwana w skrócie "u.t.d."), a w szczególności art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 4a i ust. 4b oraz art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego. Przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8 - dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 1073/2009"), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika".

Jak stanowi art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi, będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy a nie spełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a:

1. a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
2. b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
3. c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Zestawienie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 pozwala uznać, że ujawniony przewóz osoby, wykonany w dniu 23 sierpnia 2019 r. samochodem marki Skoda o nr rej. [...] kierowanym przez V. L., nosił cechy przewozu okazjonalnego.

Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji BOLT, która skojarzyła go z kierującym. Opłata za przejazd została wyliczona automatycznie przez aplikację i pasażer po wykonaniu usługi otrzymał informację o kwocie należnej do uiszczenia za jej zrealizowanie. Przejazd ten miał charakter zarobkowy i stanowił przewóz okazjonalny (nie spełniał bowiem przesłanek przewozu regularnego, regularnego specjalnego ani wahadłowego). Pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz – na maila otrzymał potwierdzenie ceny i trasy przejazdu oraz potwierdzenie przelewu kwoty z jego konta. Fakt, że należność została ustalona za pośrednictwem platformy internetowej BOLT nie oznacza, że usługę przewozu wykonano nieodpłatnie. Potwierdza to natomiast, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa oraz że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, a zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszczające przewóz okazjonalny pojazdem nieprzystosowanym kryterium konstrukcyjnego do takiego przewozu.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu karze pieniężnej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy.

Okolicznością, która nie została jednak wystarczająco wyjaśniona w niniejszej sprawie jest to, jaki podmiot w istocie wykonywał omawiany przewóz i w związku z tym kto ponosi odpowiedzialność za ujawnione w postępowaniu naruszenia prawa.

Organy inspekcji transportu drogowego uznały, że osobą tą jest skarżący – T. S., który jednak podnosi, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że to on był podmiotem wykonującym przewóz wskazując, że wykonujący kontrolowany przewóz kierowca nie jest jego pracownikiem ani też dokonana przez pasażera płatność za przejazd nie została dokonana na jego rzecz.

W ocenie Sądu okoliczności te istotnie nie znajdują należytego wyjaśnienia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym sprawy. W szczególności za niewystarczający w tym zakresie dowód należy uznać fakt okazania w trakcie kontroli przez kierującego pojazdem - V. L., kopii licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydanej na rzecz A. ul. [...] w G. oraz stwierdzenia w trakcie przesłuchania, że jest zatrudniony jako kierowca w firmie A. W odniesieniu do powyższego należy stwierdzić, że w toku postępowania – pomimo kwestionowania przez skarżącego powiązań pomiędzy nim a kierującym - organy nie podjęły jakichkolwiek czynności, by zgromadzić dowody wykazujące na określoną zależność - stosunek prawny łączący skarżącego z kierowcą, w oparciu o który przewóz wykonany przez V. L. mógłby w istocie świadczyć, że był wykonywany w imieniu skarżącego i wykonawcą tego przewozu był T. S. (np. umowę o pracę czy umowę zlecenia). Organy nie wezwały także skarżącego, by na tę okoliczność złożył wyjaśnienia pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 233 Kodeksu karnego).

Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 (co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Z akt sprawy nie wynika natomiast, by po zakończeniu czynności dowodowych, prowadzonych w niniejszym postępowaniu i przed wydaniem decyzji, zarówno przez organ I, jak i II instancji, skarżący został zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika także, by zapłata za przejazd została istotnie dokonana na rzecz skarżącego. Ze znajdującej się w aktach informacji otrzymanej przez pasażera na maila, dotyczącej kontrolowanego przejazdu w dniu 23 sierpnia 2019 r. (z ul. [...] do Portu Lotniczego [...] w G.) i jego ceny (9,73 zł), wynika, że dostawcą usługi jest "B" s.c., [...] G., ul. [...] (REGON [...] NIP [...]); Nr faktury [...] - pomimo informacji o możliwości pobrania faktury brak jest w aktach takiego dokumentu. Zwrócić w związku z tym należy uwagę, że pomimo tego, iż – jak wynika z treści Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącej T. S. – skarżący jest wspólnikiem spółki cywilnej "B", to jednak – w ocenie Sądu – fakt ten nie może w sposób wystarczający i jednoznaczny potwierdzać, że to skarżący otrzymał zapłatę za wykonany w dniu 23 sierpnia 2019 r. przewóz, a w konsekwencji, że to on był podmiotem wykonującym przewóz drogowy - przewóz okazjonalny z naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie, w zgromadzonym materiale dowodowym, brak jest też informacji (dokumentów) odnoszących się do kontrolowanego pojazdu. Jakkolwiek okoliczność przeznaczenia konstrukcyjnego pojazdu Skoda Fabia do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą uznać należy za notoryjną, nie wymagającą przeprowadzenia dodatkowego dowodu, to jednak ustalenie osoby właściciela czy posiadacza tego pojazdu – w szczególności zważywszy na treść art. 18 ust. 4b u.t.d. in fine – należałoby wykazać stosownym dowodem (tj. danymi pochodzącymi z dowodu rejestracyjnego pojazdu Skoda Fabia o nr rej.[...]).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu zgromadzone w postępowaniu dowody nie pozwalają na jednoznaczną odpowiedź na pytanie, kto w istocie był podmiotem wykonującym skontrolowany w dniu 23 sierpnia 2019 r. przewóz. Brak dokonania ustaleń co do właściciela/posiadacza ww. pojazdu, wystawcy faktury za usługę ww. przewozu, czy też zaniechanie przesłuchania strony – T. S. pod kątem wyjaśnienia "zawodowych więzów" łączących go z kierującym pojazdem – V. L. stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Dokonane przez organy inspekcji transportu drogowego w oparciu o niepełny materiał dowodowy ustalenia faktyczne doprowadziły zatem do przedwczesnego przyjęcia, że to skarżący T. S. był osobą wykonującą przewóz w dniu 23 sierpnia 2019 r. samochodem marki Skoda Fabia o nr rej. [...] kierowanym przez V. L. Dopiero uzupełnienie materiału dowodowego o wskazane dowody, i następnie prawidłowa, wszechstronna, zgodna z art. 80 k.p.a. ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, pozwoli na ustalenie czy rzeczywiście skarżący jest w istocie podmiotem wykonującym przewóz i ponosi związaną z tym odpowiedzialność za naruszenia prawa, do które zostały stwierdzone przez organy inspekcji transportu drogowego w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożyło się wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczone możliwości techniczne Sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.