Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2010 r. przyznane zostało skarżącemu J. B. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie jego skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń społecznych z dnia [...] r. a w szczególności sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia [...] r., którym oddalono skargę.
Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej, zarządzeniem Dziekana ORA z dnia [...] r. na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. Z. wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w G. przy ul. [...].
W dniu 26 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, adwokata M. Z. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z wykonaniem szeregu czynności w sprawie oraz wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.200 2r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270, w skrócie p.p.s.a.) – wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie wynosi 240 zł, natomiast zgodnie z § 18 ust. 1 pkt. 2 - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120,00 zł. W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %.
Stosownie natomiast do § 20 cyt. rozporządzenia – wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26.10.2005r., III SA/Gd 373/04).
Jak wynika z akt sprawy, w piśmie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy z dnia [...] r. znajduje się wniosek o przyznanie wynagrodzenia - brak jest jednak oświadczenia o fakcie, iż żądane koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Oświadczenie takie nie pojawia się również w innych dokumentach czy pismach znajdujących się w aktach sprawy.
Jak wskazano, brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348) wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego również trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (por. wyrok NSA z 21.06.2006r. II FSK 862/05).
W związku z powyższym, na zasadzie art. 250 i art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) oraz § 18.1 pkt. 1 w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.