Uzasadnienie
Pismem z [...] r. A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Zgodnie z zarządzeniem z 16 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie z 19 sierpnia 2016 r. zostało doręczone na adres skarżącego wskazany w skardze i odebrane przez dorosłego domownika 24 sierpnia 2016 r.
Pismem z 8 września 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W załączeniu przesłał skan zaświadczenia lekarskiego oraz pismo w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia jako uzupełnienie braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do § 2 tego artykułu, pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl z kolei art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia.
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji określającej podatek od towarów i usług, a więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy zatem od tej skargi pobrać wpis stosunkowy. Z tego względu wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Przechodząc do rozpatrzenia istnienia w sprawie niniejszej ustawowych przesłanek przywrócenia terminu wyjaśnić należy, że o braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga, więc uprawdopodobnienia braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725).
Trzeba zauważyć przy tym, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona zaprezentowaną argumentacją w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (postanowienie NSA z dnia 31 lipca 2008 r. I FZ 325/08, https:// cbois.nsa.gov.pl/doc/115FC667B2).
Zdaniem Sądu, okoliczność podniesiona przez skarżącego we wniosku nie jest wystarczająca do przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Skarżący jedynie we wniosku zaznaczył, że z powodu choroby nie mógł zastosować się do wezwania Sądu. W treści załączonego do wniosku "zaświadczenia" także nie wskazano czy skarżący powinien leżeć, czy może chodzić. Zaświadczenie to zawiera jedynie stwierdzenie, że skarżący nie jest zdolny do odbycia bliżej nieokreślonych "zajęć". Z treści przedłożonego "zaświadczenia" nie wynika jednostka chorobowa oraz zalecenia lekarza. Na podstawie takiego dokumentu nie można w szczególności wnioskować, czy skarżący mógł udać się do placówki pocztowej aby nadać przesyłkę.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że strona skarżąca mogła przy dochowaniu należytej staranności uzupełnić brak formalny skargi choćby korzystając z pomocy dorosłego domownika, który w okresie objętym zaświadczeniem pod nieobecność skarżącego odebrał wezwanie z tut. Sądu co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania z 19 sierpnia 2016 r.
Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu w oparciu o art. 86 § 1 i 87 § 2 wyżej powołanej ustawy, należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.