Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 stycznia 2014 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zawarty został wniosek o przyznanie stronie prawa pomocy przez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.
Z uwagi na to, że powyższe żądanie nie zostało wyrażone w przewidzianej przepisami formie, zarządzeniem z dnia 26 maja 2014 r., pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularza PPF), w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone na wskazany w skardze kasacyjnej adres kancelarii pełnomocnika skarżącego w dniu 4 czerwca 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie, znajdującej się w aktach sprawy. Termin siedmiodniowy upłynął więc z dniem 11 czerwca 2014 r.
Do dnia dzisiejszego nie wpłynął wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności, podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest pismem kwalifikowanym, co oznacza, że oprócz wymogów przypisanych mu na mocy art. 46 i następnych ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", powinien zostać złożony na stosownym urzędowym druku. Obowiązek taki nakłada przepis art. 252 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z treści art. 257 P.p.s.a., wynika natomiast jednoznacznie, że niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie żądania strony, gdyż obliguje sąd do pozostawienia takiego wniosku bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 257 P.p.s.a.