Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 16 września 2021 r. nr UP-821/21 (znak sprawy 060000/71/303828/2021), Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej organ, organ administracji) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w B. z 16 lipca 2021 r. nr [...] odmawiającą U. sp. z o.o. (dalej strona, skarżący) umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 122.459,58 zł.
W podstawie powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej k.p.a.) w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423; dalej u.s.u.s.).
W uzasadnieniu wskazał, iż 12 maja 2021 r. do ZUS wpłynął wniosek Prezesa Zarządu Spóki o udzielenie Spółce pomocy w postaci umorzenie należności z tytułu składek.
ZUS po przeprowadzeniu postępowania w sprawie umorzenia decyzją z 16 lipca 2021 r. nr [...] odmówił umorzenia należności z tytułu składek stwierdzając, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl zapisu art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s.
Kwestionując tą decyzję Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, że organ odmówił umorzenia należności, pomimo że Spółka spełnia łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które decydują o przyznaniu wsparcia finansowego przedsiębiorstwu w ramach pomocy publicznej - pomocy de minimis oraz została spełniona przesłanka dotycząca limitu tej pomocy, tj. 200 tys. euro w okresie trzech lat podatkowych. Zaakcentowano, że Spółka działa jako przedsiębiorca od 2011r. i nie zalegała dotąd z płatnościami na rzecz ZUS, co powinno być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku i przemawiać za jego uwzględnieniem, pomimo, że decyzja organu ma charakter uznaniowy. Wskazano także na bezskuteczność postępowania egzekucyjnego prowadzonego od listopada 2019 r. przez Komornika Sądowego, w trakcie którego Komornik wyegzekwował na przełomie lat 2019/2020 wyłącznie kwotę 675,00 zł. Natomiast możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki na osoby trzecie nie powinna stanowić podstawy do odmowy umorzenia składek, skoro podmiot spełnia inne przesłanki świadczące o całkowitej nieściągalności.
Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów Spółki oraz wskazał, że wziął po uwagę całość materiału dowodowego i oparł swoje rozstrzygnięcie na wnikliwej analizie wszystkich zebranych w trakcie prowadzonego postępowania dokumentów oraz dostępnych informacji. Ustalił, że z przedłożonych sprawozdań finansowych wynika, że w okresie od 2018 a 2022 na koniec roku wykazywała straty netto w wysokości odpowiednio 291.802,99 zł, 5.113,32 zł i 12.272,51 zł. Na koniec kwietnia 2021 r. strona poniosła stratę w wysokości 1.027,50 zł, a wartość aktywów obrotowych wyniosła 38.461,48 zł. Także argumentował, że należności mogą być umarzane w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, której to przesłanki zostały określone w art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy u.s.u.s. i stanowią zamknięty katalog sytuacji, dających możliwość uznania wystąpienia całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek.
Niemniej w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, co uniemożliwiło pozytywne rozstrzygnięcie wniosku strony – tj.:
- - przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie ma zastosowania w sprawie bowiem wniosek złożyła osoba prawna;
- - przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s. nie zachodzą, ponieważ nie pozyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że: sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe;
- - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyj-nym;
- - nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
- - nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. - Spółka nie zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, ponieważ nadal jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego;
- - przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ wysokość nieopłaconych składek, o umorzenie których wniosła Spółka przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
- - przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi dlatego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję - dopiero prawomocne postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego lub Komornika Sądowego na podstawie spisanego protokołu o stanie majątkowym dłużnika może być podstawą do stwierdzenia faktu całkowitego braku majątku;
- - przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ nie można jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne - przymusowe dochodzenie należności jest prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS w C. i nie zostało zakończone jako bezskuteczne.
W konsekwencji organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 lipca 2021 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.
Strona, kwestionując prawidłowość powyższej decyzji ostatecznej, pismem z dnia 26 października 2021 r. złożyła skargę, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 28 ust. 2 i ust. 3 pkt. 5 i 6 ustawy u.s.u.s. w związku z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. UE C 83 z dnia 30 marca 2010 r.) poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, iż po stronie skarżącej nie został spełniony warunek całkowitej nieściągalności. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania; o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z akt postępowania przed organami ZUS i z zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 21 września 202Ir. Nr [...] o zakończeniu egzekucji prowadzonej na podstawie dalszego TW/odpisu TW na okoliczność ustalenia: całkowitej nieściągalności t.j.: braku możliwości zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych, bezskuteczności egzekucji prowadzonych p/ko skarżącej z powodu nie ustalenia jakiegokolwiek składnika majątku dłużnika, nie posiadania majątku ruchomego, nieruchomości, nie osiągania obecnie jakichkolwiek dochodów, nie posiadania wierzytelności oraz aktywnego rachunku bankowego, nie zatrudniania pracowników, negatywnego rezultatu poszukiwania majątku dłużnika przez Komornika; oraz o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi argumentowała, że faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej od czerwca 2018 r., kiedy to utraciła prawo prowadzenia Hotelu [...] w R.; nie posiada przychodów ani majątku (oprócz komputera o szacowanej wartości 1.467,20 zł, a rynkowej 0 zł); postępowanie egzekucyjne z wniosku ZUS prowadzone wobec niej od listopada 2019 r. przez komornika sądowego jest bezskuteczne. Wskazała, że otrzymała zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 21 września 2021 r. o zakończeniu egzekucji prowadzonej na podstawie dalszego wymienionych w nim tytułów, w którym to dokumencie potwierdzono fakt całkowitej nieściągalności. Zdaniem strony mają zastosowanie wobec niej podstawy wymienione w art. 28 ust. 3 pkt. 5 i 6 ustawy u.s.u.s.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja z 16 września 2021 r. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którą organ utrzymał w mocy decyzję z 16 sierpnia 2021 r. o odmowie umorzenie należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 122.459, 58 zł.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i postanowieniem z dnia 25 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek dotyczył aktu administracyjnego, którym odmówiono przyznania prawa w postaci umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek. Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że jest to akt prawny, który nie podlega wykonaniu. Obowiązek świadczenia w postaci należności z tego tytułu nie wynika z zaskarżonej decyzji, ale ze złożonych wcześniej przez stronę skarżącą jako płatnika składek na ubezpieczenie społeczne deklaracji albo decyzji ZUS ustalającej wysokość należności. Zaskarżona decyzja administracyjna nie jest aktem zobowiązującym, ustalającym dla jego adresata nakaz właściwego zachowania lub zakaz właściwego zachowania, czy też aktem, na podstawie którego strona skarżąca uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy którego zostają na nią nałożone określone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, LEX 1166138).
Rozpoznając natomiast merytorycznie niniejszą sprawę, należy przytoczyć przepisy dotyczące przesłanek całkowitej nieściągalności. W myśl art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Całkowita nieściągalność na miejsce wówczas, gdy:
- 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
- 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1228, ze zm.);
- 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
- 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
- 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
- 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
W przepisie ust. 3a zapisano, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, a ust. 4 stanowi, że umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty.
Wyliczenie zawarte w powyższych przepisach jest wyczerpujące, bowiem stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać wystąpienie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. A zatem jedynie zaistnienie którejkolwiek z przesłanek daje potencjalną możliwość umorzenia należności. Należy jednakże podkreślić, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanek, decyzja w sprawie umorzenia należności ma charakter uznaniowy, ponieważ ustawodawca zastosował sformułowania "może", czyli konstrukcję tzw. "uznania administracyjnego", a zważyć należy, że zasadą systemową jest płacenie składek (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2004 r., sygn. akt II UZP 6/04 OSNAP 2004/16/285). Nie jest to nieograniczone uznanie administracyjne, ponieważ organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2021, poz.735, dalej k.p.a.), co w przypadku decyzji uznaniowych oznacza, że decydując o kierunku swego uznania organ powinien kierować się wartościami i przesłankami akceptowalnymi z punktu widzenia porządku prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1565/21)
I tak nie oznacza to jednocześnie dowolności w wydawaniu takich decyzji, co więcej, wymagają one uzasadnienia odpowiadającego rygorom art. 107 § 3 k.p.a. Ta instytucja ma charakter wyjątkowy i jej uzasadnieniem jest zaistnienie określonych przesłanek, o których mowa powyżej. Z tychże przesłanek musi wynikać jednoznacznie brak możliwości odzyskania należności teraz i w przyszłości.
W konsekwencji więc w badanej sprawie, w ocenie Sądu, prawidłowo zostało ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, iż w stosunku do skarżącej spółki nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji brak było prawnej możliwości - jak wyżej wyjaśniono - umorzenia należności w oparciu o to kryterium.
Jednocześnie należy podkreślić, że przesłanka z ust. 3a nie występuje, ponieważ zgodnie z przyjętym orzecznictwem, osoba prawna nie spełnia warunku koniecznego do zastosowania tego artykułu, a mianowicie równoczesnego bycia płatnikiem i ubezpieczonym. Bowiem ewentualność umorzenia zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. dotyczy składek z tytułu osobistego wykonywania działalności gospodarczej (lub podobnej). Możliwość taka jednakże nie przysługuje ubezpieczonemu/przedsiębiorcy w odniesieniu do należności z tytułu składek opłacanych za pracowników, zarówno w części finansowanej przez pracodawcę jak i przez pracownika. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1846/12). Zadłużenie dotyczy należności z tytułu składek, których strona była płatnikiem, ale nie były to składki z tytułu jej ubezpieczenia, ale ubezpieczenia jej pracowników. Odnosi się zatem do należności składkowych ubezpieczonych, to jest ich własnych obciążeń z tego tytułu.
Wynika to również z art. 4 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przez pojęcie "ubezpieczony" rozumie się osoby fizyczne podlegające chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych. Tym samym osoba prawna (w tym spółka z o.o.) nie spełnia warunku koniecznego do zastosowania art. 28 ust. 3a ustawy, tzn. warunku bycia równocześnie płatnikiem i ubezpieczonym (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2082/12).
Strona wskazywała, że organy, które prowadziły postępowanie egzekucyjne (Komornik Sądowy i Naczelnik Urzędu Skarbowego w C.) nie wydały stosownych postanowień o umorzeniu postępowania w zakresie egzekucji zobowiązań składkowych, ale postanowienie o zakończeniu egzekucji, a powodem był całkowity brak majątku, z którego możliwym byłoby prowadzenie egzekucji. Takie rozumowanie jest błędne, bowiem obecny brak efektu w egzekwowaniu należnych składek nie przesądza o ich całkowitej nieściągalności.
Zakończenie egzekucji zwykle oznacza zakończenie całego postępowania egzekucyjnego. Przeważnie z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy realizacja środka egzekucyjnego spowoduje wykonanie obowiązku objętego konkretnym tytułem wykonawczym. Choć nie zawsze zakończenie postępowania egzekucyjnego prowadzi do pełnego zaspokojenia wierzyciela i nie oznacza też likwidacji zadłużenia.
Natomiast instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Organ egzekucyjny wówczas wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z zaistnieniem przesłanek wynikających z art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zauważyć także należy, że odmienny jest skutek obu w/w rozstrzygnięć bowiem wspólnik/członek zarządu zadłużonej spółki ma interes w tym, by nie dopuścić do sytuacji, w której organ egzekucyjny uzna za bezskuteczne prowadzenie egzekucji wobec majątku spółki. Wierzyciel miałby wtedy podstawy do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na wspólników/członków zarządu spółki a w konsekwencji do wszczęcia egzekucji z ich majątku osobistego. Skutku takiego jednak nie wywołuje zawiadomienie o zakończeniu egzekucji.
Wobec powyższego należy wyjaśnić, że zawiadomienie jw. Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o zakończeniu egzekucji z dnia 21 września 2021 r., nr [...], na które wskazuje strona, nie jest tożsame z umorzeniem egzekucji wobec jej bezskuteczności. Dopóki postępowanie egzekucyjne prowadzone przez ZUS jest nadal w toku, to brak jest zaistnienia przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Albowiem nawet w przypadku stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wobec strony, istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania na członków jej zarządu. Płatnik składek, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, odpowiada za regulowanie zobowiązań publicznoprawnych, w tym należność z tytułu składek.
W konsekwencji to członkowie zarządu spółki ponoszą odpowiedzialność za zaległości spółki z tytułu nieopłaconych składek za zatrudnionych pracowników części finansowanej przez płatnika składek. Stosownie bowiem do art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325) w związku z art. 31 u.s.u.s. za zaległości podatkowe spółki z o.o. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna w całości lub w części.
Organ administracji publicznej, jakim jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie może swobodnie dysponować swoją wierzytelnością, a musi czynić to na zasadach i w sposób przewidziany w przepisach prawa. Umorzenie powyższych należności traktowane jest jako instytucja o wyjątkowym charakterze i jako taka nie może być swobodnie stosowana, a jedynie po zaistnieniu konkretnie wskazanych prze ustawodawcę przesłanek umorzenia. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, takowe nie zaistniały w rozpatrywanej sprawie.
Na zakończenie podkreślić należy, że organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez stronę zarówno w odwołaniu jak i w skardze obszernie przedstawił okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy, uzasadniając swe stanowisko czym wypełnił obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a.
Skład orzekający Sądu w całości podziela wyrażone poglądy, które znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym.
W tym stanie sprawy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.