Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ) decyzją z [...] r., po rozpoznaniu odwołania Fundacji "A" (dalej: strona, skarżąca, Fundacja) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] r. nr [...], wymierzającą karę pieniężną stronie w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) oraz przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 847 ze zm., dalej: u.g.h.).
W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności odwołał się do okoliczności faktycznych sprawy. Wskazał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w R. [...] r. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w Punkcie "A" mieszczącym się w R., będącym w dyspozycji M. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B" J. M. z siedzibą w T. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. W chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych stwierdzono, że w lokalu znajdują się m.in. dwa automaty do gier hazardowych o nazwie Hot Spot bez numerów. Kontrolującym nie okazano dokumentów wymaganych dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu gier na automatach, a urządzenia nie miały poświadczeń rejestracji. Z przebiegu gier przeprowadzonych na tych automatach wynika, że zainstalowane gry mają charakter komercyjny (udział w grze jest odpłatny) oraz losowy.
Aby rozegrać grę, automat należało zasilić środkami pieniężnymi. Wpłacona kwota zamieniana była na punkty, po wpłaceniu kwoty 10 zł uzyskano w tym automacie 100 punktów kredytowych. W automacie zainstalowano gry bębnowe. Po wyborze i uruchomieniu, gry zatrzymywały się samoczynnie. Wynik gry uzależniony był od przypadku, gdyż ustawienie wyświetlanych bębnów z różnymi symbolami figur po rozegraniu każdej z gier odbywa się losowo i gracz nie miał wpływu na ich ustawienie i odkrycie. Przeprowadzony eksperyment procesowy wykazał, że rozegrane gry zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 5 u.g.h.
Ustalono również, że strona zawarła 1 listopada 2016 r. z M. J. umowę o udostępnienie powierzchni użytkowej oraz zainstalowanie gier zabawowo-zręcznościowych w kontrolowanym lokalu.
Postanowieniem z [...] r., organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie wobec strony, w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry, które zakończone zostało wydaniem [...] r. decyzji, wymierzającej karę pieniężną w wysokości 24.000 zł.
Jednobrzmiącymi pismami z 2 stycznia 2018 r. odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik reprezentujący stronę oraz strona, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Odwołujący zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez niepoparte dowodami ustalenie, że skarżąca urządzała gry hazardowe, że zatrzymane urządzenia miały charakter "automatów do gier" w rozumieniu u.g.h. oraz niewłaściwą wykładnię zwrotu "urządzający gry", co spowodowało naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., art. 121, art. 122 O.p.; naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. (w szczególności art. 6 ust. 1 i art. 14 ust.
1) w sytuacji stwierdzenia przez Trybunał Sprawiedliwości ich tzw. charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE seria L z 1998, nr 204 poz.37 ze zm.); naruszenie art. 210 § pkt 6 i w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego i zastąpienia jej, ustaleniami zawartymi w protokole z przeprowadzonych czynności kontrolnych z [...] roku oraz w protokole kontroli z 13 grudnia 2016 r.; naruszenie art. 210 § 1 pkt 7 i 8 O.p. poprzez błędne oznaczenie organu wydającego decyzję, podpisane jej przez osobę działającą z upoważnienia Naczelnika innego Urzędu aniżeli wydający decyzję, jak też wadliwe pouczenie o organie, do którego należy skierować odwołanie.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przepisy prawa materialnego, związane z działalnością w zakresie urządzania gier na automatach, zawarte są w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. Dalej wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia, tj. w dniu przeprowadzenia kontroli [...] r. W myśl art. 8 ww. ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa chyba, że ustawa stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że podmiotem urządzającym gry - w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h. - poza kasynem gry była skarżąca, który w kontrolowanym lokalu eksploatowała dwa automaty do gier.
W ocenie organu odwoławczego oznaczenia umieszczone na automatach do gry, wskazują, że strona była podmiotem urządzającym gry. Świadczy o tym również umowa skarżącej zawarta z dysponentem lokalu, w którym umieszczono automaty. Strona nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, salonu gier na automatach, stąd organizowanie tej działalności w kontrolowanym lokalu odbywało się bez zezwolenia lub koncesji i poza kasynem gry. Eksploatowane w lokalu automaty nie zostały zarejestrowane, przez co niemożliwe było ich legalne użytkowanie. Gry były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły właścicielowi urządzenia określone dochody, bowiem przed przystąpieniem do gry, grający opłacał możliwość jej prowadzenia.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów dotyczących "techniczności" przepisów ustawy o grach hazardowych i nieprawidłowej ich notyfikacji, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy hazardowej są częścią polskiego systemu prawnego i do czasu utraty ich obowiązywania organy, realizując zasadę praworządności mają nie tylko prawo ale i obowiązek ich stosowania. Realizacja natomiast przez organy ustawowych kompetencji i stosowanie przepisów powszechnie obowiązujących nie może być traktowane jako naruszenie prawa, jak też nie stanowią o jego nadużyciu. Świadczy o tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. sygn. P 4/14, który uznał zgodność ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP.
Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądowe i wyroki TSUE z 19 lipca 2012r. o sygn. akt C-213,214 i 217/11 oraz z 13 października 2016r. o sygn. akt C-303/15. Zaakcentował, że skuteczność zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwale z 16 maja 2016r. o sygn. akt II GPS 1/16.
Następnie organ podkreślił, że z materiału dowodowego wynika, że gry zainstalowane na przedmiotowych automatach, wypełniały definicje gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 5 u.g.h. Przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment odtworzenia gier na przedmiotowym urządzeniu udokumentowany w protokole kontroli wykazał, że miały one charakter losowy. Wyposażenie urządzeń wskazuje na prowadzenie gier o charakterze komercyjnym, warunkiem rozpoczęcia gry jest wpłata wybranej kwoty pieniędzy, za którą grający otrzymuje określoną liczbę punktów kredytowych przeznaczonych na prowadzenie gier. W automatach Hot Spot bez numerów zainstalowana była gra karciana American Poker II, która z natury jest grą losową, ponieważ grający nie ma jakiejkolwiek możliwości wpływu na wybór rozdania następnych kart. Poker zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 5 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli, był grą losową.
Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, akcentując, że stan faktyczny został właściwie udokumentowany, a wszystkie dowody zebrane w celu rozstrzygnięcia stanowią integralną część prowadzonego postępowania.
Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut, błędnego oznaczenia organu wydającego decyzję pierwszoinstancyjną, podpisaną przez osobę działającą z upoważnienia naczelnika innego urzędu, aniżeli wydający decyzję oraz wadliwe pouczenie strony o organie, do którego należy skierować odwołanie.
Zdaniem organu II instancji, strona miała świadomość tego, że postępowanie w pierwszej instancji prowadzone jest przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., bowiem takie oznaczenie organu widniało na kierowanych do niej postanowieniach m.in. o wszczęciu i zakończeniu postępowania odpowiednio z [...] r. i [...] r. Ponadto mylne wskazanie organu pojawiło się w decyzji, natomiast na pieczątce, którą posłużyła się osoba podpisująca decyzję oraz w oznaczeniu organu wydającego decyzję, znajdującym się pod pieczątką i podpisem tej osoby nazwa organu była powoływana prawidłowo.
Dodatkowo strona jak i jej pełnomocnik skierowali odwołania od otrzymanej decyzji na prawidłowy adres tj. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., delegatura w R.. W tej sytuacji błędne określenie organu jest oczywistą omyłką, która nie prowadzi do odmiennego od pierwotnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej, zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 191 O.p. poprzez niepoparte dowodami ustalenie, że skarżąca urządzała gry hazardowe na dwóch automatach, że zatrzymane urządzenia miały charakter "automatów do gier" w rozumieniu u.g.h.;
- 2) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, a w szczególności bez jednoznacznego stwierdzenia, iż gry zainstalowane na przedmiotowych urządzeniach spełniały przesłanki do uznania je za podlegające u.g.h.
- 3) art. 89 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie skarżącej kary pieniężnej pomimo braku jednoznacznego wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. bez ustalenia, czy zatrzymane [...] r. urządzenia miały charakter "automatów do gier".
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w zajmowanym na własne potrzeby lokalu nie urządzała i nie prowadziła jakichkolwiek gier hazardowych wbrew przepisom u.g.h.
Wszystkie zatrzymane urządzenia, które należały do strony, były zaopatrzone w widoczne dla użytkowników informacje zatytułowane "INFORMACJA DLA DARCZYŃCÓW", zawierały opisy przedmiotowych urządzeń, które odpowiadają ich charakterystykom. Zgodnie z tymi informacjami zatrzymane urządzenia stanowią własność skarżącej i są one przeznaczone wyłącznie do zbierania ofiar w gotówce (przyjmowania darowizn pieniężnych), które w całości są przeznaczane na cele fundacji w zakresie dobroczynności, jak: udzielanie pomocy osobom dotkniętym poważnymi, trudno uleczalnymi schorzeniami, niesienie pomocy dzieciom szczególnie uzdolnionym, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej lub udzielanie pomocy placówkom wychowawczym, oświatowym i opiekuńczym. Darczyńca ma możliwość uzyskania zwrotu wpłaconej darowizny w całości lub w części poprzez naciśnięcie klawisza "WYPŁATA" lub, w razie jego niedziałania, po poproszeniu obsługi urządzenia wrzutowego.
W przedmiotowych urządzeniu wrzutowych celem przyciągnięcia uwagi potencjalnych darczyńców zainstalowane są gry zabawowo zręcznościowe, w których udział jest bezpłatny (nie są to gry organizowane w celach komercyjnych). Darczyńca uczestniczy w tych grach z własnej i nie przymuszonej woli wyłącznie w akcie niesienia pomocy i wspierania działalności skarżącej. Wpłat ofiar w gotówce (darowizn) za pośrednictwem przedmiotowego urządzenia może dokonywać wyłącznie osoba, która w chwili spełnienia świadczenia, ukończyła 18 lat.
Ponadto zdaniem skarżącej organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych — popartych dowodami - cech gry, które uzasadniałyby twierdzenie, iż zatrzymane urządzenia mogły służyć do urządzania gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Zdaniem skarżącej dowolne było ustalenie organu odwoławczego, iż zgromadzone w sprawie dowody wskazywały, że gry na zatrzymanych urządzeniach byty typowymi urządzeniami do gier hazardowych. Ustalenia te nie zostały poparte dowodem z opinii biegłego, którego wnioski miałyby charakter kategoryczny i jednoznaczny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy).
Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności nałożenia kary pieniężnej na skarżącego jako podmiotu urządzającego gry w lokalu, w którym znajdowały się dwa niezarejestrowane automaty do gier o nazwie Hot Spot, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Strona kwestionuje zarówno ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji, wskazując na brak podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej.
Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 91 u.g.h.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że urządzenia o nazwie o nazwie Hot Spot, były własnością skarżącej Fundacji oraz zainstalowane zostały w lokalu, który nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h., jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach, stosownie do art. 2 ust. 5 u.g.h., są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z art. 3 u.g.h., urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie.
W rozpoznawanej sprawie przeprowadzone prawidłowo przez organy postępowanie pozwoliło na ustalenie, że gry na ujawnionych w trakcie kontroli dwóch spornych urządzeniach wypełniały definicje gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h. Potwierdziły to dowody w postaci oględzin zewnętrznych automatów i przeprowadzonego eksperymentu - gry kontrolnej, który potwierdził m.in., że urządzenia oferują gry w celach komercyjnych; gry mają charakter losowy, gdyż wynik pojedynczej gry jest zależny od przypadku, o wyniku decyduje algorytm a grający nie ma żadnego wpływu na wynik końcowy uruchomionej gry. Ponadto automaty umożliwiały grę karcianą American Poker II, która jest grą losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 u.g.h.
W sprawie nie jest sporne, że urządzenie eksploatowane było w lokalu niebędącym kasynem gry, bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gry w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.g.h., a także nie posiadało poświadczeń rejestracji oraz umieszczonego numeru rejestracji, o którym mowa w art. 23a u.g.h.
Istota sporu i główny zarzut skargi dotyczy ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry. W art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry, względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niebędąca spółką akcyjną lub spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać.
Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Status ten jak wyżej wskazano posiada skarżący. Za chybione Sąd uznał zarzuty skargi, że zatrzymane urządzenia stanowią własność skarżącej i są one przeznaczone wyłącznie do zbierania ofiar w gotówce (przyjmowania darowizn pieniężnych), które w całości są przeznaczane na cele fundacji w zakresie dobroczynności, skoro za urządzającego gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznana powinna zostać osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry, a taki stan rzeczy został w przedmiotowej sprawie bezspornie wykazany w odniesieniu do skarżącej jako inicjatora przedsięwzięcia.
Dodać można, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekały już po 1 kwietnia 2017 r., kiedy brzmienie art. 2 i art. 89 u.g.h. uległo istotnej zmianie. Z dniem 1 kwietnia 2017 r. art. 89 u.g.h. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 88 – zwanej dalej "ustawą nowelizującą"). Ustawodawca nie przewidział okresu przejściowego dla stanów faktycznych zaistniałych na podstawie art. 89 u.g.h. w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2017 r., a rozstrzyganych ostatecznie po tym terminie.
W rozpoznawanej sprawie, stan prawny i faktyczny dotyczący naruszenia przez stronę zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie zmiany u.g.h. Bezprawne prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry stwierdzone zostało bowiem [...] r. W tym stanie rzeczy rozstrzyganie przez organ sprawy w oparciu o dawne przepisy obowiązujące w czasie, gdy strona dopuściła się naruszenia prawa – było prawidłowe. Nie można przy tym pominąć i tego, że przepisy znowelizowane zaostrzyły wymiar kary pieniężnej (obecnie wynosi ona 100.000 zł). Zastosowanie retroaktywne nowych przepisów – niezależnie od argumentów już wyżej wskazanych naruszałoby zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.
W tym stanie rzeczy organ odwoławczy prawidłowo zastosował - obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa - regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi 12 000 zł od każdego automatu.
Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty procesowe skargi tj. naruszenie art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. Organy podatkowe przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Prawidłowo organy ustaliły, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że strona zarzucając brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, nie wskazała na żaden konkretny dowód, który mógłby doprowadzić do innych ustaleń niż te, które zostały dokonane przez organ. Nie jest takim dowodem informacja umieszczona na automatach Hot Spot, że stanowią one własność skarżącej Fundacji i są przeznaczone do zbierania ofiar w gotówce (przyjmowania darowizn pieniężnych). Informacja umieszczona na automatach świadczy jedynie o tym, że są one własnością skarżącej Fundacji. Wbrew temu co twierdzi strona, również z przedłożonej umowy udostępnienia powierzchni użytkowej z 1 listopada 2016 r. wynikało, że powierzchnia w Punkcie "A" została wynajęta została przez Fundację w celu zainstalowania wszelkiego rodzaju urządzeń elektrycznych w tym urządzeń do gier zabawowo-zręcznościowych.
Mając na uwadze powyższe prawidłowa jest konstatacja organów, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżąca w sposób aktywny brała udział w urządzaniu gier na automatach. Wynajęła powierzchnię w lokalu, do którego wstawiła automaty do gier, poprzez utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności umożliwiła potencjalnym graczom stały do nich dostęp.
Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące braku wystarczającego materiału dowodowego, dla ustalenia, że zatrzymane urządzenia stanowiły automaty do gier w rozumieniu u.g.h. Nie ma racji strona twierdząc, że w tym zakresie należało przeprowadzić dowód z biegłego a nie opierać się na eksperymencie przeprowadzonym przez funkcjonariuszy celnych.
Słusznie wskazał organ, że uprawnienie do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, daje funkcjonariuszom celnym art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j.: Dz.U z 2015 r., poz. 990), obowiązującej w dacie kontroli tj. [...] r. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej w przypadku podejrzenia, że nie są przestrzegane przepisy regulujące urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie kontroli, jest ona wykonywana na podstawie legitymacji służbowej. U.g.h. wprowadza definicje poszczególnych gier i zakładów wzajemnych, które określają charakteryzujące je cechy. Normy prawne obowiązującej ustawy o grach hazardowych wskazują, jakie właściwości danej gry na automatach pozwalają zakwalifikować ją jako grę w rozumieniu przepisów i to do organu prowadzącego postępowanie należy ustalenie, czy skontrolowane urządzenie jest automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.
Słusznie zatem stwierdził organ, że ustalenie charakteru gry w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry nie wymaga żadnej specjalistycznej wiedzy czy szczególnych kompetencji, a przeprowadzony eksperyment symulacji gry na ww. urządzeniach bezpośrednio w miejscu ich eksploatacji, pozwala na ustalenie rodzaju gier w nich zainstalowanych oraz ich charakteru. W tym stanie rzeczy zgromadzony materiał dowodowy w postaci: oględzin automatów, przebiegu gier na urządzeniach, ustalonego na podstawie przeprowadzonego eksperymentu, udokumentowanego nagraniem filmowym, był wystarczający i pozwalał na ustalenie, że skontrolowane urządzenia oferują gry na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. Wobec powyższego nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów w sprawie, w tym z opinii upoważnionej jednostki badającej czy też biegłego sądowego z zakresu elektroniki i informatyki.
Reasumując, organy zebrały i rozpatrzyły, cały materiał dowodowy w sprawie, oceniając go z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.