Uzasadnienie
W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) do tut. Sądu wpłynął sprzeciw od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2013 r. Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. (dowód doręczenia w aktach sprawy).
Wraz ze sprzeciwem skarżący, odrębnym pismem procesowym, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu informując, że nie wniósł go w terminie, z nie swojej winy uchybienie uzasadnił błędem pracownika skarżącego, który wysyłał sprzeciw, w terminie lecz na niewłaściwy adres, na dowód tego dołączył nieprawidłowo zaadresowaną kopertę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Ustawodawca dopuszcza możliwość przywrócenia uchybionego terminu w art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tj. w skrócie p.p.s.a.) Przesłanki przywrócenia terminu określa art. 87 § 1 do 4 i zgodnie z jego brzmieniem muszą być one spełnione łącznie. Przesłankami tymi są: wniesienie wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie okoliczności wskazującej na brak winy strony, a także dopełnienie, razem z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie.
Mając na względzie powyżej przytoczone zapisy ustawy należy wskazać w pierwszej kolejności, iż bezspornym pozostaje fakt, że sprzeciw nadany w dniu [...] r. został wniesiony z uchybieniem 7 - dniowego terminu do jego wniesienia. Termin ten upłynął w dniu [...] r., gdyż zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu [...] r. Natomiast brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy. Zastosowanie tej instytucji jest możliwe tylko, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a uchybienie terminowi nie zostało spowodowane, najmniejszym nawet, niedbalstwem strony.
Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w sposób przekonywujący, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu było przez niego niezawinione. Należy podkreślić, że za błędy i zaniechania pracownika odpowiedzialność ponosi jego przełożony. To na skarżącym ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Generalnie można mówić o wyłączeniu winy w przypadku powstania przeszkody nadzwyczajnej np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Z pewnością nie należy do niej omyłkowe zaadresowanie przez pracownika koperty, tym bardziej, że zarówno w tej jak i w innej sprawie skarżącego wysyłane oraz odbierane były pisma procesowe z prawidłowym adresem sądu, a pozostałe pisma skarżącego wysyłane do WSA też wskazywały prawidłowy adres. Nic nie stało na przeszkodzie by wskazać pracownikowi właściwy adres Sądu, do którego ma wysłać pismo procesowe.
W tej sytuacji należy przyjąć, że działania czy zaniechania osoby trzeciej, którą posłużył się skarżący, obciążają jego samego. Skoro wiec nie uprawdopodobnił żadnych obiektywnych okoliczności o wyjątkowym charakterze, które uniemożliwiły tej osobie prawidłowe zaadresowanie i wysłanie sprzeciwu, co mógł uczynić prawidłowo przy zachowaniu minimum wysiłku i staranności, to owo zaniedbanie tej osoby obciąża samego skarżącego. Skarżący nie dochował należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.
Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że można było, przyjmując powyższy miernik, zapobiec uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu. Ponieważ nie dochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, uznać należy, iż nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu.
W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.