Uzasadnienie
Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, strona skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku, skarżąca stwierdziła, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji gospodarczo – finansowej. Prowadzona przez spółkę działalność gospodarcza stanowi jej jedyne źródło utrzymania. Trudna sytuacja na rynku krajowym znajduje odzwierciedlenie w branży, w której wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą.
Postanowieniem z 8 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy odmówił prawa pomocy. Postanowienie to pełnomocnik strony skarżącej, radca prawny E.G., zaskarżył sprzeciwem.
W uzasadnieniu sprzeciwu ponownie podkreślił trudną sytuację strony skarżącej. Do sprzeciwu dołączył zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego na kwotę 370.308 zł należności głównej oraz kwotę odsetek w wysokości 219,065 zł.
Na dodatkowe wezwanie Sądu datowane na dzień 7 czerwca 2010 r., doręczone pełnomocnikowi w dniu 30 czerwca 2010 r., nadesłał on raport kasowy obrazujący stan gotówki w kasie spółki na koniec ostatniego miesiąca, deklaracje dotyczące podatku od towarów i usług za trzy ostatnie miesiące (od marca do maja 2010 r.) oraz bilans spółki na koniec 2009 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływana dalej jako P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia sprzeciwu wniesionego na postanowienie referendarskie z dnia 8 kwietnia 2010 r., a zatem kwestia przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).
Okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania, jedynie w części. Należy w tym miejscu odwołać się do treści art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym osobie prawnej prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane jedynie wówczas gdy nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do strony skarżącej o tyle, że chociaż uzyskuje ona stałe dochody na co wskazują raport kasowy z końca maja 2010 r., deklaracje VAT-7 a także rachunek końcowy za rok 2009, jednakże nie można tracić z pola widzenia, że egzekwowana poprzez zajęcie rachunku bankowego kwota zobowiązania podatkowego wynikającego z jednej z zaskarżonych decyzji przewyższa sumę aktywów strony skarżącej za 2009 rok.
Biorąc pod uwagę wspomniane okoliczności Sąd uznał kwotę 1000 złotych wpisu w każdej z trzech zawisłych przed tutejszym Sądem spraw za adekwatną do sytuacji majątkowej strony, tym bardziej, że może być pokryta z jednorazowego przychodu związanego z dokonaną sprzedażą bez konsekwencji dla realizacji innych zobowiązań strony.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.