Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 5 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 192/18

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. znak [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku "A" S.A.

W podstawie powołano art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem złożonego w dniu [...] r. wniosku wspólnego przez Wnioskodawcę Spółkę Akcyjną "A" była kwestia ustalenia "Czy w związku z zawarciem i realizacją opisanej umowy o zarządzanie Prezes Zarządu Spółki będzie wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług w następstwie czego stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 rzeczonej ustawy".

W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, na podstawie art. 169 § 1 oraz art. 14r § 5 w zw. z art. 14h O.p. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez: określenie: jakie skutki podatkowo-prawne Wnioskodawca chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji w przedmiotowym zakresie; sformułowanie pytania w tym kontekście oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie; doprecyzowanie opisu sprawy o wskazane w wezwaniu informacje – tj.:

1. 1. Czy wynagrodzenie, które Prezes Zarządu Spółki otrzymuje od Spółki za wykonywanie czynności wymienionych we wniosku, stanowi przychody, o których mowa w przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016, poz. 2032, ze zm.)?
2. 2. Czy z warunków wykonywania umowy wynika, iż Prezes Zarządu Spółki dysponuje niezależnością i samodzielnością w działaniu pozwalającą na uznanie, że działa jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą? Jeśli tak – to szczegółowo opisać w czym przejawia się samodzielność i niezależność w działaniu Menadżera? W szczególności wskazać czy Rada Nadzorcza lub inne organy Spółki mogą wydawać Prezes Zarządu Spółki wiążące polecenia dotyczące realizacji przedmiotu umowy oraz czy Prezes Zarządu Spółki każdorazowo samodzielnie ustala przedmiot, miejsce i harmonogram wykonywania czynności związanych z realizacją umowy?
3. 3. Czy świadcząc usługi zarządzania w ramach umowy Prezes Zarządu Spółki będzie wyrażać oświadczenia woli w imieniu i na rzecz Spółki?
4. 4. W jaki sposób ustalone jest wynagrodzenie za wykonywane czynności w ramach umowy, czy Prezes Zarządu Spółki ma wpływ na wysokość przyznanego mu wynagrodzenia zmiennego wynikającego z umowy o świadczeniu usług w zakresie zarządzania, a jeśli tak to w jaki sposób?
5. 5. Kto ponosi ryzyko gospodarcze, ekonomiczne za czynności wykonywane przez Prezesa Zarządu Spółki z tytułu zawartej umowy?
6. 6. Czy w umowie zawarto postanowienia, w ramach których zleceniodawca (Spółka) wziąłby na siebie jakąkolwiek odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez na rzecz zleceniodawcy (Spółki) lub czy w ogóle w związku z zawartą umową doszło pomiędzy Prezesem Zarządu Spółki a Spółką do takich uzgodnień?
7. 7. Czy świadczenie usług zarządzania w ramach umowy zobowiązuje Prezes Zarządu Spółki do zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności wobec osób trzecich? Jeżeli tak to, jakie są postanowienia i warunki umowy ubezpieczenia w związku z odpowiedzialnością wobec osób trzecich?
8. 8. Czy Prezes Zarządu Spółki będzie występował w związku z wykonywaniem czynności uregulowanych ww. umową jako reprezentant zleceniodawcy (Spółki) w stosunkach do innych podmiotów?
9. 9. Czy w związku z zawarciem umowy o świadczenie usług zarządzania, Prezes Zarządu Spółki będzie ponosił odpowiedzialność wobec osób trzecich z tytułu wykonywania tych obowiązków? Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca to: - jaki będzie zakres tej odpowiedzialności oraz z jakich przepisów i uregulowań ta odpowiedzialność będzie wynikać? czy odpowiedzialność wobec osób trzecich będzie niezależna od odpowiedzialności, którą Prezes Zarządu ponosi z tytułu pełnienia funkcji w organach wykonawczych Spółki?
10. 10. Czy nabywane przez Spółkę usługi zarządzania są wykorzystywane do wykonywania przez Spółkę czynności opodatkowanych?
11. 11. Czy Prezes Zarządu Spółki jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to należy wskazać od kiedy i z jakiego tytułu?

Jednocześnie w ww. wezwaniu pouczono Wnioskodawcę, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie o żądane elementy spowoduje - stosownie do art. 14g § l Ordynacji podatkowej - pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu [...] r,. a zatem wyznaczony termin upłynął z dniem [...] r.

W dniu [...] r. do Organu wpłynęło pismo, będące odpowiedzią Wnioskodawcy na ww. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Jednakże analiza tego pisma wykazała, że Zainteresowany nie uzupełnił wniosku o wszystkie konieczne elementy - nie przeformułował bowiem zadanego pytania w ten sposób, aby wynikało z niego, jakie skutki prawno-podatkowe chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji. Natomiast w uzupełnieniu wniosku w części I. Własne stanowisko w sprawie wskazał, m.in., że odnosząc się do kwestii określenia skutków podatkowo-prawnych, które Spółka chciałaby wywieść z faktu zadanego pytania to są one wielorakie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawa o vat). Otóż odpowiedź na postawione pytanie pozwoli dalej odpowiedzieć na pytanie Czy usługi świadczone przez Prezesa Zarządu na rzecz Spółki, w związku z realizacją opisanej umowy o zarządzanie, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

To z kolei rodzi dalsze konsekwencje w postaci obowiązku wystawiania przez Prezesa Zarządu faktur na rzecz Spółki, w przypadkach w ustawie o vat określonych, a dalej odliczania przez Spółkę podatku naliczonego. Jednak wątpliwością jest to czy usługi świadczone przez Prezesa Zarządu na rzecz Spółki, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT?

Ponadto organ wskazał, że Wnioskodawca nie przedstawił pytania, z którego wynikałby skutek podatkowo-prawny dla Spółki; nie doprecyzował pytania w kontekście skutków podatkowych, jakie Spółka chciałaby wywieźć z faktu otrzymania interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia "Czy w związku z zawarciem i realizacją opisanej umowy o zarządzanie Prezes Zarządu Spółki będzie wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług w następstwie czego stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 rzeczonej ustawy?". Tym samym wskazane pytanie dotyczy sfery praw i obowiązków podatkowych Pana P.O.— (Prezes Spółki). Natomiast w odniesieniu do Spółki Akcyjnej "A" (nabywca usług zarządzania) nie sformułowano pytania oraz nie przedstawiono własnego stanowiska w sprawie.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy pozostawił wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług bez rozpatrzenia.

Kwestionując powyższe Spółka Akcyjna "A" złożyła zażalenie i zarzuciła:

1. 1. naruszenie art. I4g § 1 w związku z art. 14b § 3 oraz art. 169 § I ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że wniosek z dnia [...] r. o wydanie interpretacji wspólnej, uzupełniony dnia [...]r., nie spełnia! wymogów formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wspólnej).
2. 2. niezastosowanie w sprawie art. 1I4b § 5a ustawy Ordynacja podatkowa pomimo faktu, że stan faktyczny i stan prawny przedstawiony we wniosku odpowiada interpretacji ogólnej z dnia 6 października 2017 r. znak PT3.8101.11.2017.

Po rozpatrzeniu zażalenia, organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie pierwszo instancyjne, podtrzymując stanowisko w sprawie. Zaznaczył, że w świetle przepisów Ordynacji podatkowej w celu uzyskania interpretacji indywidualnej niezbędne jest spełnienie przez Wnioskodawcę łącznie dwóch warunków, tj. posiadanie legitymacji procesowej do występowania w charakterze zainteresowanego oraz by przedmiot zapytań dotyczył interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego kreujących jego prawa lub obowiązki w konkretnej, indywidualnej sprawie. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. W szczególności zatem, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku.

W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w dotyczącym go stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku. W konsekwencji, wbrew temu co twierdzi Strona, Organ zauważył, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym dotyczącym jego praw i obowiązków podatkowych, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 1, § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2 Organ dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy. Z powyższych przepisów wynika, że Organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie Wnioskodawcy. W konsekwencji, mając na uwadze powyżej wskazane przepisy regulujące wnioski wspólne oraz uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej Ordynację podatkową, nie wynika z nich, że złożenie wniosku wspólnego przez Zainteresowanych uczestniczących w tym samym zdarzeniu przyszłym zwalnia któregoś z Zainteresowanych z otrzymania rozstrzygnięcia Organu, które odnosiłoby się do jego praw i obowiązków podatkowych.

Ponadto nadmieniono, że w powiązaniu z art. 14r § 5 Ordynacji podatkowej zastosowanie ma powołany wyżej art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który wymaga, aby pomiędzy sprawą przedstawioną we wniosku a wnioskodawcą istniał - indywidualnie określony - związek łączący wnioskodawcę ze sprawą jako "zainteresowanego", a więc mającego własny interes, potrzebę uzyskania interpretacji w dotyczącej go sprawie. Podkreślić należy, że składający wniosek nie jest i nie może być "zainteresowanym" winnej niż "swojej", a więc "cudzej" sprawie. Jeżeli więc przedstawiony przez wnioskodawcę stan przeszły lub przyszły nie zawiera okoliczności bądź zdarzeń zaistniałych lub mogących powstać w "jego indywidualnej sprawie", lecz okoliczności lub zdarzenia niedotyczące jego sprawy, to tym samym podmiot składający wniosek nie uzyskuje statusu zainteresowanego, co wyłącza możliwość żądania, a tym samym i wydania interpretacji w takiej sprawie.

Powołany przepis bowiem zakreśla granice przedmiotowe i podmiotowe sprawy z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego sprawa i przepisy prawa podatkowego, natomiast podmiotem wnioskodawca zainteresowany w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która dotyczy jego praw i obowiązków podatkowych (sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji) i zacytował na poparcie swego twierdzenia wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1659/08. w którym Sąd orzekł, że organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy podmiot, który z wnioskiem tym wystąpił, spełnia warunki uzyskania tej interpretacji.

Konkludując podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie zarówno pytanie sformułowane w złożonym wniosku wspólnym, jak i uzupełnieniu do wniosku, nie odnosiło się do skutków podatkowych dla Spółki będącej stroną postępowania. Dotyczyły one bowiem jedynie obowiązków podatkowych ciążących na Zarządzającym (czy wystąpi w charakterze podatnika w związku z zawarciem umowy o zarządzanie), a nie Spółce (np. prawa do odliczenia podatku naliczonego). Zatem Organ zasadnie wydał w rozpatrywanej sprawie postanowienie bez rozpatrzenia gdyż uznał, że wydana interpretacja w zakresie o jaki wnioskowała Strona nie spełniłaby swojej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej dla podmiotu, który wystąpił z wnioskiem.

Natomiast odnośnie zarzutu niezastosowania w sprawie art. I4b § 5a ustawy Ordynacja podatkowa pomimo faktu, że stan faktyczny i stan prawny przedstawiony we wniosku odpowiada interpretacji ogólnej z dnia 6 października 2017 r. znak PT3.8 101.11.2017 – organ wyjaśnił, że skoro rozstrzygnął wniosek w postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia - z uwagi na braki formalne - to wniosek ten nie był rozpatrywany pod względem merytorycznym, tzn. czy stan faktyczny i prawny przedstawiony we wniosku odpowiada interpretacji ogólnej z dnia 6 października 2017 r. znak P 13.8 101.11.2017.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca Spółka zażądała Uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia co do istoty sprawy celem wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z wnioskiem; zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj: art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że wniosek z dnia [...] r. o wydanie interpretacji wspólnej uzupełniony dnia [...] r. nie spełniał wymogów formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wspólnej). Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca powołała wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 1726/15 oraz interpretację indywidualną z dnia [...] r. nr [...].

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowy pogląd. Odnosząc się do zarzutów, że w analizowanej sprawie nie sformułowano odpowiednich pytań wyjaśnił, że Organ wskazał już w postanowieniu z dnia [...] r., że obok dwóch obligatoryjnych elementów wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. wyczerpujące przedstawienie opisu sprawy i przedstawienie własnego stanowiska, wymogiem formalnym wniosku jest również sformułowanie, przyporządkowanego do opisu sprawy, pytania w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Wymóg ten nie został co prawda literalnie wymieniony w treści art. 14b Ordynacji podatkowej, jednak konieczność jego wypełnienia wynika z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2015 r. w sprawie wzoru wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej oraz sposobu uiszczenia opłaty za wniosek wspólny (Dz. U. z 2017 r.. poz. 353).

Poza tym wskazano, że w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej Ordynację podatkową, na mocy której 1 stycznia 2016 r. weszły w życie przepisy dotyczące wniosków wspólnych wynika, że w nowym art. 14r § 1-6 uregulowane zostały zasady występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przez dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny) - art. 14r § 1. Jednakże z powyższych regulacji nie wynika, że złożenie wniosku wspólnego przez zainteresowanych uczestniczących w tym samym zdarzeniu przyszłym zwalnia któregoś z zainteresowanych z otrzymania rozstrzygnięcia Organu, które odnosiłoby się do jego praw i obowiązków podatkowych.

Podkreślono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że istotą indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega skutki prawne jakie wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy - a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej - możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do sytuacji faktycznych, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy oraz które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Potwierdzeniem powyższego jest teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II FSK. 2643/13 z dnia 22 października 2015 r.

Z uwagi zatem na fakt, że wniosek wspólny z dnia [...] r. złożony przez Spółkę akcyjną "A", uzupełniony następnie pismem z dnia [...] r. nie spełniał wszystkich wymogów formalnych umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia dla wszystkich podmiotów występujących z tym wnioskiem w trybie art. 14r w związku z art. 14b Ordynacji podatkowej, to obligowało to Organ do pozostawienia podania w sprawie wydania interpretacji bez rozpatrzenia, co wynika z treści art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. Organ w takiej sytuacji nie może wydać interpretacji indywidualnej. Hipotetycznie przyjmując, że zostałaby wydana interpretacja w zakresie przedstawionym we wniosku, to pełniłaby ona jedynie funkcję informacyjną, natomiast funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona. Warunkiem możliwości realizacji funkcji gwarancyjnej jest bowiem - jak już wcześniej wskazano - takie zindywidualizowanie sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które pozwala na "odkodowanie" podmiotowego i przedmiotowego zakresu żądanego rozstrzygnięcia, a tym samym - na określenie granic żądanej ochrony.

Organ podkreślił, że wydając w rozpatrywanej sprawie postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia uznał, że wydana interpretacja w zakresie o jaki wnioskowano, przy tak sformułowanych przez Skarżącą pytaniu, nie spełniałaby swojej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej dla podmiotu, który wystąpił z wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącą spółke wyczerpującego stanu faktycznego sprawy (zdarzenia przyszłego).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy.

Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, dostępny: CBOSA).

Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n O.p. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego.

Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 438/12, dostępny: CBOSA). Stosownie bowiem do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia.

W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zob. Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. H. Dzwonkowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 192).

Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 941/10, dostępny: CBOSA).

Zgodnie bowiem z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i § 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 cyt. ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia dokonanie oceny stanowiska w nim wyrażonego, organ podatkowy obowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., do uzupełnienia braków takiego wniosku.

Podkreślenia przy tym wymaga też, że wezwanie do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, który jest konieczny dla jego podatkowoprawnej oceny z punktu widzenia przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne. Wzywając zatem wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w trybie art. 169 § 1 O.p., organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek powinien być uzupełniony. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Ocena, czy strona usunęła braki formalne wniosku/podania sprowadza się do prostego porównania tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego złożony przez skarżącą spółkę jest dotknięty wadami wymagającymi jego uzupełnienia. Z treści złożonego wniosku wynikało, że intencją skarżącej spółki było uzyskanie informacji czy w związku z zawarciem i realizacją opisanej umowy o zarządzanie Prezes Zarządu Spółki będzie wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług w następstwie czego stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

Kwestia zatem, o którą skarżąca zapytała, dotyczyła wyłącznie statusu podatkowego Prezesa jej Zarządu. Ani bowiem z treści przedstawionego zdarzenia ani z uzasadnienia nie wynikało w jaki sposób odpowiedź na powyższe pytanie miałaby wpłynąć na sytuację prawnopodatkową pytającej spółki; nie przedstawiono żadnych współzależności, powiązań, między statusem podatnika VAT Prezesa Zarządu a rozliczeniami podatkowymi Spółki.

Tym samym bez zreformowania postawionego pytania, konkretnych informacji, o które organ zapytał w wezwaniu, organ ten nie mógł udzielić interpretacji przepisów prawa podatkowego i ocenić zasadność stanowiska Wnioskodawcy skoro zadane pytanie i jego uzasadnienie dotyczyły zupełnie innego podmiotu niż pytający i nie wykazano wpływu żądanej odpowiedzi na stan finansowy Spółki.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, słusznie organ uznał, że zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 w związku z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. Bez znaczenia przy tym pozostaje kwestia przyczyn niewywiązania się przez skarżącą spółkę z obowiązku pełnego uzupełnienia wniosku o żądane elementy.

Podobnie jak okoliczność wspólności wniosku z art. 14 r O.p. Zgodnie z normą § 1 - z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 (§ 2.). Uwzględniając bowiem zakres, jaki wyznaczają przepisy w odniesieniu do działania organu w ramach postępowania dotyczącego interpretacji indywidualnych, należy stwierdzić, że wobec szczególnego charakteru instytucji interpretacji indywidualnych, gdzie postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i dotyczącym jego statusu prawnopodatkowego; w jego ramach nie może toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone jakiekolwiek dowodowe czy rozważania hipotetyczne skoro pytający nie wskazuje wzajemnych powiązań, zależności wpływających wzajemnie na podmioty objęte wspólnym wnioskiem.

O tym, jak należy rozumieć wymóg prawny w postaci wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego – orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie podkreśla wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy oraz możliwości wydania bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mającego wpływ na sytuację pytającego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższa wykładnia, sprowadzająca się do stwierdzenia, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego musi być identyfikowane poprzez uwzględnienie problemu prawnego o charakterze podatkowym, którego wyjaśnieniu ma służyć wydana interpretacja indywidualna, była trafna. Należy bowiem przyjąć, że to przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego trzeba postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W świetle bowiem art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca jest wyłącznym kreatorem informacji z zakresu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które są uwzględniane przy ocenie prawnej przez niego wyrażanej i następnie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy formułowanej przez organ w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14c O.p. W ocenie tej można uwzględnić tylko to, co przedstawi wnioskodawca, ale nie zawsze - odmiennie niż uważa Spółka - będzie mogło dojść do wydania tego rodzaju interpretacji. Aby mogło to nastąpić, we wniosku należy uwzględnić nie tylko informacje uważane za niezbędne przez wnioskodawcę, lecz także te wszystkie dane, które obiektywnie są konieczne do sformułowania prawidłowej oceny prawnej, w świetle mających być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16).

Dlatego też tryb przewidziany w art. 169 § 1 O.p. (który stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia) jest jedyną formą, przy użyciu której organ może zweryfikować, czy spełnione są warunki określone w art. 14b § 1 O.p., a więc m.in. pozyskać informacje co do tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, których nie zawiera wniosek, a są niezbędne do wydania interpretacji. Organ nie ma też - wbrew oczekiwaniom skarżącego - umocowania prawnego do ustalania stanu faktycznego poza granicami wniosku czy prowadzenia rozważań niedotyczących statusu zainteresowanego tylko innego podmiotu, pozostającego bez wpływu lub nie wykazaną jednoznacznie przez pytającego we wniosku - na sytuację prawnopodatkową pytającego.

Podsumowując, wobec nie sprecyzowania jednoznacznie wniosku w żądanym zakresie, nie zweryfikowania zawartych w nim twierdzeń, nieudzielenia przez skarżącą konkretnych odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku, a tym samym braku możliwości ustalenia zależności między stawianym pytaniem a konsekwencjami prawnopodatkowymi dla pytającego - zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia odpowiada prawu.

Wobec powyższego, skargę, jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.