Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd powołał się na fakt, że strona nie uiściła wpisu od skargi, pomimo wezwania. Przyjął, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana, w dniach 28 lutego i 8 marca 2018 r. a to oznacza, że prawidłowe doręczenie nastąpiło w dniu 14 marca 2018 r., natomiast termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 21 marca 2018 r.
W przewidzianym ustawą terminie pełnomocnik strony skarżącej złożył zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że w pełnomocnictwie podano adres do doręczeń "[...]" a przesyłkę wysłano na wskazany w skardze adres "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zażalenie przysługuje m. in. na postanowienie o odrzuceniu skargi w przypadku, o którym mowa art. 220 § 3 p.p.s.a. (brak wpisu od skargi pomimo wezwania). Z kolei art. 195 § 2 p.p.s.a stanowi, że jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
W rozpoznawanej sprawie w treści skargi podany został adres pełnomocnika – [...]. Jest to adres kancelarii doradcy podatkowego. Natomiast adres do doręczeń ([...]) został wskazany w treści pełnomocnictwa. Tym samym sprawa adresu pełnomocnika nie jest jednoznaczna.
Należy jednak zwrócić uwagę, że art. 73 § 4 p.p.s.a. określający instytucję fikcji doręczenia w razie dwukrotnego awizowania przewiduje skutek dość dotkliwy dla stron postępowania, tj. zaistnienie skutków procesowych (również niekorzystnych) w sytuacji braku zapoznania się z treścią pisma. Przepis ten winien być zatem interpretowany zgodnie z przysługującym każdemu prawem do sądu i wynikającą z niego wewnętrzną jawnością postępowania. Wskazał na to także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2011 r. (sygn.. akt II OSK 149/10) stwierdzając, że wysłanie zawiadomienia o terminie rozprawy na adres kancelarii prawnej radcy prawnego - zamiast na wskazany przez pełnomocnika adres dla doręczeń - uzasadniałoby zarzut pozbawienia strony możności obrony swych praw w postępowaniu przed sądem wówczas, gdyby zawiadomienie to nie zostało doręczone pełnomocnikowi strony. Wprawdzie adres do doręczeń wskazany został przez mocodawcę w pełnomocnictwie a nie przez pełnomocnika w skardze, ale był on znany Sądowi, dlatego przyjęcie fikcji doręczenia zastępczego bez próby ponownego wysłania na adres korespondencyjny było – w świetle wykładni uznającej nadrzędny charakter prawa do sądu – przedwczesne.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.