Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Powyższe orzeczenie doręczono stronie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.
Natomiast [...] r. (data stempla pocztowego) skarżący przesłał do tut. Sądu pismo z [...] r. zatytułowane "skarga kasacyjna".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 -dalej jako "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 tej ustawy skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Wymagania tego nie stosuje się jedynie wtedy, gdy stroną postępowania, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (vide: art. 175 § 2 ustawy p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd doręczając odpis zaskarżonego wyroku z 22 października 2013 r. pouczył skarżącego o terminie i trybie złożenia przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia, do którego ten się nie zastosował, albowiem wniesiona 7 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarga kasacyjna została sporządzona i podpisana osobiście przez R. M..
Tymczasem wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą, która nie posiada stosownych kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1-3 ustawy p.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu.
Wobec powyższego złożona przez skarżącego skarga kasacyjna, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy p.p.s.a., tym bardziej, że zawarty w jej treści wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, jak wynika z akt sprawy, postanowieniem tut. Sądu z 13 marca 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania, a rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone przez stronę. Dlatego też orzeczono jak w sentencji.