Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 18 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 220/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną przez Spółkę z o.o. A z siedzibą w B. (zwaną dalej skarżącą, Spółką) decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r., znak: BP.501.565.2022.2058.KA12.353293 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej zwanej utd, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego Wojewódzkiego z dnia 21 lutego 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł na spółkę.

Stan sprawy jest następujący;

Dnia 17 grudnia 2021 r. około godziny 20:10 w G. na ul. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki SKODA o nr rej. [...], którym kierował R. G.. Kierowca świadczył usługę przewozu osób na trasie z ul. [...] na ul. [...] w G.. Opłata za kurs w wysokości 8,99 zł została ustalona przez aplikację BOLT i uiszczona w gotówce u kierującego pojazdem. Kierowca okazał kontrolującym wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - obszar prowadzenia przewozów S.. Stwierdzono naruszenie z załącznika nr 3 do utd. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia 17 grudnia 2021.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej z dnia 21 lutego 2023r o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 12000 zł.

Pismem z dnia 17 marca 2022 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji zaskarżając ją w całości. Decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pasażera, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy R. G.,
2. 2) art. 18 ust 4 a i b utd w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd polegające na wymierzeniu skarżącemu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego przewoźnika lub bez wymaganej licencji, podczas gdy Skarżący posiada licencję wydaną przez Prezydenta Miasta C. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką,
3. 3) art. 4 pkt 11 utd art. 5b ust 1 pkt 3 utd w zw. z lp. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do utd, polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką - na którą Skarżąca spółka posiada odpowiednią licencję,
4. 4) art. 92c ust 1 pkt 1 utd polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,
5. 5) naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 kpa polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której waga naruszenia prawa jest znikoma (Skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a Strona zaprzestała naruszenia prawa (uzyskała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną przez Prezydenta Miasta C.).

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 21 lutego 2023r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy prawne dotyczące zasad i warunków prowadzenia transportu drogowego oraz nakładania kar pieniężnych na gruncie ustawy o transporcie drogowym. Wskazał między innymi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr [...] z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady [...]. Stosownie z kolei do treści Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 zł.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej R. G. - kierowca świadczył usługę przewozu osób na trasie z ul. [...] na ul. [...] w G. gdzie opłata za kurs w wysokości 8,99 zł została ustalona przez aplikację BOLT i uiszczona w gotówce u kierującego pojazdem. Kierowca dysponował wypisem nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - obszar prowadzenia przewozów S..

Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącą Spółkę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Organ odwołał się do regulacji przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazującym, że licencja, o której mowa w ust. 1 udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto stołeczne W.. Natomiast w myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Organ wskazał, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Skarżąca Spółka wykonywała krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie G. natomiast okazana do kontroli licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką została udzielona na obszar S.. Przewóz z dnia kontroli nie spełnił również przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Podczas kontroli drogowej kierowca pojazdu nie okazał żadnej innej licencji ani zezwolenia.

W ocenie organu II instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżąca Spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie G..

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 4a i b w zw. z Ip. l. nałożenia kary za brak licencji w sytuacji, gdy skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta S. organ wskazał, że przepisy utd stanowią, że licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką wydawana jest na określony obszar. Strona nie posiadała w chwili kontroli licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób taksówką w G.. Tym samym nałożona kara jest zasadna, a zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Także zebrany materiał był w ocenie organu wystarczający do stwierdzenia przedmiotowego naruszenia i w związku z tym przeprowadzanie dodatkowych dowodów na tę okoliczność czy przeprowadzanie rozprawy jest zbędne.

Zdaniem organu II instancji, organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy zebrał materiał i dowody w sprawie, który pozwalał na jednoznaczne rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutu braku przesłuchania kierowcy, organ odwoławczy wskazał na jego całkowitą bezpodstawność, gdyż zgodnie ze zgromadzoną dokumentacją R. G. złożył zeznania do protokołu przesłuchania świadka podczas kontroli.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. której skarżąca Spółka podniosła zarzuty naruszenia;

1. 1) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy R. G.;
2. 2) naruszenie art. 6 ust 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klienta z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji;
3. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 a i b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego przewoźnika lub bez wymaganej licencji, podczas gdy spółka posiadała licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta S. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką,
4. 4) naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku odniesienia się do zarzutów Strony, podniesionych w odwołaniu, a odnoszących się do naruszenia przez organ I instancji:
5. a) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy R. G.,
6. b) naruszenie art. 6 ust 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której zamówienie na przejazd zostało złożone przez klient z innego obszaru niż obszar ujęty w licencji,
7. c) art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym polegające na jego, niezastosowaniu, w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć
8. d) art. 189f § 1 pkt 1 kpa polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji, w której waga naruszenia prawa jest znikoma (przejazd odbywał się prawidłowo oznaczonym pojazdem taxi. Skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką), a strona zaprzestała naruszenia prawa (Skarżący uzyskał bowiem licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta G.),

1. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
2. 3) naruszenie art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W konsekwencji postawionych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G.ach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonana kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że nie zawierają one kwalifikowanych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania, ani też nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (t. jedn., Dz. U. z 2022, poz. 2201, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr [...] z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady [...], zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr [...]".

Stosownie do treści art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1. 1) samochodem osobowym,
2. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3. 3) taksówką
4. - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak stanowi natomiast art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu przez niego wskazanych w tym przepisie przesłanek.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencja o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:

1. 1) gminę;
2. 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3. 3) miasto stołeczne W. Ust.
4. 5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Z kolei stosownie do postanowień art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję.

W lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawodawca przewidział, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji karę w kwocie 12.000 zł.

Wykładnia powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym prowadzi więc do wniosków, że osoba wykonująca transport drogowy w rozumieniu art. 4 ustawy zobowiązana jest uzyskać uprzednio stosowne zezwolenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Po drugie, osoba taka, wykonująca transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, musi posiadać także odpowiednią licencję, jak to stanowi art. 5b ust. 1 ustawy.

Licencja taka jest udzielana przedsiębiorcy, który spełnia określone art. 6 ust. 1 ustawy wymagania, na określony pojazd i na określony obszar. Podkreślić także należy, że jest to specjalny rodzaj licencji, mianowicie inny od przewidzianej w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Udzielenie tej licencji wymaga zatem spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 ustawy o transporcie drogowym.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny został w ocenie Sądu prawidłowo ustalony. Bezspornie ze zgromadzonego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, materiału dowodowego wynika, że skarżąca Spółka wykonywała krajowy transport drogowy osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej G.. Natomiast okazana do kontroli przez kierującego licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, została udzielona na obszar Gminy S.. Prawidłowo więc oceniły orzekające organy, że przewóz z dnia kontroli nie spełniał przesłanek określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż początek i koniec kursu znajdował się poza obszarem wskazanym w licencji. Właściwa była również ocena organów w tym zakresie, że skarżąca Spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli kierowca nie okazał bowiem, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie Gminy Miejskiej G.. Kierowca w chwili dokonanej kontroli dysponował jedynie wskazaną już licencją obejmującą obszar Gminy S..

Wobec powyższego podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty naruszenia przepisów postępowania - artykułów: 7, 77 §1 kpa są całkowicie bezpodstawne, podobnie jak zarzuty dot. niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w tym poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy nie są słuszne. Zaznaczenia wymaga, iż kierowca był przesłuchany w dniu 17 grudnia 2021r., a w toku przesłuchania wprost wskazał, iż w trakcie kursu z Z. do G. otrzymał zlecenie przewozu pasażera z G. z ul. [...] na ul. [...] w G..

W konsekwencji gdy zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, tylko jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy co w sprawie nie zachodziło z uwagi na w/w zeznania kierowcy odebrane 17 grudnia 2021r. nie można uznać za słuszny zarzut niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Okoliczności sprawy zostały przez organy w sprawie wyjaśnione wszechstronnie co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Chybionym jest także zarzut naruszenia w sprawie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Jak już nadmieniono licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar tak art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Uprawnienia osoby, której udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką są ściśle określone w licencji i dotyczą konkretnego pojazdu i konkretnego obszaru. Wykonywania transportu drogowego na obszarze niewymienionym w licencji jest transportem wykonywanym bez wymaganej licencji. Ustawa wyjątkowo dopuszcza możliwość wykonywania przewozu poza obszarem wskazanym w licencji. Jednak jest to przewóz wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym). Ten wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na klienta na innym obszarze, niż określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją.

Taka interpretacja przepisu prowadziłaby do obejścia przepisów i wykonywania stale przewozów poza obszarem wskazanym w licencji. Przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym pozwala na wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, ale w konkretnych przypadkach. Przewóz musi zaczynać się na obszarze określonym w licencji, a kończyć się poza tym obszarem, bądź też zaczynać się poza obszarem określonym w licencji i kończyć na obszarze określonym w licencji. Zatem samym usługa przewozowa musi być realizowana na terenie dwóch obszarów. (zobacz wyrok NSA z 04.04.2017r sygn.. akt II GSK 2142/15).Taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie gdzie przewóz rozpoczęto w G. ul. [...] z miejscem docelowym przewozu G. ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu wadliwego niezastosowania w sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym należy wskazać że nie jest słuszny. Zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (vide: np. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, pub. CBOSA). Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy.

Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Należy wskazać, że nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność ten przedsiębiorca i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (vide: wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, pub. CBOSA). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy.

Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (vide: wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716; wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11, pub. CBOSA). Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 w/w ustawy co w sprawie nie miało miejsca. Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Należy podnieść, że skarżący jest podmiotem profesjonalnie wykonującym krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem tego typu przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sadu skarżący nie wskazał na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jego odpowiedzialność.

Zdaniem sądu brak jest w sprawie także podstaw do zastosowania instytucji o której mowa w art. 189f K.p.a. Z systematyki wewnętrznej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis usytuowany został w jej Dziale IVa – "Administracyjne kary pieniężne". Zakres stosowania przepisów tego działu wyznacza art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Taka sytuacja ma miejsce skoro przesłanki wymiaru kary administracyjnej zostały uregulowane w przepisach ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy gdy w sprawie nie doszło do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

1. - ---------------------- 9