Uzasadnienie
W dniu 27 listopada 2001 r. małżonkowie E. i J. L. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] uchylające postanowienie organu I instancji i umarzające w tym zakresie postępowanie administracyjne w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji rozgraniczeniowej z 1984 r.
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A/Ka 1928/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił przedmiotową skargę uznając, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego mimo błędnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu.
W dniu 5 lutego 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika małżonków E. i J. L.. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt OSK 150/04, które zostało przez pełnomocnika skarżących zaskarżone. Zażalenie to został odrzucone postanowieniem tegoż Sądu z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt OSK 150/04. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 808/04 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił również skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt OSK 150/04.
Niezależnie od wyżej przedstawionych działań, pismem z dnia [...] 2003 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzeciw od wyroku z dnia 21 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A./Ka 1980/02 i jednocześnie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Jako podstawę prawna wskazali art. 57 ust. 1 i art. 58 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U Nr 74, poz.368). Zarzucili działanie na ich szkodę, a tym samym naruszenie art. 45 § 1, art. 77 § 1, art. 8 § 1, art. 87 § 1, art. 7, art.10 § 1 Konstytucji oraz art. 3, art. 140, art. 141 § 2 i art. 143 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (bez określenia jej nazwy i daty publikacji), dalej naruszenie art. 28 i art. 29 k.p.a oraz pominięcie przy ocenie materiału dowodowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 r sygn. akt II S.A./Ka 1314/99.
Na koniec wnieśli o naprawienie wyrządzonej im szkody, a także wyrazili zdziwienie, że stroną w postępowaniu przed sądem nie był organ, który wydal zaskarżona decyzje a Z. K. Ze względu na brak możliwości jednoznacznego określenia żądania skarżących, pismem z dnia 13 stycznia 2004 r. Sąd wezwał, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, małżonków L. do sprecyzowania treści żądania, a w szczególności o potwierdzenie czy przedmiotowe pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania czy sprzeciw od wskazanego w nim wyroku. W odpowiedzi skarżący wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż sąd ją rozpoznający działał z naruszeniem art.178 § 1, art. 7, art. 8 § 1, art.45 § 1 Konstytucji RP oraz wskazanych we wcześniejszym piśmie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na koniec zażądali ponownego rzetelnego i sprawiedliwego postępowania wg art. 58 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r. i unieważnienia decyzji z 1984 r.
Niezależnie od powyższego skarżący podtrzymali swoje żądanie o wznowienie postępowania w piśmie z dniu 8 stycznia 2004 r. (data stempla pocztowego) oraz 10 grudnia 2004 r. skarżący wnieśli skargę adresowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, którą podtrzymali treść pisma z dnia 18 grudnia 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy zauważyć że z dniem 1 stycznia 2004 r. skargi na decyzje administracyjne rozpatrują wojewódzkie sądy administracyjne.
Stosownie do art. 97 § 1 i art.103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), a w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie wyżej wskazanej ustawy. Na podstawie §1pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Ustawa –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(w skrócie p.s.a.) w dziale VII. Wznowienie postępowania określa między innymi kto, kiedy i dlaczego może żądać wznowienia postępowania oraz określa co powinna zawierać skarga o wznowienie postępowania aby mogła zostać rozpatrzona przez sąd. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy dotyczy prawomocnego orzeczenia. W razie braku jednego z tych wymagań wniosek o wznowienie postępowania sąd odrzuca. Zgodnie z art. 271 p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia,
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenia (art. 272 § 2), a także gdy orzeczenie zostało wydane na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, uzyskane za pomocą przestępstwa czy w razie późniejszego wykrycia nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można również wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art.273 § 1, § 2, § 3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie w przypadku, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów(art.274).
Do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia obu instancji, właściwym jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania z innych przyczyn właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art.275). Do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji,
Mając na względzie powołane wyżej zapisy ustawowe należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący chociaż wnieśli skargę z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia nie wskazali żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Nie uczynili tego również na wezwanie Sądu z dnia 13 stycznia 2004 r.
Ponieważ skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.s.a), a skarżący jako podstawę wznowienia postępowania zarzucili naruszenie przepisów Konstytucji oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego to nie spełnia ona ustawowych wymagań. Ustawodawca nie przewidział wznowienia postępowania w takim przypadku.
Stosownie do zapisu art.280 § 1 p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Reasumując powyższe należało na zasadzie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną bez ustawowej podstawy wznowienia odrzucić.