Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r. tutejszy Sąd oddalił skargę na ww. decyzję.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2012 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej w osobie adwokata J. F..
Adwokat ten przeglądał akta sądowe i administracyjne przedmiotowej sprawy, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od cytowanego na wstępie wyroku.
Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła do pełnienia w tej sprawie czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokata Ł. K..
Adwokat Ł. K. brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 14 marca 2014 r. Na rozprawie wniósł on o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 461) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", stawka minimalna za udział adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji "w innej sprawie" za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli nie prowadzi sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – wynosi 75 % stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie brak jest de facto wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przedmiotem sprawy nie jest samo zobowiązanie podatkowe (należność pieniężna), lecz jedynie kwestia proceduralna – kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług podmiotu zobowiązanego bezpośrednio. Należy podkreślić, że stronę skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł (wpis stały). Tak więc punktem wyjściowym w tej sprawie będzie kwota 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wskazana kwota stanowi wynagrodzenie adwokata w niniejszej sprawie. Na zasadzie § 18 ust. 1 pkt 2 lit c. rozporządzenia wynagrodzenie to wynosi 180 zł.
Ponadto, na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 41,4 zł.
W tym stanie rzeczy należało określić koszty udzielonej, a nie opłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 221,40 zł. Kwota ta obejmuje stawkę podstawową wynoszącą 180 zł i 23 % podatku od towarów i usług od tej kwoty.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.