Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej: K.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35, poz. 230 ze zm. dalej: ustawa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwoleń o numerach: [...], [...] z dnia [...]r. na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem ich sprzedaży udzielonych A. O. (O.) przedsiębiorcy prowadzącej sklep "A" przy ul. [...] w B..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...]r. Prokurator Rejonowy B. [...] w B. (zwany dalej Prokuratorem Rejonowym) wystąpił do Prezydenta Miasta B. o wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy A. O. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa), alkoholu powyżej 18 %, albowiem w najbliższej okolicy punktu sprzedaży alkoholu w sklepie "A" przy ul. [...], w okresie od [...]r. miały miejsce zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, a prowadzący ten punkt nie powiadamiał organów powołanych do ochrony porządku publicznego. We wniosku wskazano m.in. na wielokrotne interwencje Policji i Straży Miejskiej, zeznania E. W., dokumentację fotograficzną, zeznania G. F., J. B., W. B., T. B., C. L. i K. L..
Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. poinformował A. O. i Prokuratora Rejonowego, że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń wydanych dnia [...] r. na sprzedaż przez A. O. napojów alkoholowych o zawartości alkoholu: do 4,5 % oraz piwa, napojów alkoholowych o zawartości alkoholu: powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) i napojów alkoholowych o zawartości alkoholu: powyżej 18 % przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – sklep "A" przy ul. [...] w B..
Po przeprowadzeniu postępowania i zebraniu materiału dowodowego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o odmowie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych z [...] r.:
1/ do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa nr [...], 2/ 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) nr [...], 3/ powyżej 18 % zawartości alkoholu nr [...].
Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, albowiem do spożywania alkoholu nie dochodziło w najbliższej okolicy sklepu "A", nie wszystkie interwencje były uzasadnione, a w okolicy znajduje się jeszcze jeden sklep i nie wiadomo gdzie osoby ukarane za spożywanie alkoholu kupowały ten alkohol.
W odwołaniu z dnia [...] r. Prokurator Rejonowy zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego i odstąpienia od przeprowadzenia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności odstąpienia od przesłuchania świadków E. W., G. F., J. B., W. B., T. B., C. L., wykazanych we wniosku prokuratora, ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez oparcie orzeczenia o zaświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej "B" w B. dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych w innym punkcie sprzedaży.
Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. jako organ odwoławczy ustalił, że prowadzone postępowanie nie wykazało aby zostały spełnione wszystkie przesłanki do cofnięcia zezwolenia.
Wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się, co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Zauważył, że analiza tego przepisu wskazuje, że organ może cofnąć przedsiębiorcy udzielone mu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie w sytuacji gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki wymienione w powyższym przepisie łącznie.
Podkreślił, że ustawodawca wskazał na konieczność wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę. Brak takiego związku wyklucza możliwość cofnięcia zezwolenia z powodu zakłócania porządku publicznego. Przyznał, że ustalenie tego związku może w rzeczywistości okazać się niezwykle trudne, przy czym najlepszym rozwiązaniem będzie przyjęcie za kodeksem cywilnym że powinien to być normalny (typowy) związek przyczynowy. Oznacza to, że przy ustalaniu związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę a zakłócaniem porządku publicznego należy stwierdzić, czy gdyby nie przedmiotowa działalność, to doszłoby do zakłócenia porządku publicznego.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, na podstawie akt sprawy, że w pobliżu miejsca sprzedaży napojów alkoholowych tj. sklepu "A" miały miejsca zakłócenia porządku publicznego, czego dowodem są liczne interwencje Policji i Straży Miejskiej. Ponadto z analizy akt spraw karnych wynika, że w rejonie sklepy "A" miało miejsce w między innymi dniu [...] r. zdarzenie z udziałem E. W., wobec którego osoby spożywające alkohol kierowały groźby karalne i rzucono butelką.
W rozpatrywanej sprawie w ocenie Kolegium brak jednoznacznych dowodów aby ustalić taki związek przyczynowy w rozpatrywanej sprawie. Zebrany materiał dowodowy przesądza o tym, że osoby zakłócające porządek były pod wpływem alkoholu. Podkreślił jednak, że w żadnym z tych przypadków nie ustalono gdzie został zakupiony alkohol. Dla niniejszej sprawy jest to istotne tym bardziej, że nieopodal znajduje się inny sklep gdzie mogły ten alkohol również zakupić.
Osoby zeznające w sprawie zakłócania porządku W. B., T. B., E. W. nie potrafiły jednoznacznie stwierdzić gdzie osoby zakłócające porządek zaopatrują się w alkohol.
Z całości akt zgromadzonych w toku postępowania tylko jedno zeznanie świadka wykazuje, że osoby zakłócające porządek publiczny alkohol zakupiły w "A". Jest to zeznanie E. W. z dnia [...] r., w którym mowa o "pijackiej imprezie w dniu [...]r., na której pijacy zaopatrywali się w sklepie "A" w alkohol".
Ponadto materiały zdjęciowe dołączone do akt sprawy karnej [...] wskazują że osoby spożywające piwo na rogu ul. [...] kupowały je w "A" ale zauważyć należy że art. 18 st. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości do cofnięcia zezwolenia wymaga zaistnienia przesłanki aby zakłócenie porządku miało miejsce w najbliższej okolicy punktu sprzedaży.
Zauważył, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taka jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.
Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że miejsce spotkań osób spożywających alkohol tj. narożnik bloku nr [...] przy ul. [...] nie może być uznane w świetle powyższej definicji za najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych.
Ze szkicu sytuacyjnego dołączonego do akt sprawy wynika bowiem, że miejsce gdzie gromadzą się osoby spożywające alkohol jest oddzielone od sklepu "A" wewnętrzną drogą osiedlową i parkingiem, a w okresie letnim widoczność tego miejsca ze sklepu "A" dodatkowo ograniczają również drzewa.
Ponadto dla sprawy istotnym jest, że pracownicy sklepu "A" mają ograniczoną widoczność tego co dzieje się przed sklepem z uwagi na to, że szyby sklepu są zaklejone.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że tak dotkliwej sankcji jak cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie można opierać na domniemaniu, że skoro pracownicy sklepu z powodu m. in. zaklejenia okien nie mogą nadzorować obrębu sklepu to nie można wykluczyć, iż spożywanie alkoholu w jego obrębie nie miało miejsca.
Wskaza, że cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości może nastąpić, gdy zostanie udowodnione (a nie domniemane) zaistnienie wszystkich trzech przesłanek wymienionych w tym przepisie łącznie.
Uznał, że organ administracji prowadząc postępowanie mógł oprzeć się na zeznaniach osób składanych w Prokuraturze oraz na Policji bez ich dodatkowego przesłuchiwania. Ponadto na skutek wydania przez Kolegium postanowienia o uzupełnieniu dowodów dodatkowo przed organem pierwszej instancji został przesłuchany "główny" świadek – E. W..
Kolegium przeprowadziło również dowód z akt spraw o wykroczenia prowadzonych przed Sądem Rejonowym w B.. Z analizy akt wynika, sprawy o sygn. [...],[...],[...],[...],[...],[...] dotyczyły naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu o trzeźwości... lub w przypadku sprawy o sygn. [...] - gróźb karalnych. Wszystkie zdarzenia opisane w aktach wiązały się ze spożywaniem alkoholu w miejscu niedozwolonym lecz z akt nie wynika, że alkohol był kupowany w "A", spożywany w obrębie tego sklepu i w konsekwencji tego spożywania nastąpiło zakłócenie porządku publicznego w sytuacji gdy personel sklepu nie zareagował.
Każda z tych przesłanek w prowadzonych postępowaniach o wykroczenie występowała lecz osobno stąd też akta o w/w sygnaturach nie mogą stanowić dowodu przemawiającego za cofnięciem zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.
W ocenie organu odwoławczego zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy pozwala na utrzymanie decyzji w mocy. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości uzasadniające cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem ich sprzedaży wydanych dla sklepu ogólnospożywczego ""A"" przy ul. [...] w B. prowadzonego przez A. O..
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Prokurator Rejonowy w B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy, podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Obiektywna ocena materiału dowodowego prowadzi bowiem do wniosku, że zaszły pozytywne przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzasadniające cofnięcie A. O. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 21 pkt 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zakłócanie porządku publicznego nie odbywało się w najbliższej okolicy sklepu "A" prowadzonego przez A. O..
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r.
Organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze stwierdził, że nie są one zasadne i wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko i jego argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.
Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zapadłych rozstrzygnięć stanowią przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Zgodnie z jej art. 18 ust. 1 tej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym".
Z kolei, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku:
(...) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Z przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy wynika, że jednym z warunków cofnięcia zezwolenia jest wykazanie istnienia normalnego związku przyczynowego pomiędzy faktem zakłócenia porządku publicznego, który musi wystąpić w miejscu sprzedaży, albo najbliższej okolicy (pojęcie zdefiniowane w art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy), a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. W orzecznictwie podkreśla się, że związek taki istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., II GSK 547/10, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Aby móc dokonać prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać na wszystkie elementy dokonanych w sprawie ustaleń i treść uzasadnień decyzji pierwszej i drugiej instancji. Dopiero kompletna i prawidłowa pod względem formalnym zaskarżona decyzja może podlegać badaniu przez Sąd od strony zgodności z prawem materialnym.
Należy przypomnieć, że organ odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę.
Z uzasadnienia wydanej decyzji wyraźnie powinno wynikać:
1/ jaki jest stan faktyczny sprawy uwzględniający wszystkie zaistniałe zdarzenia, 2/ jakie konkretnie sytuacje, zdaniem organu, świadczą o zakłócaniu (bądź nie) porządku publicznego z powołaniem się na określone wykroczenia, 3/ jak należy rozumieć i z czego wynika normalny związek przyczynowy w niniejszej sprawie, 4/ na jakich dowodach oparł się organ ustalając powyższe fakty, a w szczególności świadczące o istnieniu lub nieistnieniu związku przyczynowego, tj. dokumentacji fotograficznej, filmach wykonanych przez świadka E. W. oraz jego zeznaniach, a także zeznaniach innych osób.
5/ którym konkretnie dowodom organ w ramach swobodnej oceny dowodów dał wiarę, a którym odmówił wiarogodności (art. 80 k.p.a.).
Wymogi, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna zawarte są w art. 107 k.p.a. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja nie spełnia wskazanego wymogu, bowiem jest wyjątkowo lakoniczna i bardzo ogólnikowa, a przede wszystkim nie odnosi się do całego zebranego w spawie materiału dowodowego, którego ocena jest pobieżna, zdawkowa i wybiórcza.
Organ odwoławczy skoncentrował się na stwierdzeniu, że miejsce spożywania alkoholu nie znajduje się w najbliższej okolicy sklepu "A". Ma o tym przesądzać droga osiedlowa i parking dzielące sklep "A" od narożnika bloku nr [...] przy ul. [...] gdzie co jest bezsporne gromadzą się osoby spożywające alkohol. Ponadto według organu pracownicy sklepu "A" mają ograniczoną widoczność tego miejsca z uwagi na zaklejone szyby sklepu. Takie ustalenia organu nie dają się pogodzić z prawidłową wykładnią pojęcia najbliższa okolica zdefiniowanego w art. 2 1 pkt 1 ustawy.
Zgodnie z art.21 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taka jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.
Organ w rozpatrywanej sprawie nie ustalił odległości dzielącej sklep "A" od narożnika bloku nr [...] przy ul. [...], jak również nie stwierdził jaka to trwała przeszkoda uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy. Zaklejone szyby sklepu "A" nie stanowią żadnego usprawiedliwienia dla personelu, który z tej przyczyny nie widzi co się dzieje na zewnątrz. A zatem organ pobieżnie i pochopnie stwierdził, że do spożywania alkoholu nie dochodzi w najbliższej okolicy sklepu "A".
Ponadto słusznie podnosi Prokurator Rejonowy, że decyzje organów w tej sprawie opierają się na niepełnym materiale dowodowym.
Skoro organ odwoławczy sam stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak było jednoznacznych dowodów dla ustalenia związku przyczynowego pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a faktem sprzedaży alkoholu w sklepie "A", to tym bardziej organ był zobowiązany do przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego opartego na zasadzie bezpośredniości i zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Zadaniem uzasadnienia faktycznego decyzji jest przekonanie stron o prawidłowości rozstrzygnięcia. Jednocześnie też powinno ono stwarzać organom nadzoru oraz sądom administracyjnym możliwość sprawdzenia, czy w sprawie, co do okoliczności faktycznych dokonano wszystkich koniecznych ustaleń, a także toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenia motywów rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Opolu, z 12 lipca 2011 r., sygn. II SA/Op 186/11, Lex nr 1012094).
W przedstawionych wybiórczo okolicznościach faktycznych w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - nie można kategorycznie uznać, że w niniejszej sprawie nie zostały kumulatywnie spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie A. O.zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia ustawowych wymogów z art. 107 K.p.k. i z tej przyczyny wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej.
Ponadto ponownie rozpatrując sprawę, organ uzupełni zgromadzony materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości, z uwzględnieniem wniosków dowodowych Prokuratora Rejonowego w tym także o zeznania wskazanych świadków na okoliczność, "czy w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży dochodziło do zakłóceń porządku publicznego". Zdaniem Sądu dopiero na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego możliwa będzie właściwa ocena, czy poszczególne zdarzenia stanowiły zakłócenia porządku publicznego o cechach określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Następnie organ wyda decyzję uwzględniającą powyższe wskazania Sądu oraz uzasadni wydane rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 k.p.a.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w sposób niejasny i niezrozumiały wskazano motywy zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza nie zostały w sposób przejrzysty wyjaśnione i uzasadnione ustalenia faktyczne.
Organ nie ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy w sprawie rzeczywiście nie występuje związek przyczynowy pomiędzy określonymi zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych w sklepie "A".
Ponadto nie można pominąć zeznań E. W. lub odmówić ich wiarygodności tylko z tego powodu, że świadek ten najbardziej pokrzywdzony zakłócaniem porządku złożył wiele zgłoszeń w sprawie odnośnie różnych incydentów i stara się je udokumentować. Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się do tego materiału.
Jeśli chodzi o wątpliwości wyrażone przez Organ odwoławczy, że zakłócenia porządku publicznego mogły wywoływać osoby nabywające alkohol w innym pobliskim sklepie, to za Prokuratorem Rejonowym należy stwierdzić, że sklep "C" jest zamykany o 21.00 tj. 2 godziny wcześniej niż sklep "A", a poza tym jest nieczynny w niedziele i święta.
Potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w rozpatrywanej sprawie spowodowała konieczność uchylenia również decyzji pierwszoinstancyjnej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania i podejmie stosowne działania w tym zakresie wyrażając to w uzasadnieniu wydanej decyzji.
W związku z tym zasadne okazały się te zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia wymienionych przepisów procesowych, zaistniała wada formalna zaskarżonej decyzji w chwili obecnej uniemożliwia Sądowi ocenę podniesionego zarzutu materialnego, tj. naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 i art. 21 pkt 1 ustawy. Dopiero wszechstronne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy z wykorzystaniem zebranych dowodów oraz prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia pozwoli na ocenę merytoryczną wydanej decyzji.
Uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną Sąd działał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania, gdyż skarga została wniesiona przez Prokuratora Rejonowego.