Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Odpis wyroku doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 maja 2017 r.
W dniu 9 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym skargę kasacyjną od ww. wyroku. Postanowieniem z 26 czerwca 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 3 lipca 2017 r., Sąd odrzucił skargę kasacyjną.
Pismem datowanym na dzień 5 lipca 2017 r. i tego dna nadanym w urzędzie pocztowym pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podniósł, że pracownica sekretariatu, M. M., omyłkowo podczas odbioru korespondencji zaewidencjonowała termin do wniesienia skargi kasacyjnej na 9 czerwca 2017 r. zamiast na 8 czerwca 2017 r. Pełnomocnik zaznaczył, że pracownica ta posiada wieloletnie doświadczenie, na co dzień wykazuje się kompetencją i cieszy się zaufaniem pracodawcy. Błąd był wynikiem natłoku obowiązków. Do wniosku dołączono oświadczenie M. M., potwierdzające powyższe okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09 (LEX 552798) Sąd ten stwierdził bowiem, że obiektywny miernik staranności, której należy oczekiwać przecież od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mandanta, obejmuje także wymóg właściwego zorganizowania pracy kancelarii. Natomiast nawet potencjalne zaniedbania osób, którymi posłużył się pełnomocnik obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2009 r., I OZ 1009/09, LEX 573306). Oznacza to, że nawet w sytuacji zlecania pewnych czynności swoim pracownikom pełnomocnik nie jest zwolniony z obowiązku "dopilnowania" zwłaszcza rejestracji wpływającej korespondencji oraz trybu i sposobu składania pism do sądu administracyjnego. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Podkreślić także należy, iż za działania (zaniechania) zatrudnionych pracowników kancelarii odpowiedzialność ponosi na zasadzie ryzyka sam adwokat, niezależnie od nawet obiektywnej niemożliwości samodzielnego działania oraz braku winy w wyborze pracownika. Może się on zwolnić od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy wykaże że za działanie pracownika nie tylko nie można przypisać winy pracownikowi, ale także że nie można by tej winy przypisać jemu samemu, gdyby działanie zostało dokonane przez niego osobiście (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 402/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niewątpliwym w sprawie jest, że M. M. popełniła błąd w oznaczeniu terminu wniesienia skargi kasacyjnej. Jednak pełnomocnik nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek przesłanki tego błędu, która wyłączałaby winę tej osoby a w konsekwencji strony skarżącej. Za przesłankę taką nie może być powołany w treści wniosku natłok obowiązków w danym dniu, gdyż – jak podniesiono wyżej – to pełnomocnik odpowiada za organizację pracy w kancelarii i podział obowiązków między pracownikami.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.