Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...]. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...], gdyż z uwagi na ich charakter mogą one doprowadzić do powstania po stronie skarżącego trudnej do odwrócenia szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez te organy. Zatem rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w pierwszej kolejności wymaga zbadania, czy zaskarżony akt posiada przymiot wykonalności. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności znajduje zastosowanie jedynie do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zalicza się do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Postanowienie to ani nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, ani nie przyznaje mu żadnych uprawnień. Ogranicza się jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie jest wykonalne w przedstawionym wyżej rozumieniu, a zatem wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, jako niedopuszczalny, podlega oddaleniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.