Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania A. S. (S.) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. w wysokości 16.354,00 zł - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo instancyjne.
Decyzję organu odwoławczego wydano na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.; dalej jako O.p.), oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa VAT).
W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności odwołano się do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w dniu 24 marca 2011 r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w S. deklaracja VAT-7 za luty 2011 r., w której A. S. wykazał kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 1.325,00 zł. W dniu [...] r. pracownicy Urzędu Skarbowego w S. rozpoczęli w PW. A. A. S. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości dokonywania rozliczeń w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. Po przeprowadzeniu ww. kontroli postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od towarów i usług za luty 2011 r. Organ pierwszej instancji ustalił, że w ewidencji nabyć za luty 2011 r. A. S. ujął wystawione przez "A" Sp. z o.o. w.S.,, m.in. faktury VAT za zakup skóry licowej, z dnia 11 lutego 2011 r. nr [...] na wartość netto 22.176 zł VAT 5.100,48 zł; z dnia 17 lutego 2011 r. nr [...] na wartość netto 20.592,00 zł, VAT 4.736,16 zł i z dnia 25 lutego 2011 r. nr [...] na wartość netto 22.572,00 zł, VAT 5.191,56 zł. W ocenie organu podatkowego I instancji A. S. nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur w łącznej wysokości 15.028,20 zł, gdyż w Spółka "A" pomimo wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz złożenia odpowiednich zgłoszeń w urzędzie skarbowym, była podmiotem nieistniejącym, stwarzającym jedynie pozory prowadzenia działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał decyzję [...] r., którą zmienił rozliczenie podatku od towarów i usług zadeklarowane przez A. S. w oparciu o m.in.: art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a, ustawy VAT.
Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie niniejszego postępowania ewentualnie, o uchylenie tej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie:
- - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie ustaleń i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niewyjaśnienia w znacznej części stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji miało wpływ na przyjęcie, że faktury VAT wystawione przez Spółkę "A" z S. na rzecz Podatnika nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń;
- - art. 125 § 1 O.p. polegające na braku dokonania przez organ wnikliwej analizy dokumentacji zgromadzonej w toku czynności kontrolnych, co spowodowało wyprowadzenie przez organ błędnych wniosków w przedmiocie okoliczności faktycznych, na których następnie oparta została zaskarżona decyzja;
- - art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych tj. przeprowadzenia w toku kontroli czynności w sposób nieskładny oraz niekompletny, co w konsekwencji doprowadziło do oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i pobieżny.
W uzasadnieniu zaakcentowano, iż organ pierwszej instancji nie zebrał kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego, o czym świadczyć może wybiórczość uwzględnianych w toku procesu decyzyjnego faktów; brak ustosunkowania się do przedkładanych przez podatnika dowodów - m.in. dokumentów pozwalających na precyzyjne i niewątpliwe odtworzenia całokształtu kwestionowanych transakcji; popełnienie szeregu uchybień - m.in. nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. P. dla wykazania jego działań w zakresie współpracy kontrolowanego ze Spółką "A" oraz M. K. w celu wyjaśnienia wątpliwości w zakresie treści jej zeznań. Zarzucono, że ocena zeznań podatnika oraz poszczególnych świadków została dokonana w sposób wybiórczy na podstawie wyrwanych z kontekstu zeznań co doprowadziło do zniekształcenia przedstawionych przez niego okoliczności faktycznych sprawy; w toku kontroli organ nie wyjaśnił w sposób należyty stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji rzekomymi nieprawidłowościami po stronie Spółki "A" próbuje w sposób nieuprawniony obarczyć Podatnika.
Podkreślono, iż A. S. zamówił jedynie w Spółce "A" określone materiały, za które zapłacił stosowne wynagrodzenie na co uzyskał przedstawione w toku kontroli dokumenty; Strona nie ma dostępu do ksiąg podatkowych Spółki "A" i nie miała wpływu na sposób jej rozliczania się z danin publicznoprawnych, a Podatnik swoim postępowaniem nie naruszył przepisów prawa. Nadto wskazano, że organ pierwszej instancji pominął również okoliczność, iż Podatnik mógł nie poznać w zakresie realizacji transakcji przez Spółkę "A" osób uprawnionych zgodnie z KRS do reprezentowania Spółki. Nawet jeżeli K. P. nie miał umocowania do działania w imieniu Spółki to faktyczne wykonanie umowy poprzez dostarczenie umówionego towaru w postaci skóry licowej potwierdziło jego umocowanie do zaciągania zobowiązań w imieniu Spółki. Podkreślono brak uznania za całkowicie wiarygodne zeznania M. K. i Podatnika, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż są to wiarygodne źródła dowodowe.
Zatem wobec rozbieżności wyjaśnień świadka z wyjaśnieniami Podatnika, organ zanim odmówił wiarygodności zeznań Podatnika powinien ponownie przesłuchać świadka, a wobec zaniechania tej czynności Strona złożyła stosowny wniosek dowodowy, który jednak nie został pozytywnie rozpatrzony przez ww. organ i oceniony jako zmierzający do przedłużenia postępowania.
Naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Strona upatruje w tym, że organ pierwszej instancji podczas czynności kontrolnych, a także w zakresie spisywania protokołu kontrolnego z góry obrał tezę i nie starał się wyjaśnić sprawy zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Stronie były zadawane pytania niecelowe, niejasne, tendencyjne i przede wszystkim zbyt szczegółowe jak na tak dużą odległość czasową od zaistniałego zdarzenia; wszczęcie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie nastąpiło w oparciu o zarzut rzekomych nieprawidłowości w sposobie rozliczania zobowiązań podatkowych spoczywających na podatniku w analizowanym okresie, co stanowi wynik nie wyczerpującego postępowania dowodowego,
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w
K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i uznał jego rozstrzygnięcie za prawidłowe i znajduje pełne odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Uznano, że sporne transakcje zakupu skóry licowej nie zostały dokonane między stronami określonymi w fakturach VAT, co nie oznacza, że Strona tego towaru nie nabyła z innych źródeł. Nie jest zatem kwestionowane, że Strona nabyła towar, jednak jego dostawcą nie była Spółka "A".
W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że Spółka "A" posługiwała się fikcyjnym adresem siedziby oraz dokonywała dostaw towarów niemających nic wspólnego z określonymi "B" działalności wpisanymi do Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto prezes Spółki "A" nigdy nie prowadził jej spraw, jak również nie pełnił faktycznie funkcji prezesa - jego rola ograniczała się tylko do składania podpisów na przygotowanych wcześniej dokumentach. Podkreślono, że bezskuteczne okazały się próby nawiązania kontaktu z J. P., figurującym w KRS jako prezes tej Spółki.
Również w toku prowadzonego postępowania nie udało się przesłuchać wspólników Spółki – J. P. i J. A., gdyż nie odebrali oni korespondencji pod znanymi organowi adresami ich pobytu. Dodano, że Spółka "A" nie złożyła deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2011 r. do lutego 2012r. Bezskuteczne okazały się również podjęte przez organ pierwszej instancji próby ustalenia danych adresowych rzekomego pełnomocnika, wspólnika Spółki "A". Żaden organ, instytucja, sąd do którego zwrócił się Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie był w posiadaniu informacji na temat M. P.. Informacji takich nie posiadał również A. S., ani M.K., prowadząca księgowość firmy podatnika.
W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do uznania, iż Spółka "A" pomimo formalnego zarejestrowania w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej i nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym, czyli była podmiotem fikcyjnym, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy VAT. Zatem skoro na podstawie obiektywnych okoliczności zostało ustalone, że podatnik posłużył się fakturami, wystawionymi przez podmiot nieistniejący, który nie prowadził działalności gospodarczej i nie mógł być dostawcą wskazanego w nich towaru, to powyższe wykluczało możliwość odliczenia podatku w nich naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. ustalony w sprawie stan faktyczny wskazywał, że do transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach doszło, ale nie pomiędzy Stroną a podmiotem ujawnionym na fakturach jako wystawca, a Stronie nie można przypisać braku świadomości w procederze wprowadzania do obrotu nierzetelnych faktur. Świadczy o tym fakt, że A. S. przed otrzymaniem towaru i faktury (z dnia 11 lutego 2011 r. nr [...], nr [...] z dnia [...]r.) dokonał zapłaty w formie przelewu kwot 20.000,00 zł w dniu 10 i 15 lutego 2011 r. i nie posiada dokumentów świadczących o uregulowaniu pozostałych należności wobec Spółki "A". Powyższe postępowanie odbiega od typowych zachowań dla transakcji gospodarczych, tym bardziej, że rzekomy zakup skóry licowej udokumentowany fakturą z dnia 11 lutego 2011. nr [...] był pierwszą transakcją zawartą ze Spółka "A" - co wynika z zeznań A. S..
Ponadto o tym, iż Strona mogła wiedzieć, że transakcje zakupu skóry licowej wiążą się z oszustwem podatkowym wskazuje: brak pisemnej umowy o współpracy, zamówienia na towar składane telefonicznie, A. S. nigdy nie był w siedzibie Spółki "A", umawiał się z K. P. pod galerią 3 Stawy i nie zna prezesa Spółki – J. P..
Z kolei o tym, że Strona nie dochowała należytej staranności w toku zawierania transakcji ze Spółką "A" świadczy, w ocenie organu odwoławczego, okoliczność, że A. S. nie wykazał, ażeby od tej firmy zażądał dokumenty, które pozwoliłby na jej weryfikację. Strona nie posiadała informacji, czy Spółka rozliczała się z ZUS, składała deklaracje VAT-7 i była czynnym podatnikiem VAT. Strona nie podjęła żadnych prób zweryfikowania działalności gospodarczej swojego kontrahenta. Nie wystąpiła do właściwego dla niego urzędu skarbowego, nie skorzystała nawet z ogólnodostępnej strony Krajowego Rejestru Sądowego. Zdaniem organu odwoławczego taką wiedzę Strona powinna posiadać i ją zweryfikować. Podkreślono, iż na osobach prowadzących zawodowo działalność gospodarczą ciąży obowiązek wykazywania szczególnej staranności w doborze kontrahentów, a także sprawdzenia, czy świadczą usługi zgodnie z prawem.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie naruszył zasad postępowania. Za bezzasadny uznano zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. P. dla wykazania jego działań w zakresie współpracy odwołującego się ze Spółką "A". Wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. podjął wszelkie możliwe działania mające na celu pozyskanie danych osobowych M. P., jednak pomimo podjętych działań organowi pierwszej instancji nie udało się ustalić danych adresowych M. P.. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż w decyzji organ pierwszej instancji powołał się jedynie na wycinki zeznań Strony i M. K., które potwierdzały fikcyjność transakcji ze Spółką "A" mimo, że z całokształtu dowodów sprawie i zeznań Strony wynika, że transakcja kupna-sprzedaży materiałów w postaci skóry licowej miała miejsce.
Wskazał, że to właśnie z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż czynności które miały dokumentować zakwestionowane faktury w rzeczywistości nie zostały dokonane pomiędzy Spółką "A" jako sprzedawcą i nabywcą - P.W. A. A. S., a nie jak to twierdzi Strona, że wynika to z zeznań M. K. i A. S..
Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia również zasady określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem tutejszego organu wszystkie czynności i działania podejmowane w ramach postępowania kontrolnego były dokonywane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a samo postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podtrzymując stanowisko i argumenty odwołania oraz żądając uchylenia decyzji obu instancji w całości i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła decyzji ostatecznej naruszenie:
- - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie ustaleń i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niewyjaśnienia w znacznej części stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji miało wpływ na wadliwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego, a w szczególności doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez organ, że faktury VAT wystawione przez Spółkę "A" z S. na rzecz Podatnika nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;
- - art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych tj. poprzez kierowanie się w postępowaniu kontrolnym wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich, pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika oraz przeprowadzenie w toku kontroli czynności w sposób niedokładny oraz niekompletny, co w konsekwencji doprowadziło do oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i pobieżny;
- - art. 125 § 1 O.p. polegające na braku dokonania przez organ wnikliwej analizy dokumentacji zgromadzonej w toku czynności kontrolnych, co spowodowało wyprowadzenie przez organ błędnych wniosków w przedmiocie okoliczności faktycznych, na których następnie oparta została zaskarżona decyzja;
- - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek określonych w tym przepisie i w konsekwencji wykluczenie prawa skarżącego do odliczenia kwot podatku naliczonego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono wcześniejszą argumentację i podkreślono, że zasadnicze znaczenie dla prawa do odliczenia ma fakt, że transakcja pomiędzy skarżącym, a Spółką "A" została faktycznie wykonana; skarżący j i kontrahent występowali w obrocie gospodarczym w charakterze rzeczywistych podatników VAT, a Podatnik nie miał obowiązku dokonywać dodatkowych czynności sprawdzających kontrahenta; akty staranności, których można wymagać od podatnika muszą być uzasadnione i racjonalne w konkretnej sytuacji; transakcje skarżącego z kontrahentem realizowały określony rzeczywisty cel gospodarczy, nie były ukierunkowane na uzyskanie korzyści podatkowej i nie można ich kwalifikować jako nadużycia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając w uzasadnieniu argumentację z zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazano na przesłuchanie w charakterze świadka K.N. na okoliczność udzielonej pomocy koleżeńskiej A. S., który potwierdził rozładowywanie worków ze skórą na [...] w S.; w kwestii kto przywoził towar, czy przywoził fakturę i na temat płatność za fakturę K. N. nie posiadał wiedzy. Powołano zeznania M. K. prowadzącej księgowość P.W. A. A. S. od około września 2011 r., która zeznała, ze zna Spółkę "A", nie prowadziła księgowości tej Spółki, jedynie kilkakrotnie na prośbę M. P. wyliczyła deklaracje VAT-7 na podstawie sporządzonych przez niego rejestrów; zna M. P., był on udziałowcem w Spółce "A", natomiast prezesem był J. P., który raz towarzyszył P.. Nadmieniła, że Pan K. P. często bywał w jej biurze, jednak nie zna jego danych osobowych ani adresowych oraz nie posiada żadnego udzielonego mu pełnomocnictwa.
Nadto wyjaśniono, że mimo wezwania przez organ J. P - prezesa Spółki "A" do stawienia się na przesłuchanie w charakterze świadka, wezwania zostały zwrócone do organu pierwszej instancji z adnotacją, iż nie podjęto awizowanych przesyłek w terminie. Nadto jak wynika z akt sprawy w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki "A" S, ul. W (wpis do KRS w dniu 29 marca 2010r.), w 2011r. nie było oznak prowadzenia działalności. Pracownicy Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. udali się pod adres wskazany jako siedziba "A" Sp. z o.o. S., ul. [...], ale tam nie zastano osób uprawnionych do reprezentacji Spółki "A". Ustalono, że pod ww. adresem mieści się siedziba Spółki cywilnej "B", której wspólnikiem jest E. B., z którego wyjaśnień wynikało, iż kilkukrotnie przychodziło do niego dwóch mężczyzn, którzy chcieli wynająć jeden z pokoi. Z uwagi na fakt, że jego firma wynajmowała lokal od R. K., a w umowie zawarto zapis, iż na podpisanie umowy musi wyrazić zgodę wynajmujący, nie została zawarta żadna umowa.
Z oświadczenia R. K. wynika, iż jest właścicielem lokalu położonego w S. przy ul. [...]; lokal ten wynajął Spółce cywilnej "B" reprezentowanej przez E. B.; nigdy nie zawierał umowy najmu tego lokalu na rzecz Spółki "A". Ponadto w dniu [...] r. został spisany przez pracownika Urzędu Skarbowego w S. protokół na okoliczność ustalenia adresu siedziby "A" Sp. z o.o. Z protokołu wynika, że J. P. zgłosił się do Urzędu Skarbowego w S. w celu dokonania zgłoszenia rejestracyjnego "A" Sp. z o.o. w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT-R. W przedmiotowym zgłoszeniu wskazano adres siedziby S., ul. [...]. Jednakże w dniu 5 lutego 2013r. adres siedziby w S. przy ul. [...] został wykreślony przez Sąd Rejonowy w K. Wydział VIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego; J. P. nie posiadał wiedzy w zakresie wykreślenia adresu siedziby, ponieważ według jego oświadczenia nie prowadził on spraw Spółki, jak również nie pełnił faktycznie funkcji prezesa, jego rola ograniczała się tylko do składania podpisów na przygotowanych wcześniej dokumentach.
Nadmieniono także, że Spółka "A" za okres od lutego 2011 r. do lutego 2012r. nie złożyła deklaracji VAT-7 do Urzędu Skarbowego w S.. Poniesiono również działania mające na celu ustalenia danych osobowych M. P. i wezwanie "A" Sp. z o.o., wspólników Spółki J. A. oraz Panią J. P. do złożenia wyjaśnień dotyczących m.in. udzielonego pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki "A"; wezwania zostały jednak zwrócone do organu pierwszej instancji z adnotacją wskazującą, iż nie podjęto awizowanych przesyłek w terminie. Wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zwrócił się także do "C" Sp. z o.o. prowadzącego księgowość Spółki od września 2009r. z prośbą o wskazanie osoby prowadzącej księgowość Spółki i przesłanie pełnomocnictwa udzielonego tej osobie do działania w imieniu Spółki. Z otrzymanej odpowiedzi wynika, że "C" Sp. z o.o. prowadziło księgowość Spółki "A" w okresie od stycznia 2008r. do końca roku 2009. Obecnie nie prowadzi i nie posiada żadnej dokumentacji Spółki "A". Przedstawiono także czynności wyjaśniające podejmowane przez organ pierwszej instancji co do pełnomocnictwa udzielonego K. P. do reprezentowania i działania w imieniu Spółki "A" - w odpowiedzi poinformowano, iż nie wpłynęło takie pełnomocnictwo; również próby telefonicznego skontaktowania się z K P. pod numerami telefonu wskazanymi przez Stronę nie dały rezultatu nawiązania z nim kontaktu; podobnie wezwanie A. S. o przedłożenie bilingu rozmów telefonicznych wykonanych w lutym 2011 r., a także zwrócenie się do "D" S.A. o przesłanie danych osobowych osób będących w lutym 2011 r. właścicielami numerów telefonów wskazanych przez Stronę oraz wystąpienie do "E" S.A. o przesłanie bilingu rozmów w lutym 2011 r. wykonywanych przez A. S. pozostały bez rezultatu.
W świetle więc powyższych ustaleń podkreślono, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podjęte bowiem zostały wszelkie, możliwe działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Zebrany materiał dowodowy okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji logiczna i spójna oraz mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów; dokonano subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego i na ich podstawie zasadnie odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT wynikającego z zakwestionowanych faktur.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Przeprowadzone bowiem badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.
Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione.
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W pełni podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację faktyczną i prawną, a w konsekwencji słuszność zajętego w sprawie stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia.
Podkreślić należy, że art. 120 O.p. zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie "na podstawie przepisów prawa" oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 120 O.p. otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 120 O.p. nakłada obowiązki wyłącznie na organ podatkowy, to i podatnik obowiązany jest do działania zgodnego z prawem.
Przechodząc zatem do merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności odwołać się do przepisu art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowiącego, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3- 7 - pkt 1 lit a - suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Natomiast według art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Zatem na tle powyższych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (zob. m.in. wyroki NSA z 27 września 2011 r., I FSK 1223/10; z 29 czerwca 2010r" I FSK 584/09; z 13 października 2009 r., I FSK 928/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na niwę niniejszej sprawy należy zauważyć, że w ocenie Sądu orzekającego w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, okoliczności faktyczne i prawne zostały obszernie przedstawione przez organy podatkowe obu instancji, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyprowadzone z nich przez organy podatkowe wnioski, że nie można uznać, że sporne faktury spełniają przesłanki do odliczenia podatku w nich naliczonego bowiem nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia przez Skarżącego podatku należnego. Ponad wszelką wątpliwość Strona nie mogła zakupić spornego towaru, gdyż jej rzekomy dostawca - Spółka "A" z siedzibą w S. przy ul. [... ]
- - pomimo formalnego zarejestrowania nie była podmiotem faktycznego obrotu gospodarczego, rzeczywiście prowadzącym działalność. Potwierdzają to obszernie opisane w decyzjach organów podatkowych ustalenia przede wszystkim co do siedziby tej spółki - pod wskazywanym adresem funkcjonuje zupełnie inna firma tj. spółka cywilna "B" reprezentowana przez E. B., który nie miał żadnej wiedzy ani kontaktów ze spółka "A". Niemożliwym był także kontakt z przedstawicielami spółki "A", ani jakakolwiek weryfikacja ich działalności, sprawdzenie ksiąg handlowych czy dokumentacji księgowej. Wszelkie próby skonfrontowania twierdzeń skarżącego były bezowocne mimo podejmowanych przez organ działań. Bezskuteczne okazały się również podjęte przez organ pierwszej instancji próby ustalenia danych adresowych rzekomego pełnomocnika, wspólnika Spółki "A". Żaden organ, instytucja, sąd do którego zwrócił się Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie był w posiadaniu informacji na temat M. P.. Informacji takich nie posiadał również Skarżący, ani M. K..
Nadto zauważyć należy, iż mimo wezwania organu ani operator "D" S.A. ani "F" S.A. nie udostępniły bilingów ani danych adresowych właścicieli wskazywanych przez Stronę numerów telefonów. Takowych bilingów nie przedstawiła także strona skarżąca, która jako właściciel swego telefonu mogłaby o taki dokument wystąpić na potwierdzenie faktycznie prowadzonych rozmów handlowych z przedstawicielem spółki "A".
Nierzeczywisty charakter spornych transakcji potwierdza także sposób dokonywania zapłaty przez skarżącego w formie przelewu przed otrzymaniem towaru i faktury, jedynie w kwocie częściowej należności oraz brak dokumentów na uregulowanie pozostałych należności wobec kontrahenta.
Zatem po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w decyzji wnioski są całkowicie uzasadnione i mieszczące się w granicach zasad procesowych jako stwierdzające fikcyjny charakter sprzedaży skóry licowej, zawartej między podmiotami widniejącymi na zakwestionowanych fakturach. Organy podatkowe w sposób szczegółowy i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania wyjaśniły dlaczego nie dały wiary zapewnieniom skarżącego co do rzeczywistego charakteru dokonywanych transakcji.
Również zasadnie zwróciły uwagę na niedochowanie przez Skarżącego elementarnych czynności sprawdzających wobec rzekomego kontrahenta, niedopełnienie należytej staranności kupieckiej w przeprowadzanych transakcjach handlowych i w konsekwencji na świadomość Strony uczestniczenia w procederze wprowadzania do obrotu nierzetelnych faktur. W tym zakresie organ wskazując na dokonanie przez Stronę zapłaty w formie przelewu kwot 20.000,00 zł 10 i 15 lutego 2011r. czyli przed datą zakwestionowanych faktur i brak dokumentów świadczących o uregulowaniu pozostałych należności wobec Spółki "A" stwierdził, że takie postępowanie odbiega od typowych zachowań dla transakcji gospodarczych, tym bardziej, że rzekomy zakup skóry licowej udokumentowany fakturą z dnia 11 lutego 2011r. nr [...] był pierwszą transakcją zawartą ze Spółka "A" - co wynika z zeznań Skarżącego.
Ponadto do innych okoliczności świadczących o tym, iż Strona mogła wiedzieć, że transakcje zakupu skóry licowej wiążą się z oszustwem podatkowym wskazano brak pisemnej umowy o współpracy, zamówienia na towar były składane telefonicznie, Skarżący nigdy nie był w siedzibie Spółki "A", umawiał się z K. P. pod galerią 3 Stawy i nie znał prezesa Spółki - J. P.; nie posiada żadnych dowodów świadczących o zweryfikowaniu osób, z którymi rzekomo zawierał transakcje; potwierdzających ich personalia i umocowanie do działania w imieniu spółki; nie skorzystała z ogólnodostępnej strony Krajowego Rejestru Sądowego.
Prawidłowo zatem w konkluzji organy stwierdziły, że na osobach prowadzących zawodowo działalność gospodarczą ciąży obowiązek wykazywania szczególnej staranności w doborze kontrahentów, a także sprawdzenia, czy świadczą usługi zgodnie z prawem. Oczywistym jest bowiem, że to podatnik ponosi negatywne konsekwencje odliczenia podatku naliczonego z faktury nieodzwierciedlającej rzeczywistej transakcji, przy czym nie chodzi wyłącznie o przedmiot dostawy, ale również o podmiot transakcji. Zatem gdyby Strona sprawdziła swojego kontrahenta w ogólnodostępnej stronie Krajowego Rejestru Sądowego, niewątpliwie zauważyłaby, że K. P. nigdy nie był wspólnikiem w Spółce "A", a ponadto sprzedaż skóry licowej nie mieściła się w wykazanym w rejestrze jej przedmiotem działalności.
Reasumując więc za całkowicie uzasadnione należy uznać konkluzje organu odwoławczego, że Strona nie dołożyła nawet minimalnych starań, aby sprawdzić czy podmiot, który był rzekomo jej kontrahentem jest wiarygodny, posiada uregulowany status prawny i prowadzi faktycznie działalność gospodarczą; gdyby Strona rzeczywiście współpracowała ze Spółką "A" w zakresie dostawy skóry licowej, dla zapewnienia bezpieczeństwa dotrzymania umów, dokonałaby wszechstronnego sprawdzenia kontrahenta, zwłaszcza, że był to kontrahent nieznany, niepolecony przez nikogo z którym w lutym 2011 r. dopiero rozpoczęła współpracę.
W świetle zatem przedstawionych okoliczności chybione były zarzuty skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.