Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 września 2016 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.), zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi na zagadnienie prawne ujęte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 724/16.
Od powyższego postanowienia strona skarżąca wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie doradcy podatkowego z urzędu.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2016 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła sprzeciw.
W związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 24 października 2016 r. w sprawie o sygn. I FPS 2/16 i upadkiem przesłanki zawieszenia postępowania, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału zwrócono się do skarżącej Spółki z zapytaniem czy nadal podtrzymuje zażalenie na postanowienie z dnia 5 września 2016 r. o zawieszeniu postępowania oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżąca oświadczyła, że nie podtrzymuje zażalenia na postanowienie z dnia 5 września 2016 r. o zawieszeniu postępowania oraz że nie podtrzymuje i cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy - art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 249 a jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z 16 grudnia 2016 r. skarżąca spółka cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W sytuacji, w której skarżąca spółka skutecznie cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy przyjąć należy, że rozpoznanie wniosku o prawo pomocy stało się zbędne. W konsekwencji więc postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy podlega umorzeniu, na podstawie art. 249 a p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 260 z w związku z art. 249 a orzekł jak w sentencji.