Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 15 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1005/20

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 17 czerwca 2020 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 9.2, Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.

Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm., § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), § 6a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego S. G. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zgodnie z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu wyjaśniającym podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

1. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd;
2. - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%.

Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu 4.10.2019 r. podczas kontroli drogowej na ul. C, w miejscowości S, zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczep marki D-TEC o nr rej. [...] i [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował S. M. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 4.10.2019 r.

W dniu [...] 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł na skarżącego S. G. za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80, art. 84, art. 89, art. 90, art. 95 oraz art. 107 k.p.a. Ponadto w trakcie postępowania przed organem I instancji skarżący miał zastać pozbawiony swoich praw, gdyż w protokole sporządzonym w czasie kontroli podano jedynie numery fabryczne wag, bez ich nazw. Zdaniem skarżącego strona powinna zostać powiadomiona o wszystkich okolicznościach przeprowadzonego ważenia, gdyż samo zapoznanie kierowcy z dokumentacją w czasie kontroli nie wypełnia dyspozycji z art. 9 k.p.a. Ponadto organ zdaniem skarżącego naruszył art. 10 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie decyzji bez wyczerpania wszystkich działań, w tym bez udowodnienia, iż doły wagowe były dopasowane do wysokości wag.

Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wskazał podstawy prawnej w wydanej w dniu [...] 2020r. decyzji. Skarżący zakwestionował również homologację wag do dokonywania pomiarów masy całkowitej pojazdów. Skarżący wniósł o przeprowadzenie oględzin miejsca ważenia, powołanie biegłego w zakresie wykazanych w czasie kontroli usterek oraz uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Organ odwoławczy powołał treść art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1. 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1. 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

1. c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409),
2. d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
3. 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz:

1. b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i
2. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, ze zm.), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1);

1. x) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

1. - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do tejże ustawy. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Organ wskazał, że zastosowania nie znajduje również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 tejże ustawy. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do l godziny;

1. 2) o czas powyżej l godziny do 2 godzin;
2. 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Stosownie do art. 4 lit. g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku", przy czym:

"regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,

"skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550,00 zł.

Zdaniem organu odwoławczego analiza okazanej do kontroli wykresówki kierowcy oraz zeznań świadka wykazała, iż kierowca S. M. w dniu 3.10.2019 r. rozpoczął pracę o godz. 16:00. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 16:00 w dniu 3.10.2019 r. do godziny 16:00 w dniu 4.10.2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 01:00 (04.10) do 07:40 (04.10). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 40 minut. Organ I instancji nieprawidłowo wskazał, iż kierowca odebrał 6 godzin 40 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin 20 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W związku z nieprawidłowym obliczeniem wymiaru naruszenia przez organ I instancji oraz w związku art. 139 k.p.a. w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.7.1 i Ip. 5.7.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd; Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1. 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

nie powodowało niszczenia drogi;

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000,00 zł.

W trakcie kontroli ciągnika samochodowego marki SCANIA o nr rej. [...] na podstawie badania organoleptycznego wykazano następujące usterki pojazdu - pęknięcie na całej szerokości tarczy hamulcowej na pierwszej osi, obie strony pojazdu. Zgodnie z załącznikiem 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141), tj. sposobu identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania:

1. 1.1.14. Bębny hamulcowe, tarcze hamulcowe a) zużycie bębna lub tarczy nadmierne zużycie bębna lub tarczy; rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie - usterka ta jest zakwalifikowana jako poważna i niebezpieczna.

Odnośnie powyższego naruszenia strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdyż inspektor nie posiadał uprawnień diagnosty. Organ odwoławczy wskazuje, iż zgodnie z załącznikiem 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, naruszenie Ip. 1.1.14 można stwierdzić na podstawie badania organoleptycznego. Jednocześnie należy wskazać, iż przepisy jasno określają, iż w przypadku wystąpienia usterki w postaci pęknięcia tarczy hamulcowej, taka usterka zawsze będzie klasyfikowana jako niebezpieczna. Jeżeli zatem w sprawie bezsprzecznie stwierdzono pęknięcia tarcz hamulcowych, co potwierdza m.in. materiał fotograficzny oraz zaznania kierowcy, to nie ma podstaw do powoływania biegłego, na okoliczność wynikającą wprost z przepisów prawa.

Ponadto należy wskazać, iż uszkodzenie tarcz hamulcowych wpływa na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Strona powinna zatem przeprowadzać dokładne sprawdzanie pojazdów przed rozpoczęciem wykonywania przewozu.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%; Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1. 1. uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy,
2. 2. przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. W dniu kontroli ww. pojazdem członowym wykonywano przejazd z ładunkiem płyt betonowych (ładunek podzielny). Stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku.

Zgodnie z Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 20% sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000,00 zł. W wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

1. - rzeczywista masa całkowita pojazdu 52,5 t - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 12,5 t - przekroczenie o 31,25%,
2. - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Powyższe ustalenia zostały stwierdzone w protokole kontroli wagowej nr [...]. Pojazd został zważony przy pomocy pary wag przenośnych typu SAW 10C III, połączonych przewodem, o numerach [...] oraz [...], które posiadają ważna legalizację Urzędu Miar. Ważenia dokonano na placu kontrolnym w miejscowości S, posiadającym ważny protokół pomiaru pochylenia terenu. Odczytów wskazań wag dokonywano wspólnie z kierującym, a w trakcie odczytów nie występowały wahania wskazań. Kierujący został zapoznany z procedurą ważenia z użyciem wag przenośnych do pomiarów statycznych, świadectwami legalizacji i wzorcowania użytych urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiarowym.

Ponadto kierujący miał możliwość zapoznania się z instrukcją obsługi użytych wag przenośnych. Kierujący, pouczony o takiej możliwości, nie wniósł o powtórzenie pomiarów wymiarów zewnętrznych lub ważenia.

Organ odwoławczy wskazał, że zarzut naruszenia praw strony jest bezpodstawny. W czasie kontroli z pełną dokumentacją został zapoznany kierowca, a skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz został mu przesłany protokół wagowy. Skarżący mógł zapoznać się z pełną dokumentacją dotyczącą wag i miejsca ważenia w siedzibie organu lub wnieść o przesłanie uwierzytelnionej kopii dokumentacji, co zrobiono w niniejszej sprawie. Organ I instancji przesłał wnioskowaną dokumentację, a skarżący pomimo jej otrzymania nie skorzystał z prawa do wniesienia wyjaśnień.

Nie można zatem przyjąć, że skarżącemu ograniczono prawa, w momencie kiedy skarżący sam z nich nie skorzystał. Odnośnie spełniania wymogów przez doły wagowe oraz przeprowadzenia oględzin z miejsca ważenia organ odwoławczy wskazał, iż wbrew twierdzeniom odwołania, skarżący posiada wszystkie wymagane dane, w tym głębokość dołów wagowych. Na stronie 6-4 przesłanej stronie kopii instrukcji wagowej znajduje się informacja dotycząca zagłębienia dla zastosowanej wagi. Zgodnie z dokumentem ma ona wynosić 39 mm +/- 4mm. Natomiast w protokole z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 02.07.2019 r. wskazano "głębokość wnęki w miejscu podparcia wag (39 mm +/- 4 mm) - 39 mm". Dokumenty te w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż doły wagowe spełniały normy dla zastosowanych wag. W sprawie nie było zatem podstawy do przeprowadzania oględzin miejsca ważenia, a zarzuty skarżącego dotyczące niewystarczającego materiału dowodowego są zdaniem organu odwoławczego bezpodstawne.

Ponadto bezzasadne są także zarzuty dotyczące homologacji wag oraz sposobu przeprowadzania ważenia. Wagi typu SAW 10C III zastosowane do przeprowadzenia ważenia w niniejszej sprawie posiadają odpowiednią homologację, a w czasie kontroli uwzględniono 2% margines celem skorygowania ewentualnych błędów, co potwierdza protokół wagowy nr [...]. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w żaden sposób nie naruszył art. 9 oraz art. 10 k.p.a.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysiąc złotych) z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie zastosowania art. 92b ust. 1 powołanej ustawy należy wskazać, iż przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających prawidłowość planowanych tras i właściwą organizację pracy. Kierowca w czasie kontroli okazał tylko jedną wykresówkę wskazując, że pozostałe zgubił. To świadczy o nieprawidłowym przeszkoleniu i braku nadzoru nad działaniem kierowcy. Właściwa organizacja pracy kierowcy z całą pewnością zapobiegłaby naruszeniom popełnionym przez kierowcę.

Ponadto skarżący nie przedstawił dowodów, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Wykonywanie przewozu przeciążonym pojazdem z niesprawnymi tarczami hamulcowymi z całą pewnością nie stanowi nadzwyczajnych okoliczności. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości dotyczących odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia.

Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła w sprawie 12.500,00 zł, ale z uwagi na art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym została ona zredukowana do 12.000,00 zł.

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarówno postępowania administracyjnego jak i regulującymi kwestie związane z przewozem drogowym. Odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ I instancji zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. zdaniem organu odwoławczego skarżący nie wskazał, na czym miałyby polegać uchybienia w prowadzeniu postępowania, podważające zaufanie uczestników do władzy publicznej. W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 75, art. 77, art. 78 oraz 80 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący w czasie postępowania pierwszoinstancyjnego nie wnosił o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Organ właściwie zgromadził cały materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zarzut strony jest zatem bezzasadny.

Bezpodstawne są także zdaniem organu odwoławczego zarzuty naruszenia art. 84, art. 89, art. 90 i art. 95 k.p.a. W sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a o taką nie wnioskował również skarżący. Nie było również podstaw do powoływania biegłego.

Organ odwoławczy podniósł, że w decyzji organu I instancji prawidłowo wskazano, iż została ona wydana na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż uzasadnienie faktyczne decyzji było kompletne, zawierało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy.

Odnośnie możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych w mniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego nie zaszły okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Skarżący nie udowodnił, iż dopełnił ciążącego na nim obowiązku i podjął wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ odwoławczy nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący S. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. nr [...].

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. - prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organy I i II instancji przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

oparcie ustaleń z kontroli na błędnie sporządzonym protokole kontroli, które to błędy w zasadniczym stopniu miały wpływ na ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o które dokonano nałożenie kary pieniężnej, uzasadnienie decyzji wykraczające poza podstawy prawne i opierające się na swobodnej interpretacji przepisów nie mającej podstaw prawnych, prawa procesowego poprzez naruszenie art. 10 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art.77 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż strona nie została poinformowana przez organ I instancji o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu w sprawie w toku postępowania w tym dowodu z oględzin miejsca ważenia na okoliczność wykazania, czy głębokość dołów wagowych jest dostosowana do danego rodzaju wag użytych przez kontrolującego do przeprowadzenia pomiarów, jak również nie została poinformowana o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w zakresie usterki technicznej, którego to dowodu inspektor w trakcie kontroli drogowej bez odpowiednich uprawnień nie mógł przeprowadzić;

art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 89 § 2, art. 90 § 2 pkt 2, art. 95 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej powinien zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii;

1. - brak wskazania naruszonego przepisu w sentencji decyzji organu I instancji, błędna podstawa prawna decyzji;

art. 6 k.p.a. - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa;

art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez nieprawidłową interpretację zeznań kierowcy, przeprowadzonych na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w sytuacji, gdy zadania transportowe są organizowane prawidłowo, bez konieczności naruszania norm socjalnych, a jedynie w wyniku niezależnych działań kierowcy doszło do popełnienia naruszeń, żadna z okoliczności sprawy nie wskazuje na winę po stronie przedsiębiorcy;

art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czyli nie wyjaśnienie wątpliwości co do treści normy z art. 92c ustawy o transporcie drogowym, czyli niewyjaśnienia co oznacza "brak wpływu" i "nie godzenie się" strony na powstanie naruszeń, jak również prowadzenie postępowania w zakresie naruszeń czasu pracy kierowcy;

art. 8 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jednakże w przedmiotowej sprawie, organ uparcie ignorował stan faktyczny z momentu kontroli, które to okoliczności jednoznacznie wskazywały na oczywistą winę kierowcy i jego wpływ na powstanie naruszeń bez wpływu po stronie przedsiębiorcy czy osoby zarządzającej transportem;

art. 10 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, co uniemożliwiło stronie odniesienie się do stwierdzonych naruszeń a ponadto poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych przez stronę, w sytuacji gdy wbrew twierdzeniom organu II instancji nie wskazano w nigdzie jakiego rodzaju obudowę posiadały wagi;

1. - art. 75 w związku z art. 78 poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania pozostałych kierowców przedsiębiorcy na okoliczność przesłanek z art. 92b i art. 92c w aspekcie uchylenia odpowiedzialności przedsiębiorcy i osoby zarządzającej transportem za stwierdzone podczas kontroli naruszenia;
2. - art. 10 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a., czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż strona wnosiła o przeprowadzeniu dowodu, w toku postępowania zaś organ takiego dowodu nie przeprowadził jak również nie wydał postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu;
3. - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie, czy wystąpiły przesłanki z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, tj. przesłanki zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, co w ocenie strony jednoznacznie wynika okoliczności sprawy;

art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy istniały poważne wątpliwości co do stanu faktycznego z momentu kontroli, gdyż organ nie wyjaśnił, w jaki sposób strona mogła mieć wpływ na fakt naruszenia przez kierowcę norm czasu pracy;

art. 111 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego - w sytuacji gdy w sentencji decyzji brak jest wskazania, jakie nałożono cząstkowe kary pieniężne i za jakie naruszenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

W świetle 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.

Okoliczności faktyczne sprawy obejmowały dokonanie w dniu 4 października 2019 r. w punkcie kontrolnym przy ul. C w S kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczep marki D-TEC o nr rej. [...] i [...], stwierdzonej protokołem kontroli nr [...]. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od kierowcy S. M. oraz okazanymi dokumentami transport drogowy rzeczy był wykonywany na rzecz skarżącego S. G. na podstawie licencji nr [...].

Z przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej powoływanej jako "u.t.d."), stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych.

W myśl art. 4 pkt 22 ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wymienionych tam wspólnotowych aktów prawnych, nadto przepisów ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Wśród wspólnotowych aktów prawnych wymieniono rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, którego przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d.). Naruszenia jakie miały miejsce w niniejszej sprawie organ II instancji prawidłowo zakwalifikował jako:

1. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:
2. 1) o czas do 1 godziny,
3. 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin,
4. 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.7.1. i lp. 5.7.2. załącznika nr 3 do u.t.d.; naruszenie powoduje nałożenie kary w wysokości 500 zł);
5. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd (lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d.; naruszenie powoduje nałożenie kary w wysokości 2.000 zł);
6. - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 20% (lp. 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d.; naruszenie powoduje nałożenie kary w wysokości 10.000 zł).

Ponieważ, jak wyżej wskazano, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych, nałożono karę w tej właśnie maksymalnej wysokości.

Sąd podziela stanowisko organów, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141) naruszenie lp. 1.1.14 można stwierdzić na podstawie kontroli organoleptycznej, która oznacza że kontrolujący w miarę możliwości nie tylko ogląda dany element ale również, w stosownych przypadkach, sprawdza go dotykowo, ocenia wydawany przez niego dźwięk lub używa jakichkolwiek innych odpowiednich sposobów kontroli bez użycia przyrządów. Pęknięcie tarczy hamulcowej jest zawsze klasyfikowane jako usterka niebezpieczna. Istnienie powyższej usterki zostało potwierdzone zeznaniami samego kierowcy pojazdu, jak również wykonanymi zdjęciami. Nie było zatem podstaw do prowadzenia na tą okoliczność dowodu z opinii biegłego, gdyż została ona stwierdzona w sposób nie budzący wątpliwości innymi dowodami.

W odniesieniu do naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 20% Sąd również podzielił stanowisko organów. Ustalenia dotyczące zmierzenia i zważenia pojazdu zostały poczynione w protokole kontroli wagowej nr [...]. Pojazd został zważony za pomocą pary wag przenośnych typu SAW 10C III, połączonych przewodem, o numerach [...] i [...], posiadających ważną legalizację Urzędu Miar. Ważenia dokonano na placu kontrolnym w S, posiadającym ważny protokół pomiaru pochylenia terenu. Odczytów wskazań dokonano w obecności kierującego pojazdem, a w trakcie odczytów nie występowały wahania wskazań. Kierujący pojazdem został zapoznany z procedurą ważenia, świadectwami legalizacji i wzorcowania urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku pomiarowym. Kierujący pojazdem został pouczony o możliwości powtórzenia pomiarów, jednak takiego wniosku nie złożył.

Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania i został mu doręczony protokół wagowy. Skarżący otrzymał uwierzytelnioną kopię dokumentacji. Brak jest podstaw do uznania, że w jakikolwiek sposób doszło do naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym. Brak jest również podstaw do prowadzenia dodatkowego dowodu z oględzin miejsca ważenia, gdyż zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości fakt, iż doły wagowe spełniały normy dla zastosowanych wag. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7 k.p.a. oraz wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przed organami administracji, w postępowaniu tym zebrano bowiem wystarczający materiał dowodowy potwierdzający zaistnienie stwierdzonych nieprawidłowości. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Zdaniem sądu trafnie organy przyjęły, że w sprawie nie występowały przesłanki ezgoneracyjne, o których mowa w art. 92c ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1), lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2), lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (pkt 3).

W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do zastosowania art. 92c ustawy. Regulacja prawna wyrażona w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, bo ten przepis ma znaczenie w sprawie, odnosi się do sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Wskazać należy również na treść art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006, który stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną przedsiębiorstwa transportowego. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92c u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Na przedsiębiorcę nałożony został więc obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Skarżącego nie może tym samym zwolnić z odpowiedzialności brak bezpośredniego wpływu na kierowcę w trakcie wykonywania przewozu.

Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. W orzecznictwie wskazuje się, że nie można uznać za okoliczność wyłączającą odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport drogowy brak możliwości kontroli kierowcy w czasie, gdy wykonuje transport drogowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 118/10, LEX nr 55952790).

Należy także podnieść, że skarżący nie przedstawił w toku postępowania dowodów uzasadniających przyjęcie, że sprawuje stały nadzór nad kierowcami, podejmując wszelkie kroki w celu zapewnienia wykonywania zadań przewozowych z poszanowaniem przepisów prawa. Organy nie naruszyły zatem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Zaskarżona decyzja spełnia wymagania wskazane w art. 107 k.p.a., zawiera bowiem wszystkie wskazane w wyżej wymienionym przepisie elementy obligatoryjne decyzji administracyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., gdyż w postępowaniu nie było wątpliwości co do treści norm prawnych, na podstawie których została wydana decyzja. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Nie doszło także zdaniem Sądu do naruszenia art. 81a k.p.a., gdyż w niniejszej sprawie nie występowały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Zgodnie z powołanym przepisem natomiast jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, zatem powołany przepis nie mógł znaleźć zastosowania.

W kontrolowanej sprawie nie zachodziły przesłanki obligujące organ do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zatem bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 90 oraz art. 95 k.p.a.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 111 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja zawierała wszystkie prawem wymagane elementy, zatem wniosek o jej uzupełnienie nie był zasadny.

W konsekwencji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.