Uzasadnienie
Uzasadnianie
Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia 7 listopada 2013r. nr [.....] utrzymał w mocy decyzję inspektora pracy z dnia [....] 2013r. nr rej [....] odmawiającą nakazania umieszczenia skarżącego Z. B. w ewidencji pracowników wykonujących prace w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze.
Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy:
skarżący złożył w dniu 31 maja 2011 r. do Okręgowego Inspektoratu Pracy wniosek o weryfikację wykazu stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.
Decyzją z dnia [....] 2012 r. Inspektor pracy odmówił nakazania umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących pracę w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze.
W wyniku złożonego odwołania Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [....] 2012r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji przy ustalaniu wykonywania przez pracownika prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze nie uwzględnił pracy wymienionej w poz.13 załącznika nr 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (Dz.U.2008.1656), zwanej dalej UEmPom. tj. pracy przy bezpośrednim sterowaniu procesami technologicznymi mogącymi stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego.
Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu weryfikacji ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności należy zbadać, za jakie czynności w toku procesu technologicznego odpowiada pracownik, a więc czy praca jaką wykonuje, jest pracą przy bezpośrednim sterowaniu procesami technologicznymi mogącymi stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego.
Mając powyższe na uwadze, inspektor pracy przeprowadził u pracodawcy kolejną kontrolę, a następnie decyzją z dnia [....] 2013 r. ponownie odmówił nakazania umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 UEmPom.
W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżący wykonuje pracę operatora automatu cięcia slabów. Pomimo, że jak zeznał skarżący, popełniony przez niego błąd podczas wykonywania czynności służbowych może skutkować "śmiertelnym zagrożeniem dla pracowników", organ pierwszej instancji stwierdził, że w "Raporcie o bezpieczeństwie dla "A" S.A. ODDZIAŁ w K." ze stycznia 2013r., proces ciągłego odlewania stali i związana z nim operacja cięcia slabów nie została ujęta jako rodzaj działalności, która może stwarzać zagrożenie poważną awarią przemysłową.
W tym stanie rzeczy inspektor pracy odmówił nakazania umieszczenia skarżącego w ewidencji, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt. 2 UEmPom.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że jest zatrudniony na stanowisku operator urządzeń stalowni - maszyna COS, co zostało uwzględnione przez inspektora w poprzednio wydanej decyzji z dnia [.....] 2013 r., zaś w zakres jego obowiązków wchodzi sterowanie i kontrola maszyny ciągłego odlewania stali w pełnym zakresie, a nie jak wskazano w decyzji z dnia [....] 2013 r. – że wykonuje pracę operatora automatu cięcia slabów. Nadto skarżacy podniósł, że stanowisko na którym pracuje z takim samym zakresem obowiązków jest uznane jako spełniające warunki pracy w szczególnych warunkach określonych w ustawie o emeryturach pomostowych w Oddziale "A" S.A. w D., który ma ten sam profil działalności, co Oddział w K., którego skarżący jest pracownikiem.
Ponadto skarżący zarzucił, że organ l instancji nie przeanalizował, czy praca jaką wykonuje, nie spełnia przesłanek pracy wymienionej w pkt. 14 załącznika nr 2 UEmPom, tj. pracy przy bezpośrednim sterowaniu procesami technologicznymi mogącymi stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego.
Okręgowy Inspektor Pracy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, wydanie nakazu umieszczenia danego pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze przez inspektora pracy jest możliwe jedynie wówczas, gdy samo stanowisko pracownika, którego dotyczy postępowanie organu Państwowej Inspekcji Pracy zostało przez pracodawcę zaliczone do wykazu stanowisk, o których mowa w art. 41 ust. 4 pkt 1 UEmPom.
Z art. 41 ust. 4 pkt 2 tej ustawy wynika bowiem, że podmiotem uprawnionym do zakwalifikowania danego rodzaju pracy do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze jest płatnik składek, a więc pracodawca.
Właściwość organów Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie stosowania środków prawnych wymienionych w art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U.2012.404) wyznaczona została przepisami ustawy regulującej emerytury pomostowe i właściwość ta została ograniczona w zasadzie do spraw, w których kwalifikacja pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze nie jest sporna, a więc nie wymaga weryfikacji stanowiska pracy w oparciu o kryteria wynikające z przepisów ustawy o emeryturach pomostowych.
W pozostałym zakresie ww. ustawa o emeryturach pomostowych przyjęła zasadę właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz sądów powszechnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 14 grudnia 2012 r., sygn. akt OSK 866/12, z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt l OSK 573/12 – stwierdził, że takie wyznaczenie granic właściwości ZUS oraz PIP wynika z regulacji zawartej w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2010.1447). Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne w jego indywidualnej sprawie. Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Należy przy tym zaznaczyć, że odwołanie od decyzji ZUS służy do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
W uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt l OPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawy o emerytury pomostowe oraz sprawy dotyczące obowiązku opłacania składek na FEP są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Organ wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym o spełnieniu wymagań niezbędnych do nabycia uprawnień emerytury pomostowej, a zatem również warunku w postaci pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, rozstrzyga organ rentowy, zaś weryfikacji decyzji dokonuje sąd powszechny. W toku tego postępowania ustala się, czy pracownik wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze przez wymagany przepisami okres. Tak więc organ rentowy, a w razie sporu i wniesienia odwołania - sąd powszechny, rozstrzyga w przedmiocie, czy przez wymagany okres co najmniej 15 lat pracownik wykonywał prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, czy była to praca wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu art. 3 UEmPom.
Organ odwoławczy stwierdził, że o tym, czy pracownik spełnia lub nie spełnia tego warunku do nabycia prawa do emerytury pomostowej nie może zatem rozstrzygać wpis do ewidencji, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych, ani decyzja administracyjna organów Państwowej Inspekcji Pracy wydana na podstawie art. 11a i art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, że w zał. 1b Aneksu nr [....] do Pisma Okólnego Nr [....] z 18 grudnia 2009 r. w sprawie stanowisk w "A" S.A. Oddział w K. (załącznik nr 1 do protokołu nr rej. [....]), który zawiera wykaz stanowisk, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, pracodawca zaliczył jako pracę w szczególnym charakterze jedynie pracę wykonywaną na stanowisku operatora urządzeń stalowni w komórce PSK2 przy procesie COS – Pompownia [....].
W związku z powyższym, inspektor pracy nie był uprawniony do merytorycznego badania, czy skarżący wykonuje prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, gdyż sam pracodawca nie zaliczył tej pracy jako pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Wobec braku podstaw do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych, organ l instancji był zobowiązany wydać decyzję odmawiającą nakazania umieszczenia skarżącego w tej ewidencji.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa pomimo bezzasadnego - w kontekście zapisów ustawy o emeryturach pomostowych - badania przez organ pierwszej instancji charakteru pracy, jaką wykonuje skarżący oraz pomimo wadliwego jej uzasadnienia. Rozstrzygnięcie tej decyzji jest zgodne z prawem.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie, że skarżący nie wykonuje pracy o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych;
- - art. 11 a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy w związku z art. 3 ust. 3 i art. 41 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, poprzez błędne przyjęcie, iż właściwość Państwowej Inspekcji Pracy jest ograniczona do spraw, w których kwalifikacje pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze nie jest sporna, a więc nie wymaga weryfikacji stanowiska pracy w oparciu o kryteria wynikające z przepisów o emeryturach pomostowych, podczas gdy powszechnie obowiązujące przepisy nie oprowadzają takiego ograniczenia.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji.
Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja jest błędna, gdyż została oparta na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym. Organ dokonując ustaleń, czy skarżący pracuje na stanowisku pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o którym mowa w art. 41 ust. 4 UEmPom oparł się wyłącznie na "Raporcie o bezpieczeństwie dla "A" S.A. Oddział w K. wydanie Zakładu Dużego Ryzyka Wystąpienia Poważnej Awarii Przemysłowej" ze stycznia 2013 r., natomiast nie ustalił ryzyka i zagrożenia wynikającego z pracy na stanowisku, na którym skarżący faktycznie pracuje.
Zdaniem skarżącego, charakter wykonywanej przez niego pracy spełnia przesłanki określone w pkt.14 załącznika nr 2 UEmPom tj. pracy przy bezpośrednim sterowaniu procesami technicznymi mogącymi spowodować awarię techniczną z poważnymi skutkami dla bezpieczeństwa publicznego. Okoliczność ta nie została uwzględniona przez inspektora pracy, pomimo iż stanowisko na którym pracuje skarżący, z takim samym zakresem obowiązków jest uznane jako spełniające warunki pracy w szczególnych warunkach na podstawie art. 3 ust. 3 UEmPom w Oddziale "A" S.A w D., który ma ten sam profil działalności co Oddział w K., w którym skarżący jest zatrudniony.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że ma on ograniczone kompetencje w przypadku nie umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 UEmPom, gdyż – jego zdaniem - ustawa w żaden sposób nie ogranicza kompetencji organu w tym zakresie.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011r., sygn.akt l OSK 422/2011, za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, należy traktować tylko tego pracownika, który w pełnym wymiarze czasu pracy wykonuje prace na stanowisku wymienionym w załączniku nr 2 do ustawy, a opierając się choćby tylko na fakcie, iż w innym zakładzie o tym samym profilu działalności tego samego pracodawcy to samo stanowisko jest uznane jako spełniające szczególne warunki natomiast w tym zakładzie, w którym pracuje skarżący nie jest.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutu, że w innej jednostce organizacyjnej o tym samym profilu działalności tego samego pracodawcy, to samo stanowisko uznane jest jako spełniające szczególne warunki, organ podniósł, że pracodawca jako płatnik składek określił osobno dla każdej z prowadzonych jednostek organizacyjnych wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, uwzględniając specyfikę i warunki pracy w konkretnej jednostce. Okręgowy Inspektor Pracy w decyzji z dnia 7 listopada 2013r. nr [.....] prawidłowo przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia wykaż stanowisk prac dla kontrolowanej jednostki organizacyjnej pracodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwarzył, co następuje:
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania.
Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.153.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ pierwszej instancji ponownie orzekający w sprawie zajmował się oceną, czy praca wykonywana przez skarżącego powinna zostać uznana za pracę w szczególnych warunkach w rozumieniu ustawy o emeryturach pomostowych, a w konsekwencji czy pracownik wykonujący taką pracę winien być umieszczony w ewidencji pracowników, o której mowa w art.41 ust.4 pkt.2 UEmPom. Ocena ta dokonywana była na gruncie istniejącego sporu pomiędzy pracownikiem, a pracodawcą co do charakteru pracy na stanowisku zajmowanym przez skarżącego.
Z kolei orzekający w sprawie Okręgowy Inspektor Pracy, utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji stwierdził, że inspektor pracy nie był uprawniony do merytorycznego badania, czy skarżący wykonuje prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, gdyż sam pracodawca nie zaliczył tej pracy jako pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Pomimo bezzasadnego badania przez ten organ charakteru pracy, jaką wykonuje skarżący, osnowa tej decyzji jest prawidłowa.
Rozstrzygając zaistniały w sprawie spór należy w pierwszym rzędzie rozważyć zasadniczą kwestię, którą stanowi ocena zakresu kompetencji, jakie przysługują organom Państwowej Inspekcji Pracy w związku z rozpoznawaniem spraw o umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Zgodnie z art.11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U.2012.404), właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art.41 ust.4 pkt.2 ustawy o emeryturach pomostowych, wykreślenia go z ewidencji oraz sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji. Art.41 ust.4 pkt.2 UEmPom reguluje obowiązek płatnika składek na Fundusz Emerytur Pomostowych umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których przewidziany jest obowiązek opłacania składek na ww. Fundusz. Z powyższego wynika, że podmiotem uprawnionym do kwalifikowania danego rodzaju pracy, jako pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za który przewidziany jest obowiązek opłacania składek na ww. Fundusz, jest pracodawca jako płatnik składek. Wykaz stanowisk,na których wykonywana jest praca, o której wyżej mowa, tworzy pracodawca.
W art.41 ust.6 UEmPom przyznano pracownikowi, który nie został umieszczony w ewidencji, środek ochrony prawnej – skargę do Państwowej Inspekcji Pracy. Jeżeli skarga jest zasadna, wówczas właściwy organ Państwowej Inspekcji Pracy, działając na podstawie art.11 a ww. ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, jest m.in. uprawniony do nakazania wpisania pracownika do ewidencji utworzonej przez pracodawcę jeżeli ustali, że pracownik nie został ujęty w ewidencji, a powinien w niej figurować.
Zakres przedmiotowy stosowania nakazów, o których mowa w art.11a ww. ustawy wyznacza ustawa o emeryturach pomostowych i przyjęta w niej regulacja zakresu właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz właściwości sądów powszechnych. Właściwość organów Państwowej Inspekcji Pracy dotyczy spraw, w których kwalifikacja pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnych charakterze nie jest sporna. W razie sporu, właściwym do kwalifikacji jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a następnie sąd powszechny.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 listopada 2012r., sygn.akt I OSP 4/12 wskazał, że sprawy o emerytury pomostowe oraz sprawy dotyczące obowiązku opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zaistniały spór dotyczący zakwalifikowania stanowiska skarżącego do stanowiska pracy wykonywanej w szczególnych warunkach wymaga rozstrzygnięcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a w przypadku złożenia odwołania, przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Ustalenie, czy praca wykonywana przez skarżącego jest pracą wykonywaną w szczególnych warunkach, w rozumieniu art.3 ust.1 UEmPom winno nastąpić w postępowaniu przed organem rentowym, ewentualnie także przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że niniejsza sprawa wykracza poza granice sprawy administracyjnej, prowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Pracy w przedmiocie nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są jedynie do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze tylko w przypadku, gdy zakwalifikowanie pracy danego pracownika do tego rodzaju prac nie jest sporne, a dane pracownika nie figurują w ewidencji. Istnienie sporu w tej kwestii uniemożliwia organom Państwowej Inspekcji Pracy do władczej ingerencji w tym zakresie.
Ponadto należy podnieść, że o spełnieniu warunków wymaganych do nabycia prawa do emerytury pomostowej, w tym warunku w postacji posiadania okresu pracy w szczególnych warunkach lub wykonywania pracy o szczególnym charakterze, wynoszącego co najmniej 15 lat (art.4 pkt.2 UEmPom) rozstrzyga organ rentowy, a w razie odwołania – sąd powszechny (art.25 UEmPom). I to w ramach tego postępowania ustala się,czy został spełniony przez pracownika warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze przez co najmniej 15 lat, a także czy praca ta była wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, w rozumieniu art.3 UEmPom.
Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wobec istnienia sporu, czy praca skarżącego na zajmowanym stanowisku jest wykonywana w warunkach szczególnych, organy Państwowej Inspekcji Pracy nie były uprawnione do prowadzenia ustaleń w tym zakresie. W związku z tym argumentacja skargi dotycząca charakteru pracy skarżącego nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie w tym zakresie i rozważając charakter pracy w kontekście art.3 ust.1 UEmPom w sposób nieuprawniony wkroczył w materię zastrzeżoną dla organów rentowych i sądu powszechnego.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że pracodawca nie uznał stanowiska pracy skarżącego, na którym wykonywana jest praca w szczególnych warunkach i stanowisko to nie zostało ujęte przez pracodawcę w wykazie takich stanowisk, a zatem organy Państwowej Inspekcji Pracy nie były uprawnione do merytorycznego orzekania, czy stanowisko skarżącego winno zostać umieszczone w ewidencji.
Końcowo należy zauważyć, że umieszczenie lub nie nieumieszczenie pracownika w ewidencji nie przesądza o tym, że pracownik spełnia lub nie spełnia warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a w konsekwencji nie przesądza o tym, czy pracownik spełnia lub nie spełnia warunek nabycia prawa do emerytury pomostowej. O tym nie może rozstrzygać wpis do ewidencji, o której mowa w art.41 ust.4 pkt.2 UEmPom. Ewidencja stanowisk, na których wykonywana jest praca w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze ma jedynie dokumentować takie prace i ułatwić pobór składek na Fundusz Emerytur Pomostowych.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270.), orzekł jak w sentencji.