Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 marca 2009 r. adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata celem wniesienia skargi do Sądu Najwyższego na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OZ 693/08. W wykonaniu zarządzenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, skarżącemu został przesłany formularz "PPF".
W złożonym w dniu 15 lipca 2009r. formularzu skarżący domagał się zwolnienie od kosztów oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w żadnym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Określając swoją sytuację rodzinną, zaznaczył, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Jako swój majątek wskazał dom o pow. 90 m2, w którym znajduje się 12 metrowe mieszkanie. Oświadczył, że nie ma żadnych przedmiotów wartościowych oraz żadnych zasobów pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu zatem podlega rozpoznaniu.
Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wydany w dniu 26 kwietnia 2006 r. jest prawomocny od dnia 26 maja 2006r, zatem stosownie do treści art. 243 § 1 prawo pomocy nie może być przyznane w przypadku, gdy postępowanie w sprawie zostało zakończone.
W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt I OZ 346/06, zgodnie z którym, nie jest trafna wykładania przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a., według której złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy winno nastąpić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Takiego wniosku nie można uzasadnić użyciem w tym przepisie niezdefiniowanego przez ustawodawcę określenia "tok postępowania". W ocenie NSA przez określenie "tok postępowania" należy rozumieć także postępowanie, które zostało zainicjowane przez stronę postępowania po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, na przykład postępowania, które ma poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej doprowadzić do wzruszenia tego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie.
Zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Prawomocność orzeczenia wydanego w dniu 26 maja 2006 r. kończącego postępowanie w sprawie, wyklucza możliwość jego zaskarżenia.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może być złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania, co wydaje się być oczywiste, gdyż w sprawie prawomocnie zakończonej bezprzedmiotowe byłoby rozpatrywanie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. w postanowieniu NSA z 14.11.2006 r. sygn. akt II FZ 718/06).
Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują jednakże możliwości umorzenia kwestii wpadkowej jaką jest przyznanie prawa pomocy z powodu bezprzedmiotowości rozpatrywania wniosku.
W związku z powyższym wniosek skarżącego podlega oddaleniu, niezależnie od sytuacji materialnej i zdrowotnej strony. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak sentencji postanowienia.