Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 15 lipca 2009 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że ma dom o powierzchni 90 m2 w którym znajduje się 12 metrowe mieszkanie. Zadeklarował że nie ma żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Uzasadniając swoje starania wyraził swój pogląd na sprawę.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
W niniejszej sprawie nie ma najmniejszych wątpliwości, że wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest prawomocny od dnia 26 maja 2006 r. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest bowiem postanowienie z dnia 25 lipca 2006 r. o stwierdzeniu prawomocności (k. 72v.). Zarazem nie ulega też wątpliwości, że obecny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył w dniu 15 lipca 2009 r. wynika to bowiem z datownika pocztowej placówki nadawczej przyłożonego na kopercie przesyłki, która zawierała formularz PPF.
Mając to na uwadze wypada zauważyć, że stosownie do treści art. 243 §1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika więc, iż prawo pomocy nie może być przyznane w przypadku, gdy postępowanie w sprawie zostało zakończone. Praktyka orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza co prawda takie rozumienie określenia "tok postępowania", które obejmuje także postępowanie zainicjowane przez stronę po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowania w sprawie, które ma poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (por. postan. NSA z 21 marca 2006 r. I OZ 346/06) jednak w realiach rozstrzyganego przypadku nie mamy z tym do czynienia.
W konsekwencji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony (por. post. NSA z 14.11.2006 r. II FZ 718/06, post. NSA z 4.07.2006 r. II OZ 684/06). Przyjmując jednocześnie stanowisko tutejszego sądu wyrażone w postanowieniu z dnia 28 lipca 2008 r. sygn. III SA/Kr 505/08, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jedyne ograniczenia, co do jego rozpoznania może wynikać z art. 257 ppsa, wniosek skarżącego podlegał oddaleniu jako bezzasadny, niezależnie od sytuacji materialnej i zdrowotnej strony oraz przedmiotu sprawy.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 ppsa.