Uzasadnienie
Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. przyznał uczestniczce postępowania K. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Od powyższego postanowienia sprzeciw wniósł skarżący B. G. Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek uczestniczki o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. oraz z mocy art. 12 p.p.s.a. - także uczestnikowi postępowania - może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie z regulacją art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Podnieść należy, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Koszty te są bowiem rodzajem daniny publicznej. Zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest powszechność i równość ponoszenia danin publicznych. Zwolnienie od ich ponoszenia oznacza przerzucenie ciężaru na budżet państwa, a w efekcie na współobywateli. Prawo pomocy jest zatem instytucją o charakterze wyjątkowym i jako takie winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawcy nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie uczestniczka postępowania wskazała w złożonym oświadczeniu, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych ani wartościowych przedmiotów, zaś jedynym źródłem utrzymania dwuosobowej rodziny jest renta rodzinna w wysokości 1 171,56 złotych, na dowód czego załączyła kopię odcinka renty. W skład jej majątku wchodzi 48 metrowe mieszkanie w bloku. Z uczestniczką zamieszkuje syn, który ze względu na stan zdrowia i przebyty wylew nie pracuje. Uczestniczka nie może liczyć także na pomoc pozostałych dwóch synów, gdyż jeden z nich przebywa w więzieniu, a dugi jest bezrobotny. W uzasadnieniu wniosku uczestniczka wskazała, że ma 76 lat, jest osobą schorowaną, w związku z czym musi ponosić wydatki na leki. Podniosła, że tocząca się sprawa sądowa jest dla niej stresująca, nie rozumie języka prawniczego i nie potrafi bronić się sama.
Sąd mając na względzie przedstawione przez uczestniczkę okoliczności, które znajdują odzwierciedlenie w złożonych przez nią dokumentach, stwierdził, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja materialna uczestniczki oraz podeszły wiek uzasadniają także ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe uznano, że uczestniczka postępowania wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie posiada środków finansowych na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji działając na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).