Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 listopada 2022 r., znak SKO.ŚR/4111/1331/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 września 2022 r. odmawiającej A. S. (dalej: "skarżący") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką W. S. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej: "u.ś.r.").
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 20 lipca 2022 r. skarżący wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Z orzeczenia z dnia 7 czerwca 2022 r. wynika, że matka skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od 26 kwietnia 2022 r., przyczyną niepełnosprawności jest upośledzenie narządu ruchu (05-R). W orzeczeniu zaznaczono, że matka skarżącego wymaga stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że w latach 1992 do 2014 skarżący prowadził działalność gospodarczą związaną z grami losowymi i zakładami wzajemnymi. Na mocy decyzji z 16 września 2014 r. został uznany za osobę bezrobotną.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał pełnomocnika skarżącego m. in. o: złożenie oświadczenia opisującego aktualną sytuację życiową, w jaki sposób jest sprawowana opieka nad matką, w jakim zakresie matka funkcjonuje samodzielnie, a w jakim wymaga ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych; oświadczenia, w którym skarżący opisze czy ma możliwość podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu, przedstawienie dokumentów potwierdzających rezygnację przez skarżącego z zatrudnienia.
Z oświadczenia skarżącego z dnia 12 sierpnia 2022 r. wynika, że skarżący opiekuje się matką od rana do wieczora. Podnosi mamę z łóżka o godzinie 7 rano, wykonuje poranną toaletę, zmienia pampersa, podaje śniadanie, czasami karmi mamę, zdejmuje okłady, nakłada maści, podaje leki. O godzinie 12 wykonuje godzinne ćwiczenia rehabilitacyjne, podaje picie, prowadzi do toalety, zmienia pampersy, o godzinie 14 podaje obiad, masuje bolące miejsca, sprząta, zmienia pościel co dwa dni, ponieważ matka skarżącego cały czas przebywa w łóżku, o godzinie 19 podaje kolację, leki oraz wykonuje wieczorną toaletę.
W dniu 9 sierpnia 2022 r. pracownik socjalny udał się do mieszkania skarżącego, jednak nikogo nie zastał.
Z przeprowadzonego w dniu 24 sierpnia 2022 r. wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącego jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, jest osobą leżącą, wymaga całodobowej opieki. Skarżący podał, że sprawuje opiekę nad matką od grudnia 2021 r. Z powodu opieki nie może podjąć jakiejkolwiek pracy, jest jedynym żyjącym dzieckiem W. S. Decyzją z dnia 21 września 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że niepełnosprawność matki skarżącego powstała po ukończeniu przez nią wieku, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r., a ponadto nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia a opieką nad matką, skarżący od 2014 r. jest osobą bezrobotną, a niepełnosprawność matki skarżącego powstała w 2022 r.
W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez niezasadne uznanie, że niepełnosprawność matki skarżącego powstała po ukończeniu 18 roku życia, a w związku z tym skarżącemu jako opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne oraz pominięcie okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki,
- - art. 14 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pomimo że osoba, nad którą sprawuje opiekę została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym na stałe i jest niezdolna do samodzielnej egzystencji.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2022 r.
Decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ wskazał, że okoliczność, iż niepełnosprawność matki skarżącego powstała po ukończeniu przez nią wieku określonego w przepisie art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie stanowi przeszkody przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Kolegium brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia a opieką nad matką, skarżący jest bowiem zarejestrowany jako bezrobotny od 2014 r., a niepełnosprawność matki istnieje od 2022 r. Organ wskazał ponadto, że zakres czynności opiekuńczych nie jest tego rodzaju, aby wykluczał podjęcie przez skarżącego zatrudnienia, ponieważ obejmuje przede wszystkim czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Organ podniósł, że skarżący mimo wezwania nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących, że po 2022 r. zrezygnował z pracy, co uniemożliwiło ustalenie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia bądź jego niepodejmowaniem a opieką nad matką.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez uznanie, że skarżący jako syn niepełnosprawnej W. S. nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku pomiędzy niepodejmowaniem przez niego zatrudnienia a sprawowaną opieką nad matką;
- - naruszenie przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie ustalenia, czy skarżący byłby w stanie podjąć pracę zawodową, gdyby nie opieka nad niepełnosprawną matką.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodów z kopii książeczki uprawnień operatora, kopii wniosku z dnia 27 lipca 2022 r. o dofinansowanie bezrobotnemu podjęcia działalności gospodarczej - na okoliczność, że skarżący w 2022 r. podjął starania o rozpoczęcie działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługiwała na oddalenie.
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami.
W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, z prawidłowym zastosowaniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a w rezultacie skarga zasługiwała na oddalenie.
Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, brak jest podstaw do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, jest to bowiem konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.
W niniejszej sprawie niesporne są następujące okoliczności: matka skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym od kwietnia 2022 r., skarżący decyzją z dnia 18 września 2014 r. został uznany za osobę bezrobotną, w latach 1992 do 2014 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Niesporny był również stan zdrowia matki skarżącego, która jest osobą leżącą, a także zakres czynności opiekuńczych nad matką, który według oświadczenia skarżącego obejmuje: podnoszenie matki z łóżka, pomoc w wykonaniu porannej toalety, wymianę pampersów, przygotowanie i podanie posiłków, czasami karmienie (jeśli występuje znaczna opuchlizna), podanie leków, zrobienie okładów, wykonanie ćwiczeń rehabilitacyjnych, podawanie napojów, prowadzenie do toalety, sprzątanie, zmianę pościeli, pomoc w wieczornej toalecie, co kilka dni kąpiel całego ciała, podnoszenie do jedzenia. W niniejszej sprawie okolicznością sporną było zaistnienie przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego: czy skarżący nie podejmuje zatrudnienia z powodu opieki nad matką oraz czy zakres opieki skarżącego nad matką jest tego rodzaju, że wyklucza podjęcie przez skarżącego jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem Sądu prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie zostało wykazane, że przyczyną niepodejmowania przez skarżącego zatrudnienia jest konieczność opieki nad matką. Wskazać bowiem należy, że skarżący ostatni raz pozostawał w zatrudnieniu w 2014 r. (a zatem osiem lat przed wydaniem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności matki), w kolejnych latach nie wykazywał żadnej aktywności zawodowej. Podkreślić należy, że skarżący był w toku postępowania reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wezwany przez organ do złożenia oświadczeń i dokumentów, z których będzie wynikała historia zatrudnienia oraz opisania, z jakich przyczyn skarżący nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, nie wskazał na żadne okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że przyczyną niepodejmowania przez niego zatrudnienia jest konieczność opieki nad matką. Zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądowym zasadnie przyjmuje się, że nawet osoba bierna zawodowo przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego może wykazać, że nastąpił stan jej gotowości do zatrudnienia, a ona odstąpiła od podejmowania zatrudnienia właśnie z uwagi na opiekę nad bliską osobą niepełnosprawną (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 87/22). Jednakże żadne tego rodzaju okoliczności nie były podnoszone przez skarżącego w toku postępowania.
Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 u.ś.r. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Należy wskazać, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności – bowiem ta wynika z prawnego i moralnego obowiązku względem rodzica – lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie to nie może być zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. W przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi o sprawowanie stałej, ciągłej opieki, której zakres wyklucza podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga.
Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r., pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA).
Sąd podziela stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt I OSK 275/21, CBOSA), że prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi związek czasowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a opieką nad matką. Podkreślić bowiem należy, że skarżący pozostawał bierny zawodowo od 2014 r. Dopiero w 2022 r. wystąpił z wnioskiem o dofinansowanie rozpoczęcia własnej działalności, wniosek ten został jednak załatwiony odmownie. W rezultacie brak jest podstaw do przyjęcia, że przyczyną niepodjęcia przez skarżącego działalności jest opieka nad matką.
Podkreślić należy, że art. 17 u.ś.r. akcentuje cel rezygnacji z aktywności zawodowej, jakim jest opieka nad bliską osobą niepełnosprawną i niezdolną do samodzielnej egzystencji. Pomiędzy tym dwoma elementami winien zachodzić bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Niepodejmowanie zatrudnienia należy odróżnić od rezygnacji zatrudnienia. O ile rezygnacja z zatrudnienia jest aktem jednorazowym i zazwyczaj łatwym do wykazania, chociażby przez załączenie świadectwa pracy, to niepodejmowanie zatrudnienia może być stanem trwającym przez jakiś czas. Istotne jest zatem w tym wypadku ustalenie czy opiekun obiektywnie jest zdolny do podjęcia zatrudnienia, jak długo nie pracuje i czy stan ten ma bezpośredni związek z koniecznością sprawowania opieki (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 lipca 2023 r., II SA/Sz 495/22).
Równocześnie, skarżący (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika) nie wskazał na żadnym etapie postępowania, że w 2022 r. miał możliwość podjęcia zatrudnienia, ale nie podjął go z przyczyny opieki nad matką. Trzeba podkreślić, że organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska strony (wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08). Organy realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r., III OSK 5191/21).
Tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego został wezwany przez organ do przedstawienia oświadczeń i dokumentów wskazujących na zaistnienie przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu. Równocześnie, Sąd zwraca uwagę, że dokumenty przedłożone przez skarżącego na etapie postępowania sądowego, nie dają podstaw do podważenia przyjętych w zaskarżonej decyzji ustaleń dotyczących braku podstaw do przyjęcia, że przyczyną braku aktywności zawodowej skarżącego jest opieka nad matką.
W toku postępowania skarżący wskazał następujące czynności opiekuńcze: pomoc przy wstawaniu, w porannej toalecie, zmiana pampersa, podawanie i przygotowanie posiłków, czasami karmienie, zdejmowanie okładów, nakładanie maści, podawanie leków, wykonywanie ćwiczeń rehabilitacyjnych, podawanie napojów, prowadzenie do toalety, masowanie bolących miejsc, sprzątanie, zmienianie pościeli, wieczorna toaleta.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 918/22), w świetle którego takie czynności jak: przygotowanie posiłków, ich podanie, podanie leków, czynności higieniczne, a tym bardziej czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego mogą być realizowane przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu, a także w dni wolne. Nie sposób przyjąć, aby takie czynności, jak dbanie o czystość w domu- sprzątanie, pranie, zmienianie pościeli, towarzyszenie w wizytach lekarskich, badaniach, wykupywanie leków, pilnowanie ich przyjmowania, pomoc w ubieraniu się, przygotowanie posiłków, czy ich podanie, dokonanie pomiaru ciśnienia wymagają całkowitej rezygnacji z zatrudnienia. Podkreślić należy, że są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je (dla siebie, a przy okazji także dla domowników) przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, czy w dni wolne od pracy.
Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu, ponieważ brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a opieką nad matką. Podkreślić należy, że z uwagi na cel i istotę świadczenia pielęgnacyjnego przyjmuje się, że opieka powinna być osobista, stała bądź długotrwała i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 czerwca 2023 r., II SA/Gl 472/23).
W ocenie Sądu prawidłowo ustalił organ w zaskarżonej decyzji, że zakres opieki, której wymaga matka skarżącego nie jest tego rodzaju, aby wykluczał całkowicie podjęcie przez skarżącego zatrudnienia. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20, CBOSA). Pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21, CBOSA).
W ocenie Sądu w czasie wydawania zaskarżonej decyzji stan zdrowia matki skarżącego oraz ustalony w toku postępowania zakres czynności opiekuńczych nie uzasadniał twierdzenia, że skarżący nie ma możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia z powodu opieki nad matką. Okoliczność tę potwierdza pośrednio również fakt, że w wywiadzie środowiskowym skarżący podał, iż opiekuje się matką od grudnia 2021 r., a w lutym 2022 r. podejmował starania o podjęcie własnej działalności, zatem już w czasie sprawowania opieki nad matką.
Sąd zapoznał się z dołączonymi do skargi dokumentami – świadectwem z dnia 18 lutego 2022 r. oraz wnioskiem z dnia 27 lutego 2022 r. oraz informacją o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej z dnia 8 marca 2022 r. W ocenie Sądu treść przedłożonych dokumentów nie daje podstaw do podważenia przyjętych w zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych.
Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych, niż podniesione w skardze, naruszeń dających podstawę do jej uchylenia.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.