Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 672/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011r. sygn. akt III SA/Kr 640/11 oddalający skargę I. B. na decyzję Wojewody z 19 kwietnia 2011r. nr [....] w przedmiocie wymeldowania małoletnich dzieci tj. P. B., S. B. oraz B. B. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia [....] 2011 r. znak sprawy [...] Wójt Gminy L., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.2000.993), dalej zwanej ustawą, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.1071) zwany dalej K.p.a., na wniosek M. B. orzekł o wymeldowaniu jego małoletnich dzieci tj. P. B. ur. dnia [...] 1995r., S. B. ur. dnia [....] 1998r. oraz B. B. ur. dnia [...] 2000r. - z pobytu stałego z budynku mieszkalnego w miejscowości S. W. [...].
We wniosku o wymeldowanie swoich dzieci, wnioskodawca zaznaczył, że dzieci od dwóch lat zamieszkują wraz z matką I. B. w K. przy ul. [...]. Z aktu notarialnego dołączonego do wniosku wynikało, że zakupiona w dniu 26 czerwca 1998 r. nieruchomość w S. W. zabudowana budynkiem mieszkalnym oznaczona numerem [...] stanowi majątek odrębny M. B. Z kolei przedmiotowa nieruchomość została sprzedana przez wnioskodawcę w dniu 23 sierpnia 2010r. M. i S. K. Przesłuchana w toku prowadzonego postępowania M. K. zeznała, że dom w chwili zakupu był opuszczony, a w budynku od dwóch lat nikt nie mieszkał, nie było w nim żadnych rzeczy pozostawionych przez poprzednich lokatorów, a nadto, że nikt nie poinformował o zameldowaniu w tym budynku na pobyt stały małoletnich dzieci poprzedniego właściciela. M. K. oświadczyła, że budynek ten w obecnej chwili nie nadaje się do zamieszkania, nie ma tam nawet podłączonej energii elektrycznej.
Skarżąca, jako przedstawiciel ustawowy małoletnich dzieci zeznała, że dzieci P., S. i B. nie zamieszkują w budynku S. W. [...] od września 2009 r.; S. i B. mieszkają z nią w K. przy ul. [....], natomiast P. przebywa obecnie w domu dziecka w K. Właściciele, którzy wynajmują jej lokal mieszkalny, na podstawie umowy najmu na czas określony do września 2011 r., nie wyrażają zgody na zameldowanie dzieci pomimo, że tam wraz z nią zamieszkują. Skarżąca oświadczyła, iż do opuszczenia budynku w S. W. wraz z dziećmi została zmuszona ze względu na przemoc ze strony męża. Skarżąca dwukrotnie próbowała wrócić do domu w S. W., ale podczas drugiej wizyty mąż zabrał jej klucze do budynku i nie miała już możliwości powrotu.
Ponadto skarżąca oświadczyła, że w Sądzie Rejonowym w L. został złożony pozew o unieważnienie umowy sprzedaży nieruchomości w S. W. Orzekając o wymeldowaniu małoletnich dzieci organ przyjął za udowodnione, że skarżąca wraz z dziećmi wyprowadziła się z budynku w miejscowości S. W. [...], zabierając ze sobą wszystkie rzeczy należące do niej i do dzieci i od około dwóch lat w tym domu nie mieszkają. Synowie mieszkają wraz z matką w K., natomiast córka P. przebywa w domu dziecka w K. i tam jest zameldowana na pobyt czasowy.
Organ przyjął również za udowodnione, że budynek mieszkalny w S. W. [...] od dnia 23 sierpnia 2010 r. nie jest już własnością wnioskodawcy - ojca małoletnich dzieci, który sprzedając przedmiotowa nieruchomość wymeldował się uprzednio z pobytu stałego w tym budynku w dniu 18 sierpnia 2010 r.
Wójt Gminy L. ustalił także, iż opuszczenie budynku przez skarżącą i małoletnie dzieci P., S. i B. wynikało z przemocy w rodzinie, stosowanej przez wnioskodawcę wobec żony i dzieci, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] 2004 r., sygn..akt [....], na mocy którego ograniczono M. B. władzę rodzicielską nad jego małoletnimi dziećmi.
Ponadto organ ustalił, że Sąd Okręgowy w N. S. wyrokiem z dnia [...] 2006 r. sygn. akt [....] orzekł separację małżeństwa I. i M. B. W ocenie organu, opuszczenie domu przez małoletnie dzieci ma cechy trwałości. Matka zabierając dzieci z domu w S. W. [...], zabrała ze sobą również ich rzeczy osobiste, ubrania i dokumenty; wynajęła mieszkanie w K., gdzie zamieszkuje wraz z synami, a córka przebywa w domu dziecka w K. Skarżąca podjęła wprawdzie dwukrotnie próbę powrotu do domu w S. W., która zakończyła się niepowodzeniem; nie poprosiła o interwencję w tej sprawie Policji, ani innych właściwych organów. Dzieci uczęszczają do szkoły w K., a ich matka tam pracuje. Tak więc, w ocenie organu, centrum życiowe małoletnich dzieci skoncentrowane jest w K. Ponadto, obecnie dom w S. W. [...] nie nadaje się do zamieszkania, a nadto ojciec dzieci nie jest już jego właścicielem.
Wójt Gminy L. uznał, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymeldowanie małoletnich P., S. i B. z miejsca ich stałego zameldowania.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie podnosząc, że opuszczenie domu nie nastąpiło w sposób dobrowolny, lecz z powodu długotrwałej przemocy fizycznej i psychicznej. Próby powrotu do domu uniemożliwił M. B., co spowodowało wniesienie do Sądu Rejonowego w L. sprawy (sygn. akt [...]). Zachowanie ojca dzieci zmusiło skarżącą do wynajęcia mieszkania w K. Ponadto skarżąca podniosła, że w Sądzie Rejonowym w L. prowadzone jest postępowanie przeciwko M. B. o unieważnienie umowy sprzedaży (sygn. akt [....].)
Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 19 kwietnia 2011 r. nr [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję przyjmując, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt opuszczenia we wrześniu 2008 przez skarżącą i jej małoletnie dzieci: P., S. i B. dotychczasowego miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy i w obecnym stanie faktycznym oraz prawnym, wynikającym ze zmiany właściciela budynku, brak jest możliwości realnego powrotu wymienionych osób do nieruchomości położonej w miejscowości S. W. [....]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że M. i S. K. - obecni właściciele budynku, nie zgadzają się na powrót dzieci do tego budynku.
Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w ocenie organu odwoławczego wskazuje, że doszło do opuszczenia budynku w wyniku nagannego zachowania M. B. wobec żony oraz małoletnich ich dzieci, jednak trzyletni okres, jaki upłynął od wyprowadzenia się dzieci z budynku, brak zgody obecnych właścicieli na ich ponowne zamieszkanie, jak również fakt, iż skarżąca jako przedstawiciel ustawowy małoletnich nie podjęła w wyznaczonym terminie skutecznych działań prawnych w celu umożliwienia dzieciom powrotu do budynku, kiedy stanowił on jeszcze własność ich ojca, pozwala uznać, iż opuszczenie " nabrało cech dobrowolności " i ma charakter trwały. Skarżąca i jej dzieci skoncentrowała swoje sprawy życiowe w K., co uzasadnia rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o ich wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca pobytu.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i swoje rozstrzygnięcie oparł na błędnych ustaleniach o dobrowolnym opuszczeniu budynku w miejscowości S. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 640/11 wskazał, że w niniejszej sprawie nastąpiło świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżącą i jej dzieci dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a pozostawienie zameldowania stanowiłoby w takiej sytuacji jedynie fikcję meldunkową.
Sąd wskazał, że skarżąca nie podejmowała żadnych prawnych kroków, które umożliwiłyby jej powrót do lokalu, a jedynie podejmowała tylko faktyczne próby wejścia do domu, z których - jak przyznała- tylko jedna okazała się skuteczna. Skarżący faktycznie nie zamieszkują w miejscu zameldowania i miejsce to nie jest ich wyłącznym centrum życiowym. Skarżący skoncentrowali swoje życiowe funkcje w innym miejscu, niż dom w S. W., tj. S. i B. mieszkają z matką w K. przy ul. [....], natomiast P. przebywa obecnie w domu dziecka w K. Sąd wyjaśnił też, iż sprawa cywilna o unieważnienie umowy sprzedaży domu, jak również sprawy dotyczące majątku małżonków B., nie mają wpływu na postępowanie w przedmiocie wymeldowania. Fakt, iż skarżący byliby zameldowani w domu, nie stanowiłby dla skarżącej żadnej ochrony przed kolejną ewentualną umową sprzedaży zawartą przez męża. Sąd podniósł, iż dom w S. W. [...] nie nadaje się do zamieszkania, jest opuszczony i nie ma w nim nawet energii elektrycznej.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to zwrotu zawartego w 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych: "opuszczenie miejsca pobytu stałego". Zarzucono także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, że występująca w imieniu małoletnich dzieci matka- I. B. nie podejmowała żadnych prawnych kroków, które umożliwiłyby jej dzieciom powrót do lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji, z pewnym uproszczeniem odnosił się do podnoszonych argumentów, wskazujących, że w niniejszej sprawie opuszczenie przez dzieci domu ojca w S. W.[....] nie miało charakteru dobrowolnego, ani nie jest trwałe.
Sąd podniósł, że organ I instancji uznał, iż "kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały", zaś cechę trwałości upatrywał w fakcie zamieszkiwania dwójki dzieci z matką w K. Dla organów nie miało jednak znaczenia, że żadne z tych dzieci nie jest zameldowane w najmowanym przez matkę mieszkaniu, a jedno z dzieci przebywa w domu dziecka. Z kolei, organ II instancji nie wyprowadził żadnych wniosków z informacji zawartych w odwołaniu złożonym przez matkę dzieci od decyzji organu I instancji, że wraz z dziećmi próbowała powrócić do domu, niestety ojciec dzieci uniemożliwiał im to, w wyniku czego "została założona sprawa w Sądzie Rejonowym w L. (sygn. sprawy [....])." Organ II instancji nie dążył do wyjaśnienia, co jest przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. [....] oraz nie wyjaśnił, czy ta sprawa może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania o wymeldowanie.
Sąd I instancji, mimo powyższych informacji, uznał za prawidłowe ustalenia organu, że matka dzieci "nie podejmowała żadnych prawnych kroków, które umożliwiłyby jej powrót do lokalu. Podejmowała tylko faktyczne próby wejścia do domu, z których jak przyznała tylko jedna okazała się skuteczna." W świetle wyżej przypomnianych danych, nie można – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - uznać tego twierdzenia Sądu za odpowiadające faktom. W ocenie tego Sądu to, czy podejmowane środki były lub czy mogły być skuteczne, nie może przesądzać bowiem o istnieniu braku dobrowolności, czy też trwałym zamiarze opuszczenia lokalu. W orzecznictwie wskazuje się, iż w celu ustalenia przesłanki "opuszczenia" lokalu należy zawsze badać zamiar strony (wolę wewnętrzną), który powinien być związany z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów.
Przez termin "zamiar", należy przy tym rozumieć wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W tym kontekście za przedwczesne uznał stwierdzenie Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie nastąpiło świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżących dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie wyjaśniono wielu okoliczności, które mogłyby mieć znaczenie dla sprawy, w tym co do prowadzonych postępowań. Sąd wskazał też, że w postępowaniu o wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego organ administracji powinien brać pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie opuszczenia przez nią lokalu. Odnosi się to jednak wyłącznie do oceny kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu. W szczególności w sytuacji, gdy nie nastąpił powrót do lokalu, okoliczności te są istotne dla ustalenia, czy opuszczenie lokalu wynikało z własnej chęci, czy też zostało spowodowane zdarzeniami, które wymusiły konieczność opuszczenia lokalu, do jakich zaliczyć należy bezprawne działanie innych osób, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Natomiast, jeśli chodzi o ocenę zamiaru opuszczenia lokalu i jego realizacji, a także o ocenę trwałości opuszczenia lokalu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ winien uwzględniać również okoliczności, jakie wystąpiły w późniejszym okresie. Sąd I instancji pominął próby powrotu dzieci do domu położonego w S. W. oraz działania na niwie sądowej, zmierzające do odzyskania przez ich matkę prawa własności nieruchomości, co umożliwiłoby dzieciom zamieszkanie w domu, w którym są zameldowane. Fakty, że matka z dwojgiem dzieci mieszka w K. pod wskazanym adresem w najmowanym lokalu i że dzieci chodzą do szkoły w K. – w sytuacji, gdy zostały zmuszone przez ojca do opuszczenia domu- nie mogą być dowodem na to, że matka z dziećmi na stałe związała się z nowym miejscem zamieszkania, ale świadczą o zapobiegliwości matki i jej odpowiedzialności za los dzieci. Tym bardziej, nie sposób uznać, że również P. B., która przebywa w domu dziecka, ma zamiar stałego związania się z nowym miejscem i urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.
Błędem było pominięcie okoliczności, że zadaniem organu administracji było nie tylko ustalenie, czy małoletnie dzieci nadal zamieszkują w S. W., ale obowiązkiem organu zmierzającym do oceny zaistnienia przesłanki trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, było przeprowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia, czy małoletni i ich matka mają zamiar trwałego (a nie czasowego) związania się z nowym miejscem i urządzenia w nim centrum życiowego. Ustaleniu winno podlegać, czy matka też została wymeldowana z przedmiotowego lokalu, czy jest zameldowana w innym lokalu, a także, kiedy jedno z dzieci umieszczone zostało w domu dziecka i na jaki okres.
Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że według posiadanej przez niego wiedzy, skarżąca nadal zamieszkuje w K., ale nie wiążę z tym miejscem dalszego swego przebywania i nadal nie jest nigdzie zameldowana. Najstarsze z dzieci – P. osiągnęła pełnoletniość, ale pełnomocnik nie wie, czy nadal przebywa w domu dziecka. Odnośnie sprzedaży nieruchomości, z której nastąpiło wymeldowanie, skarżąca poinformowała pełnomocnika, że sprawę w sądzie przegrała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w wyniku ponownego rozpatrzenia skargi, zważył co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego. Ponadto zgodnie z art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnia prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryteria kontroli zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu koncentruje się wokół przesłanek określonych w art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.2000.993), który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przytoczonego wyżej przepisu art.15 ust.2 ww. ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O takim opuszczeniu można mówić wówczas, gdy osoba z własnej woli trwale zerwała więź z dotychczasowym miejscem zamieszkania, koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu.
Innymi słowy wystarczającą przesłanką do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne trwałe opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013r., sygn..akt |II OSK 1713/11). Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie, w postępowaniu o wymeldowanie osoby z miejsca stałego pobytu organ powinien brać pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie opuszczenia przez nią lokalu. Odnosi się to jednak wyłącznie do oceny kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu. Natomiast jeśli chodzi o ocenę zamiaru opuszczenia lokalu i jego realizację, a także o ocenę trwałości opuszczenia lokalu, organ winien uwzględnić również okoliczności, jakie wystąpiły w późniejszym okresie.
W rozpatrywanej sprawie organ przyznał, że opuszczenie przez skarżącą i jej dzieci miejsca dotychczasowego zamieszkania w S. W. nr [...] nie było dobrowolne, lecz wynikało z przemocy w rodzinie ze strony ojca dzieci. Okoliczność tę potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [....] 2004r., sygn..akt [....], na mocy którego Sąd ograniczył władzę rodzicielską M. B. nad jego małoletnimi dziećmi tj. P., S. i B., zobowiązując jednocześnie do powstrzymania się od wszczynania awantur i używania wulgarnego słownictwa w obecności dzieci i poddając wykonanie tych zobowiązań kontroli kuratora sądowego. Wojewoda w zaskarżonej decyzji również przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia ustalenie, że opuszczenie budynku przez skarżącą i jej dzieci nastąpiło w wyniku nagannego zachowania M. B. – wnioskodawcy o wymeldowanie swoich małoletnich dzieci.
Wobec niespornej okoliczności opuszczenia budynku w S. W. nr [....] przez skarżącą i małoletnie dzieci w wyniku przemocy w rodzinie, a więc w sposób nie dobrowolny, istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy opuszczenie przez dzieci miejsca dotychczasowego zamieszkania w S. W. spełnia drugą przesłankę wynikającą z art.15 uwst.2 ww. ustawy tj. przesłankę trwałości opuszczenia, co wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego przedmiotem będzie badanie okoliczności, jakie wystąpiły po opuszczeniu budynku. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r.. sygn..akt II OSK 672/12, wedle którego zamiar dzieci co do miejsca ich stałego pobytu należy oceniać w kontekście zachowania ich opiekuna prawnego mając na uwadze że każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności danej sprawy.
Organ administracyjny zobowiązany jest uwzględnić okoliczności, które zaistniały na dzień ponownego orzekania, a w szczególności, że P. B. stała się osobą pełnoletnią i może działać we własnym imieniu. Ponadto, stosownie do oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, należy wyjaśnić, co było przedmiotem postępowania w Sądzie Rejonowym w L. w sprawie o sygnaturze [....] i czy ta sprawa może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy o wymeldowanie, a jeśli tak – to czy w świetle informacji przekazanej na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej, że sprawa o unieważnienie sprzedaży nieruchomości w S. W. nr [....] została niekorzystnie dla skarżącej rozstrzygnięta – skarżąca i jej małoletnie dzieci nadal wiążą z tym miejscem swoje życiowe plany.
Niniejszym wyrokiem Sąd nie przesądza sposób rozstrzygnięcia wniosku M. B. o wymeldowanie P. B., S. B. oraz B. B., a jedynie zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz do szczegółowego uzasadnienia podjętej decyzji, stosownie do art.107 § 3 Kpa.
Stosownie do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U2012.270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art.152 ww. ustawy Sąd orzekł, że uchylone rozstrzygnięcia organów administracyjnych nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż ww. rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny.
Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art.250 tej ustawy w związku z art.29 ust.1 ustawy z dnia z 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2009.146.1188), określając ich wysokości na podstawie § 19 pkt.1 i § 18 ust.1 pkt.1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348).