Uzasadnienie
A Sp. z o.o. w L wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 maja 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony prawdopodobieństwem spowodowania przez wykonanie decyzji trudnych do odwrócenia skutków w postaci upadłości spółki, z uwagi na niedysponowanie przez spółkę wolnymi środkami na uregulowanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia wniosku spółka skupiła się na celowych w jej ocenie zamierzeniach organów celnych doprowadzenia w szerszej perspektywie do upadłości kontrolowanych przedsiębiorców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 716) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest, iż do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre takie jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, ale musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639).
Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego należy zwrócić uwagę, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną (36.000 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno przekonywać, że uiszczenie przed rozpoznaniem skargi tej kwoty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca tymczasem ograniczyła się do lakonicznych stwierdzeń, że zapłata kary pieniężnej w niniejszej sprawie pogorszy jej kondycję finansową i doprowadzi do upadłości. Nie przedstawiła żadnych danych bądź dokumentacji, z których wynikałaby kondycja finansowa spółki.
Przesłankami przemawiającymi za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie są również przekonania strony skarżącej o celowych zamierzeniach organów celnych doprowadzenia kontrolowanych przedsiębiorców do upadłości.
Ponadto należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącą spółkę w postaci wymierzenia kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., II GZ 80/09)
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.