Uzasadnienie
W dniu 11 lipca 2014 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek K. Z. o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata z urzędu.
We wniosku K. Z. oświadczył, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jego dochód z tytułu emerytury wynosi 1.218,65 zł miesięcznie. Skarżący nie dysponuje majątkiem nieruchomym, zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podniósł, iż zdecydował się wnieść skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie 18 marca 2014 roku. Nie jest jednak w stanie z posiadanych środków ponieść wysokich kosztów sporządzenia takiej skargi.
Do wniosku skarżący załączył kopię decyzji ZUS z dnia 10 marca 2014 roku o waloryzacji emerytury.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Z dyspozycji art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa. Powinno mieć zatem miejsce jedynie w tych sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Dokonując zatem analizy wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wzięto pod uwagę realne możliwości zabezpieczenia przez niego środków niezbędnych do pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru w niniejszej sprawie.
W ocenie orzekającego K. Z. wykazał, że nie jest w stanie ponieść we własnym zakresie wynagrodzenia pełnomocnika bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Jedynym źródłem dochodu skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.218,65 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżący cierpi na chorobę wieńcową i zwyrodnienia stawu łokciowego. Z tego powodu nie jest w stanie podjąć żadnych prac dorywczych, a stan jego zdrowia niewątpliwie wiąże się z ponoszeniem wydatków na konieczne leczenie. Posiadane środki finansowe przeznaczane są w całości na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania i leczenia. Strona nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.