Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 2 § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 60 pkt 7 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., art. 12 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej i art. 104 K.p.a. ustalił opłatę dla A w K os. Z w K, za kontrolę sanitarną przeprowadzoną w dniu 25 listopada 2011 r. budynku położonego w K przy ul. K i jego otoczenia w wysokości 198,00 zł płatną w terminie 21 dni od daty wydania niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 25 listopada 2011 r. stwierdzono zanieczyszczenie ptasimi odchodami zewnętrznej wschodniej ściany budynku, w tym okien, parapetów okiennych i podwórka również od strony wschodniej. Administrator kontrolowanego budynku oświadczył, że obowiązek utrzymania czystości oraz właściwego stanu sanitarno – porządkowego spoczywa na najemcach lokali użytkowych. Protokół z przeprowadzonej kontroli, zawierający opis dokonanych ustaleń, wręczono administratorowi przedmiotowego budynku - pracownikowi A w K. W piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r. A w K wskazał, iż to najemcy lokali użytkowych przedmiotowego budynku we własnym zakresie zabezpieczają utrzymanie stanu sanitarno-porządkowego, zarówno wewnątrz budynku, jak i na zewnątrz oraz otwieranie i zamykanie, co wynika z treści postanowienia aktu VI ppkt 2 protokołu przejęcia-przekazania z dnia 31 marca 2002 roku.
Ponadto zarządca podniósł, że z treści obowiązujących umów najmu (§ 4 ust. 4 pkt 3) wynika, iż najemca jest zobligowany do utrzymania lokalu i jego otoczenia w należytym stanie sanitarno-porządkowym określonym odrębnymi przepisami. A w K zaznaczył, iż zważywszy na treść obowiązujących umów najmu oraz protokołu przejęcia-przekazania z dnia 31 marca 2002 roku, to wszyscy najemcy lokali użytkowych w wyżej wskazanym budynku, ponoszą łączną odpowiedzialność za całość obowiązków w zakresie utrzymania właściwego stanu rządkowego i sanitarnego, zarówno wewnątrz budynku, jak i na zewnątrz.
Organ wskazał, że zgodnie z normą zawartą w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że w przedmiotowej sprawie organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stwierdził by stan sanitarny nieruchomości opisany w toku kontroli w dniu 25 listopada 2011 r. zagrażał wystąpieniem choroby zakaźnej lub zakażenia, bowiem zabrudzenie ptasimi odchodami dotyczyło zewnętrznej fasady budynku. W trakcie kontroli stwierdzono wprawdzie zabrudzenie ptasimi odchodami części podwórka strony wschodniej budynku, jednakże nie niosło to za sobą ryzyka wystąpienia choroby zakaźnej. Mając powyższe na uwadze zasadnym jest stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie nie było przesłanek uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym art. 22 ust 1 tejże ustawy. Jednakże w myśl art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 61 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami określonymi w przepisie art. 5 ust. 2 tejże ustawy. Art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi że, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami higienicznymi i zdrowotnymi (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d). Z analizy przepisu art. 61 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, iż określa krąg podmiotów zobowiązanych do dbania o stan techniczny obiektu budowlanego, w tym także odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych. To właśnie tylko te podmioty – właściciel bądź zarządca nieruchomości – mogą być stroną postępowania administracyjnego, w którym ocenia się skutki niedochowania obowiązków wyżej wskazanych, w tym w przedmiocie ustalenia opłaty za kontrolę sanitarną budynku.
Organ nie zakwestionował obowiązków najemcy do utrzymania lokalu i części wspólnych budynku we właściwym stanie technicznym i higieniczno – sanitarnym, lecz stwierdził, że obowiązek ten ma charakter cywilnoprawny, a zatem regulacje te dotyczą wyłącznie relacji na linii wynajmujący – najemca. Właściciel nieruchomości położonej w K przy ulicy K, czyli Gmina oddał w zarząd przedmiotową nieruchomość A w K. Zatem to A przejął odpowiedzialność za właściwe utrzymanie nieruchomości, w tym także w rozumieniu przepisu art. 61 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za badania oraz inne czynności wykonywane przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego oraz zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, a opłat nie pobiera się jedynie w przypadku, jeżeli w wyniku tych badań bądź innych czynności kontrolnych nie stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych Opłata ustalona w decyzji wynika z czynności wykonanych w związku z kontrolą sanitarną, przyjmując średnią stawkę godzinową wynagrodzenia pracowników wykonujących czynności kontrolne w wysokości 22,66 złotych oraz narzutu kosztów pośrednich w wysokości 45,43%, zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej nr [...] z dnia 29 lipca 2008 roku w sprawie postępowania przy ustalaniu opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności kontrolne przez Powiatową Stację Sanitarno -Epidemiologiczną (zmienionym zarządzeniem Dyrektora kwiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej nr [...]).
Koszty bezpośrednie przedstawiają się następująco: 1/ robocizna - 113,30 złotych (5 godz., 2 osoby), opracowanie techniczno-biurowe - 22,66 złotych (1 godz.). Koszty pośrednie wynoszą 45,43 % kosztów pośrednich.
Od tej decyzji odwołanie wniósł A w K wskazując, że jako jej podstawę prawną organ podał art. 61 ustawy Prawo budowlane, a w protokole kontroli podano przepis art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Ponadto podniesiono, że interpretacja wskazanych przepisów pozostaje w sprzeczności z art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wedle którego instytucja ta została powołana do celów ochrony zdrowia publicznego, które w niniejszej sprawie nie zostało zagrożone.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 20 maja 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę działań organów administracji w rozpatrywanej sprawie stanowią kumulatywnie art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, czyli utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym. W rozpatrywanej prawie niewątpliwie doszło do naruszenia dyspozycji art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Mimo iż nie wykazano bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia, gromadzone odchody mogą stanowić potencjalne źródło zakażeń.
Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno - sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym, w szczególności usuwać odchody zwierząt z nieruchomości. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania. Opłat tych nie pobiera się, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia wymagań, co w tym przypadku nie miało miejsca. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Odnosząc się do wskazania podmiotu obowiązanego do poniesienia kosztów kontroli sanitarnej to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych podmiotem obowiązanym do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, który na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązany jest do ponoszenia opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego jest z mocy art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Zadaniem organów inspekcji sanitarnej jest sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny w różnych szeroko rozumianych środowiskach w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości.
Skoro mowa jest o nieruchomości to stwierdzone nieprawidłowości i powstałe jako ich konsekwencja koszty powinny obciążać podmiot zarządzający nieruchomością w rozumieniu obiektu budowlanego o jakim mowa w art. 61 prawa budowlanego. Nie sposób bowiem uznać, zważywszy cel powołania inspekcji sanitarnej, aby w zakresie jej kompetencji było prowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego i ustalanie winnego w zakresie nieprzestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A w K domagając się jej uchylenia jak również poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 28, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 w związku z art. 15 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i równocześnie może stanowić podstawę do wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że w świetle art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organy inspekcji sanitarnej mają obowiązek pobrania opłaty za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego od podmiotu obowiązanego do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, o ile w wyniku badań stwierdzono naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013 r. wskazano, że opłata wynika z czynności wykonanych w związku z kontrolą sanitarną przeprowadzoną w dniu 25 listopada 2011 r. Bezspornie czynności te nie stanowią badań laboratoryjnych.
Po drugie nie została spełniona przesłanka do nałożenia opłaty wymagająca by w wyniku badań stwierdzono naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ponadto organy sanitarne błędnie ustaliły, że Zarząd Budynków Komunalnych jest obowiązany do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. To najemcy lokali, w których prowadzona jest działalność lecznicza powinni być uznani za podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty. Wątpliwości budzi również sposób ustalenia opłaty. Jako podstawę prawną dla ustalonej wysokości powołano bliżej nieokreślone zasady z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. oraz zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej. Zarządzenie to nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego wobec czego nie może stanowić podstawy nakładania na strony obowiązków.
W ocenie strony skarżącej w przedmio0towej sprawie organy nadzoru sanitarnego powinny uwzględnić fakt, że podmiotami szczególnie zobowiązanymi do dbania o utrzymanie obiektu w należytym stanie higieniczno – sanitarnym są najemcy, prowadzący w obiekcie budowlanym działalność leczniczą. Wywody organu II instancji wskazują, że w jego ocenie organy inspekcji sanitarnej nie są zobowiązane do dokładnego ustalania kręgu stron postępowania, stosowanie do art. 28 K.p.a. Takiego stanowiska nie da się zaakceptować w demokratycznym państwie prawa. Powyższe wskazuje również na naruszenia norm regulujących postępowanie dowodowe, w tym zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Przystępując do kontroli legalności zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności należy wskazać, że konieczną przesłanką pobrania opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwanej dalej ustawą, jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt II OSK 579/07).
Art. 36 ust. 1 ustawy wskazuje, że za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania tylko od tych osób lub jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, które wymagań tych nie przestrzegają. Natomiast stosownie do art. 36 ust. 2 ustawy za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań.
Decyzja nakładająca obowiązek poniesienia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy musi, zatem zostać poprzedzona rozstrzygnięciem, co do naruszenia przez stronę wymagań higieniczno-sanitarnych. Z treści art. 36 ust. 1 ustawy wyraźnie wynika, iż opłata, którą zobowiązany jest ponieść podmiot nieprzestrzegający wymagań higieniczno-zdrowotnych nie jest opłatą za sprawowanie czynności nadzoru lecz opłatą za badania laboratoryjne lub inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem nadzoru, a więc specjalistyczne czynności niezbędne w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jest to, zatem opłata pobierana za konkretne zdarzenia określone w normie prawnej.
Obciążenie kontrolowanego podmiotu opłatą z tytułu samego faktu sprawowania nadzoru sanitarnego nabierałoby charakteru ukrytej sankcji finansowej, której w istocie ustawodawca nie przewiduje. Zwrócić trzeba przy tym uwagę na zawartą w treści art. 6 K.p.a. regulację nakazującą organowi, zgodnie z zasadą praworządności, działać wyłącznie na podstawie obowiązującego prawa, konsekwentnie do czego uprawnienie organu do nałożenie opłaty za wykonanie czynności w ramach sprawowanego nadzoru sanitarnego musi wprost wynikać z obowiązujących norm prawnych. Wskazanie w decyzji wydawanej na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy konkretnych czynności, za które ustala się opłatę przewidzianą w obowiązującym cenniku właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej, ze wskazaniem kosztów poszczególnych czynności, jest konieczne nie tylko dlatego, że należy taki wniosek wyprowadzić z treści tego przepisu, ale także z tej przyczyny, iż strona musi mieć możliwość zapoznania się w toku postępowania administracyjnego z ustaleniami dokonywanymi przez organ, jak również wniesienia środków zaskarżenia (odwołania, skargi do sądu administracyjnego), kwestionując zarówno dokonanie określonych czynności, jak i wysokość określonych przez organ kosztów.
W obu decyzjach wydanych w sprawie wskazano natomiast, iż opłaty dotyczą czynności kontrolnych. Określenie "czynności kontrolne" nie znajduje odniesienia ani do unormowania zawartego w § 3 ani też w § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W podobnej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 64/09. W ocenie tego Sądu art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej sam w sobie nie stanowi katalogu kompetencji, lecz określa jedynie sfery działalności Inspekcji Sanitarnej. Nie jest on, więc samodzielnym źródłem kompetencji, a co najwyżej, jako element rekonstrukcji właściwej normy prawnej, stanowi jeden z przepisów współtworzących kompetencje. W przepisie art. 36 ust. 1 ustawy nie skonkretyzowano, o jakie "inne czynności" chodzi nie oznacza, że pod nazwą tą kryją się wszystkie działania wszystkich osób zatrudnionych w stacji, jak również zadania orzecznicze organu. Tak dowolne rozumienie przepisu oznaczać by musiało konieczność pobierania opłat za każde działanie organu, w tym np. za sporządzenie pisma przekazującego organowi II instancji zażalenie strony na postanowienie, lub też za "samo wydanie" każdej decyzji administracyjnej.
Zdaniem Sądu opłata za badania i inne czynności ma stanowić równoważnik kosztów ich "wykonania". "Wykonanie" zaś racjonalnie odnosić można do takiej aktywności, która polega na ingerencji w rzeczywistość, a nie na samej ocenie tej rzeczywistości i to w sferze orzeczniczej. Jeśli jedynym efektem oceny dokonywanej przez organ ma być wydanie przez tenże organ aktu administracyjnego, to dla określenia "wykonanie" nie ma desygnatu, nie może by więc mowy o kosztach tego wykonania. Analizowany przepis nie przewiduje pobrania opłaty za wydanie decyzji. Wskazane w przepisie "badania laboratoryjne oraz inne czynności" zamykają się w grupie czynności, które powstały w związku z wydawaną decyzją. Tak zredagowany przepis wskazuje na wyjątkowość powstania pewnych specjalnych kosztów i nie może być traktowany, jako podstawa do żądania od inwestora, zwrotu kosztów wydania decyzji, do czego w istocie doszło.
W tych warunkach Sąd uznał, że do pobrania opłaty za czynności opisane w decyzji, doszło z naruszeniem art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto organy w niniejszej sprawie dopuściły się obrazy art. 264 § 1 K.p.a. wydając orzeczenie w formie decyzji, zamiast w formie postanowienia. W przedmiocie kosztów postępowania organy orzekają postanowieniem, od którego stronie służy zażalenie.
Odnosząc się do kwestii uznania za stronę postępowania A w K stwierdzić należy, że w tej kwestii organy administracyjne orzekające w sprawie mają rację. Skoro mowa jest o nieruchomości to stwierdzone nieprawidłowości i powstałe jako ich konsekwencja koszty powinny obciążać podmiot zarządzający nieruchomością w rozumieniu obiektu budowlanego o jakim mowa w art. 61 prawa budowlanego. Nie sposób bowiem uznać, zważywszy cel powołania inspekcji sanitarnej, aby w zakresie jej kompetencji było prowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego i ustalanie winnego w zakresie nieprzestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Sąd nie kwestionuje, że również najemca jest obowiązany utrzymywać lokal oraz pomieszczenia, do używania których jest uprawniony, we właściwym stanie technicznym i higieniczno- sanitarnym (art. 6b ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego) jednakże usytuowanie tego przepisu we wskazanej ustawie pozwala na wniosek, że regulacja ta dotyczy relacji wynajmujący najemca co oznacza, iż w przypadku obciążenia właściciela, zarządcy (wynajmującego) kosztami powstałymi z winy najemcy w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, będzie on mógł dochodzić ich zwrotu od najemcy na zasadach ogólnych.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. W oparciu o art. 152 P.p.s.a., orzeczono, że niniejsze decyzje nie mogą być wykonane.