Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 czerwca 2015 r. znak: [...] A Sp. z o.o. z siedzibą w N zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, strona skarżąca podała, że za okres od 1 stycznia do 31 maja 2015 r. poniosła stratę w wysokości niemal 60.000 zł, a za ostatni rok obrotowy suma zysków netto Spółki wyniosła niecałe 4.500 zł. Ponadto strona skarżąca wskazała, że ponosi liczne wydatki miesięczne, takie jak: opłata za leasing (10.293.22 zł), na wynagrodzenia (43.000 zł), podatek VAT (9.000 zł), za rozmowy telefoniczne (około 6.000 zł), za internet (około 500 zł) i za czynsz (około 8.000 zł)
W ocenie strony skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata kary pieniężnej w wysokości 48.000 zł grozi utratą płynności finansowej, a nawet upadłością Spółki, czyli zaistnieniem sytuacji nieodwracalnej. Strona skarżąca podkreśliła, że inną decyzją została na nią nałożona kolejna kara w tej samej wysokości, co w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04).
Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie dokładnego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (48.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku takie przesłanki nie zachodzą. Informacje podane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, a także w złożonym w tej samej sprawie przez stronę skarżącą wniosku o zwolnienie do kosztów sądowych wskazują, że na rachunek Spółki w okresie trzech miesięcy wpłynęła kwota niemal 200.000 zł, Spółka nie zalega z płatnościami kontrahentom, pracownikom, ZUS, Urzędowi Skarbowemu i nie ma innych zobowiązań wymagalnych ani przeterminowanych, a ponadto prowadzi działalność w postaci dostawy towarów i świadczenia usług opodatkowaną podatkiem VAT o miesięcznej wartości od 72.589 zł do 120.803 zł (miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 2015 r.).
Podkreślić trzeba też, że wykazywana przez wnioskodawcę strata w danym roku obrotowym nie oznacza jednak, że nastąpił trwały brak środków finansowych, gdyż strata jest wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym, np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11).
Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (vide: postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.