Uzasadnienie
Składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 18 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania S. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, że posiada na utrzymaniu syna K., wobec którego zobowiązany jest płacić alimenty, jest właścicielem domu nadającego się do remontu o powierzchni 65 m kw i mieszkania o powierzchni 40 m kw oraz, że posiada bardzo wysokie zadłużenie. W piśmie poprzedzającym wniosek – z dnia 01.12.2008r. podał, że pozostaje w bardzo trudnej sytuacji majątkowej i nie posiada żadnych środków pieniężnych.
Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt III SA/KR 1098/08 pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, uzasadniając orzeczenie niewykonaniem przez skarżącego wezwania z dnia 26.01.2009r. o uzupełnienie wniosku poprzez precyzyjne określenie sytuacji majątkowej.
Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 20.04.2009 r., po czym w dniu 21.04. skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia.
Postanowieniem z dnia 18.09.2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił w/w sprzeciw uznając, że został wniesiony po terminie.
Następnie, w dniu 16.10.2009 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu z 18.09.2009r., które Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 29.03.2009r.
S. K. zaskarżył powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010r. sygn. akt II OZ 517/10 uwzględnił zażalenie i uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie z dnia 18.09.2009r. Stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarówno w kwestii terminowości zażalenia od postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu jak i postanowienia o odrzuceniu zażalenia od postanowienia o odrzucenia sprzeciwu dokonał błędnych ustaleń co do dat odbioru postanowień Sądu przez S. K., przez co wydał błędne rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt, S. K. w dniu złożenia wniosku o prawo pomocy przebywał w Areszcie Śledczym a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 marca 2010r. sygn. akt 1098/08 zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. Postanowienie nie zostało zaskarżone i jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W uwzględnieniu stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 10 czerwca 2010r. sygn. akt II OZ 517/10 oraz w kontekście postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2010r. sygn. akt 1098/08 o zwolnieniu S. K. z kosztów sądowych pozostaje do rozpoznania wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. W pkt 4 wniosku PPF z 13.01.2009r. określił bowiem zakres wniosku w ten sposób, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wniosek ten w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Wniosek S. K. o ustanowienie adwokata ocenić należy jako wniosek o prawo pomocy w zakresie częściowym. Na podstawie art. 246 § 1 pkt p.p.s.a prawo w tym zakresie przyznaje się stronie, o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Złożone przez niego oświadczenie o sytuacji majątkowej, rodzinnej i o dochodach dowodzi, że spełniona jest przesłanka przyznania mu adwokata. Skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów niniejszego postępowania, przy czym przedmiotem badania sądu jest realna sytuacja materialna wnioskodawcy i w konsekwencji stwierdzenie czy pozwala ona na ponoszenie kosztów prowadzenia sprawy sądowo administracyjnej.
Wynika bowiem z w/w dokumentów, że skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy przebywał w Areszcie Śledczym. Nie posiada żadnego źródła dochodu, ani oszczędności, a przeciwnie - posiada zadłużenie. Tym samym należy uznać że sytuacja finansowa S. K. jest na tyle trudna, że pozwala na przyjęcie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Wobec powyższego Sąd na postawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw z art. 245 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.