Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 19.07.2017 skierowano do referendarza sądowego wniosek skarżącej z dnia 10 czerwca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy.
Z urzędu stwierdza się, że w aktach zalegają dwa pisma datowane na dzień 10.6.2017 r. (wpływ 19.06.2017 r.) zatytułowane "Zażalenie" w treści których skarżącą sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od wpisu w kwocie 100 zł. Do przedmiotowych pism dołączyła dwa wypełnione i podpisane dnia 11.6.2017 r. urzędowe formularze PPF w których zaznaczyła, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z urzędu stwierdza się nadto co następuje:
- – postanowieniem z dnia 3.11.2015 r. sygn. j.w. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono na jej rzecz adwokata (k. 33);
- – postanowieniem z dnia 15.02.2017. sygn. j.w. umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wywołane wnioskiem skarżącej który wpłynął dnia 2.02.2017 r. (k. 142-143)
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
Wskazując na tę regulację powtórzyć należy w ślad za uzasadnieniem postanowienia z dnia 15.02.2017 r., że w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Strona korzysta bowiem z przyznanego jej na mocy postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 33). W świetle zaś tego ustalenia przyznanie skarżącej po raz kolejny prawa pomocy w takim samym zakresie nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało już przez skarżącą skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Ewentualne wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego (wraz oceną zasadności i celowości takiego działania) pozostaje obecnie w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów.
Mając to wszystko na uwadze postanowiono zatem jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.