Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 18 maja 2022 r., znak BP.501.936.2021.0949.SZ16.215888, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.), art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.) oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 maja 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 8 kwietnia 2021 r. w punkcie kontrolnym ([...] MOP T.) przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wymienionym zespołem pojazdów kierujący W. D. i M. D. wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący jechali do B. po ładunek lekarstw. Przewóz ten kierujący wykonywali w imieniu przedsiębiorcy A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w P. pod nr [...]. Podczas kontroli ustalono, że ww. ciągnik samochodowy nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Ważność ostatniego badania technicznego tego pojazdu upłynęła w dniu 26 marca 2021 r. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 8 kwietnia 2021 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z dnia 13 maja 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości: 2.000,00 zł.
Na skutek odwołania A. Sp. z o.o. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 18 maja 2022 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył art. 4 pkt 22 lit. l ustawy o transporcie drogowym oraz mające znaczenie sprawie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w tym art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ust.1-2. Dalej organ odwoławczy przytoczył relewantne przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 oraz treść lp. 9.1 załącznika nr 3. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.; w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna jest nakładana na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Natomiast ust. 2 wymienionego artykułu określa wymogi dopuszczenia pojazdu do ruchu. Jednym z tych wymogów jest odpowiadanie pojazdu warunkom technicznym wymienionym w art. 66 ustawy – prawo o ruchu drogowym. Spełnianie tych warunków jest ustalane przez diagnostę stacji kontroli pojazdów podczas okresowego badania technicznego pojazdu. Termin badania technicznego pojazdu jest wpisywany do dowodu rejestracyjnego pojazdu. Zgodnie z art. 81 ust. 3 wymienionej ustawy okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kolejne badania jak wynika z art. 81 ust. 5 ww. ustawy są przeprowadzane corocznie, za wyjątkiem przypadków określonych w ust. 6-10 tego artykułu. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wykonywanie przejazdów po drogach jest możliwe tylko pojazdem dopuszczonym do ruchu. Dopuszczenie pojazdu do ruchu potwierdza spełnianie przez ten pojazd warunków określonych w art. 66 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zatem można uznać, że tylko pojazdy dopuszczone do ruchu nie stwarzają zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Dowodem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu jest wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu dokonywany po przeprowadzonym okresowym badaniu technicznym pojazdu. Obowiązek dopilnowania przeprowadzenia tego badania spoczywa na właścicielu pojazdu, co wynika z art. 81 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten zobowiązuje właściciela pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy przedstawienia pojazdu do badania technicznego.
Przedstawienie pojazdu do badania technicznego powinno zostać dokonane przed upływem terminu ważności tego badania. Podmiot użytkujący dany pojazd zanim przystąpi do wykonywania nim przejazdów po drogach publicznych jest zobowiązany sprawdzić czy pojazd nadaje się do wykonywania takich przejazdów, aby żadnego uczestnika ruchu drogowego nie narazić na niebezpieczeństwo. Tym bardziej takiego postępowania należy wymagać od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Pojazd nie posiadający aktualnego badania technicznego stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego.
Tym samym przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe pod drogach publicznych, pojazdem nie posiadającym aktualnych badań technicznych, stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego i świadomie narusza przepisy ruchu drogowego. Ponadto pojazdem nieposiadającym ważnego badania technicznego nie można również wykonywać przejazdu do stacji diagnostycznej w celu wykonania takiego badania. Taki pojazd powinien zostać dostarczony do stacji na lawecie, ponieważ zgodnie z wyżej powołanymi przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym po drogach mogą się poruszać pojazdy dopuszczone do ruchu.
Organ odwoławczy ocenił, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 8 kwietnia 2021 r. załoga kierowców W. D. i M. D. w imieniu strony wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy z P. do N. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący jechali do B. po ładunek lekarstw. Przewóz ten wykonywali zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na podstawie wypisu z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Podczas przeprowadzonej kontroli bez żadnych wątpliwości ustalono, że wymieniony ciągnik samochodowy nie posiadał ważnego badania technicznego. Zgodnie z wpisami w dowodzie rejestracyjnym pojazdu termin badania technicznego upłynął w dniu 26 marca 2021 r. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany zespołem pojazdów, którego ciągnik samochodowy nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego (dowody: protokół kontroli nr [...] z dnia 8 kwietnia 2021 r., dowody rejestracyjne w. pojazdów i wypis z licencji nr [...] – w aktach sprawy).
Uwzględniając powyższe – zdaniem organu odwoławczego – słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i poinformował stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i prawie strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji oraz możliwości złożenia wniosków będzie stanowiło naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., jeżeli strona faktycznie nie będzie miała możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych i wykaże, iż doszło do takiego naruszenia.
Pełnomocnik strony nie wskazał żadnych dowodów świadczących o uniemożliwieniu stronie dokonania konkretnych czynności procesowych – zatem zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej jest niezasadny. W ocenie organu odwoławczego nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a.
Zdaniem organu odwoławczego art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie może być zastosowany w niniejszej sprawie, ponieważ naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego stanowi naruszenie przepisów o zdatności technicznej pojazdów i tym samym nie mieści się w kategorii naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać.
Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia. Przepis z art. 92c jest uznawany za przepis o charakterze wyjątkowym, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Przedstawienie pojazdu do badania technicznego należy do obowiązków skarżącej spółki, bowiem jest ona właścicielem i użytkownikiem skontrolowanego pojazdu, więc przed upływem terminu ważności tego badania powinna dopilnować przeprowadzenia tego badania. Strona także jako przedsiębiorca przyjmuje zlecenia przewozowe i organizuje ich wykonanie, więc ma ona wpływ na to jakim pojazdem dane zlecenie zostanie wykonane. Zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. A. Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i wyjaśnienie materiału dowodowego istotnego dla sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że zasadne jest nałożenie kary administracyjnej na stronę skarżącą;
2) naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia tj. art. 8 w zw. z art 9 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony i nie czuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że pojazd nieposiadający aktualnego przeglądu nie spełnia przesłanki pojazdu dopuszczonego do ruchu;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, albowiem strona jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć – a w konsekwencji naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 92a ust 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary administracyjnej na stronę skarżącą w sytuacji, gdy brak było wystarczających przesłanek do jej zastosowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania – oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.
Zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego jest sankcjonowane karą w wysokości 2 000 zł za każdy pojazd.
Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, który został wcześniej zreferowany, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia 8 kwietnia 2021 r. wynika, że w tymże dniu w punkcie kontrolnym ([...] MOP T.) przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wymienionym zespołem pojazdów kierujący W. D. i M. D. wykonywali międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący jechali do B. po ładunek lekarstw. Przewóz ten kierujący wykonywali w imieniu przedsiębiorcy A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w P. Podczas kontroli ustalono, że ww. ciągnik samochodowy nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Ważność ostatniego badania technicznego tego pojazdu upłynęła w dniu 26 marca 2021 r.
Zdaniem Sądu, organ dokonał też prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zidentyfikował naruszenie przepisów o zdatności technicznej pojazdów, które wyczerpuje hipotezę statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary w określonej przez prawo wysokości (2.000 zł).
Organ odwoławczy wpierw zasadnie zwrócił uwagę na art. 4 pkt 22 lit. l ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Dalej organ odwoławczy trafnie wywiódł w szczególności, że art. 71 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Z kolei art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przesądza, że wykonywanie przejazdów po drogach jest możliwe tylko pojazdem dopuszczonym do ruchu. Dopuszczenie pojazdu do ruchu potwierdza spełnianie przez ten pojazd warunków określonych w art. 66 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Dowodem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu jest wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu dokonywany po przeprowadzonym okresowym badaniu technicznym pojazdu. Obowiązek dopilnowania przeprowadzenia tego badania spoczywa na właścicielu pojazdu, co wynika z art. 81 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
W świetle lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. elementem hipotezy zastosowanej przez organ normy sankcjonującej jest brak aktualnego okresowego badania technicznego – ta przesłanka niewątpliwie została spełniona. Ciągnik samochodowy, którym wykonywany był przewóz w imieniu skarżącej, nie posiadał w dniu kontroli (8 kwietnia 2021 r.) aktualnego okresowego badania technicznego (ważność ostatniego badania technicznego tego pojazdu upłynęła w dniu 26 marca 2021 r.).
Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z 92b i art. 92c u.t.d. Pierwszy przepis jest zrelatywizowany do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (nie zaś do naruszenia przepisów o zdatności technicznej pojazdów) – wobec czego nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Z kolei w myśl art. 92c: "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.
- 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ".
W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Zdaniem Sądu, rację ma organ, gdy twierdzi, że przedstawienie pojazdu do badania technicznego należy do obowiązków skarżącej spółki, bowiem jest ona właścicielem i użytkownikiem skontrolowanego pojazdu, więc przed upływem terminu ważności tego badania powinna dopilnować przeprowadzenia tego badania. Strona także jako przedsiębiorca przyjmuje zlecenia przewozowe i organizuje ich wykonanie, więc ma ona wpływ na to, jakim pojazdem dane zlecenie zostanie wykonane.
Jak wynika z powyższych uwag, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wyczerpuje znamiona przypisanego skarżącej naruszenia prawa. W ocenie Sądu, odmienne twierdzenia skargi są niezasadne, a w szczególności nie można podzielić poglądu, że "pojazd był dopuszczony do ruchu, niezależnie od braku aktualnego wpisu w dowodzie, który ma charakter, co do zasady, deklaratoryjny", ani poglądu, że relewantne byłoby dopiero stwierdzenie istnienia "oczywistej niesprawności technicznej pojazdu". Treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nie stanowi o takiej "niesprawności", lecz o braku aktualnego okresowego badania technicznego. Sformułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 71 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu. Nie doszło zatem do naruszenia art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. ani nie doszło do naruszenia uprawnień procesowych strony, a tym bardziej nie doszło do istotnego naruszenia tych uprawnień, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych w skardze (w tym art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.