Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 26.02.2015 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, poczynił w rubryce 6 adnotację o treści "brak".
Określając swój majątek wpisał mieszkanie o powierzchni 45 m2. Zadeklarował brak innych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
Określając swoje miesięczne dochody także poczynił w rubryce 10 6 adnotację o treści "brak".
Uzasadniając swoje starania podniósł, że znajduje się katastrofalnej sytuacji finansowej. Zaakcentował, że sprawuje osobiście i samodzielnie bez pomocy innych osób opiekę nad niepełnoprawnym bratem i nie ma środków na wynajęcia prawnika. Wskazał, że na dzień wniosku on sam otrzymuje zasiłek opiekuńczy z tytułu opieki nad bratem w wysokości 520 zł miesięcznie. Natomiast brat dostaje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł na miesiąc.
Zarządzeniem z dnia 16.03.2015 r. Referendarz sądowy wezwała skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych.
Zarządzenie to nie zostało wykonane przez skarżącego pomimo przedłużenia terminu.
Z urzędu stwierdza się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. odmówił poprzedniemu wnioskowi skarżącego podnosząc m.in. że skarżący nie uczynił zadość poprzedniemu wezwaniu o złożenie dodatkowych wyjaśnień (k. 40-45).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie m.in. adwokata o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
W realiach niniejszej sprawy skarżący po raz kolejny z rzędu nie udzielił na wezwanie dodatkowych wyjaśnień. To powoduje, że przyznanie mu w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć bowiem trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05).
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.