Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1500/10 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ł. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 397/09 w sprawie ze skargi Ł. S. na czynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie ustawienia tabliczki "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" na A w K w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. albowiem przekroczył dopuszczalne granice orzekania oraz swoimi ocenami wkroczył w inną sprawę, niż postępowanie sądowoadministracyjne uruchomione na skutek skargi, co w sposób oczywisty miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "w niniejszej sprawie Ł. S. przedmiotem swojej skargi uczynił czynność materialno-techniczną umieszczenia tabliczkipod znakiem D-18 na A w K. Treść skargi jest jednoznaczna i tak wyznaczony przez samego skarżącego przedmiot zaskarżenia nie budzi żadnych wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uprawniony był zatem do orzekania wyłącznie w tym zakresie, a nie – jak to uczynił w sentencji zaskarżonego wyroku - do rozpoznania skargi na czynność umieszczenia spornej tabliczki pod znakiem D-18a.
W sprawie, którą Sąd I instancji uczynił przedmiotem swego rozpoznania nie wpłynęła do niego żadna skarga, a zatem nie doszło w tym zakresie do wszczęcia postępowania sadowoadministracyjnego." Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że różnice między treścią skargi a sentencją zaskarżonego wyroku jednoznacznie dowodzą, że Sąd I instancji wyszedł poza granice zawisłej przed nim sprawy sądowoadministracyjnej, wyznaczone przedmiotem wniesionej doń skargi Ł. S., co w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Nadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – "w sprawie doszło również do oczywistej sprzeczności między sentencją zaskarżonego wyroku a treścią jego uzasadnienia. Oddalając skargę na czynność umieszczenia tabliczki pod znakiem D-18a, WSA w Krakowie nie wyjaśnił dlaczego przyjął taki przedmiot zaskarżania oraz nie wskazał jakichkolwiek argumentów przemawiających za trafnością takiego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wyroku przedmiotem swoich rozważań uczynił tylko kwestie związane z umieszczeniem tabliczki pod znakiem D-18, a zatem innego znaku niż określony w sentencji orzeczenia", przy czym, co podniesiono, "nie ma jakichkolwiek podstaw do utożsamiania znaku D-18 ze znakiem D-18a. Są to różne znaki drogowe, co wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181)". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w świetle regulacji zawartej w tym rozporządzeniu (pkt.5.2.18): znak D-18 "parking" stosuje się w celu oznaczenia miejsca przeznaczonego dla postoju pojazdów (zespołu pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych, natomiast znak D-18a "parking, miejsce strzeżone" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - przepisy rozporządzenia ściśle też określają, jakie napisy mogą być umieszczane w dolnej części znaku oraz jakie tabliczki mogą być instalowane pod znakiem drogowym. Przekazując Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w powstałej sytuacji przedwczesne jest ustosunkowywanie się do podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż kwestie przez niego podniesione muszą być szczegółowo rozważone przez Sąd I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z przedmiotem zaskarżenia zakreślonym skargą Ł. S. Rozpoznając ponownie sprawę skargi Ł. S. Sąd orzekający zauważa, że pismem z dnia 16 lutego 2009 r. Ł. S. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu "do usunięcia tabliczkispod znaku D-18 na A obok [...] i budynku UM w K". Na uzasadnienie żądania podniósł, że zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
Zdaniem wzywającego, jednym z tych ograniczeń są znaki i sygnały drogowe, a umieszczenie tabliczki – "wyłącznie dla RM...." narusza zasadę powszechnego dostępu do drogi publicznej i zasadę równości wobec prawa, gdyż pojazdy RM, podobnie jak ich posiadacze, nie mają żadnej cechy istotnej z punktu widzenia celów znaków drogowych, która pozwalałaby na wprowadzenie zróżnicowania. Zdaniem wzywającego, nie da się wskazać żadnego prawem chronionego dobra, które nakazywałoby czynienie udogodnień radnym w sytuacji, gdy reszta wspólnoty samorządowej zmuszona jest do poszukiwania wolnego miejsca parkingowego "w ramach niezwykle przemyślanej polityki transportowej Gminy".
Wezwany organ - Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu - nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Pismem z dnia 27 marca 2009 r. Ł. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podając, że na podstawie art. 3 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarża "czynność materialno–techniczną Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zwanego w dalszej części Dyrektorem ZIKiT) w przedmiocie umieszczenia tabliczkipod znakiem D-18 na A obok [...] i budynku UM w K" i wnosi o uznanie tej czynności za bezskuteczną. Na uzasadnienie skarżący podał - podobnie jak w wezwaniu skierowanym do organu - że zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, a jednym z tych ograniczeń są znaki i sygnały drogowe. Zdaniem skarżącego, celem znaku drogowego jest uregulowanie sposobu korzystania z drogi, przy czym jednocześnie skarżący podniósł, że "ustawa nie wskazuje wyraźnie jaki cel mają znaki drogowe, ale można przyjąć, iż realizują one cele opisane w art. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym należy chronić bezpieczeństwo, porządek ruchu drogowego, przeciwdziałać wszystkiemu, co ruch ten utrudnia albo w związku z ruchem zakłóca spokój lub porządek publiczny albo naraża kogokolwiek na szkodę".
Skarżący zaznaczył, że posiada interes prawny jako uczestnik ruchu i adresat norm prawa drogowego. Jednocześnie skarżący podał, że "czynność ustawienia znaku w konkretnym miejscu musi poprzedzić(rozstrzygnięcie) o jego rodzaju i o jego ustawieniu, wynikająca ze sformalizowanego planu organizacji ruchu" i podniósł, że "umieszczenie tabliczki –narusza zasadę powszechnego dostępu do drogi publicznej i zasadę równości wobec prawa", gdyż pojazdy RM, podobnie jak ich posiadacze, nie mają żadnej cechy istotnej z punktu widzenia celów znaków drogowych, która pozwalałaby na wprowadzenie zróżnicowania. Zdaniem skarżącego, nie da się wskazać żadnego prawem chronionego dobra, które nakazywałoby czynienie udogodnień radnym w sytuacji, gdy reszta wspólnoty samorządowej zmuszona jest do poszukiwania wolnego miejsca parkingowego przez co najmniej kilkanaście minut.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska Dyrektor podał, że A w K na mocy Uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. otrzymał kategorię drogi lokalnej miejskiej, a następnie w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) uzyskał kategorię drogi gminnej. Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu działając na mocy art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, zgodnie z którym to rozporządzeniem zarządca drogi ma prawo umieszczać na drodze publicznej pod znakami tabliczki określające użytkowników lub rodzaj pojazdów, dla których parking jest przeznaczony - pismem o sygn. [...], stanowiącym załącznik do odpowiedzi, zatwierdził w dniu 3 kwietnia 2008 r. stałą organizację ruchu na A w K wraz z uwagą dotyczącą wymiany tabliczki pod znakiem D-18 o treści: "wyłącznie dla RM" na tabliczkę: "wyłączenie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku".
Poza dniami wymienionymi na przedmiotowej tabliczce parking na A jest parkingiem ogólnodostępnym. Dyrektor zaznaczył, że dokonana zmiana nastąpiła w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a zatem takie działanie nie może zostać uznane za naruszające prawo.
Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. Sąd dopuścił dowód z akt tut. Sądu o sygn. III SA/Kr 396/09 w związku z dokumentami dotyczącymi niniejszej sprawy znajdującymi się w tych aktach. Z dokumentów tych i akt administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy wynika, że na wniosek Zarządu Komunalnego z dnia 29 lutego 2008 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu - jako organ wówczas zarządzający ruchem – pismem z dnia 3 kwietnia 2008 r., nr [...] - zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na A w K polegający na zmianie opisu na tabliczkach pod znakami D-18 i zaznaczył, że termin ważności zatwierdzenia wynosi 2 lata od daty pisma. W opisie technicznym projektu podano: "W związku z deficytem miejsc postojowych w opisywanym rejonie zaprojektowano zmianę opisu na tabliczkach pod znakami D-18, tym samym umożliwiając postój pojazdów poza dniami roboczymi innym użytkownikom. Opis po zmianie." Jako cel opracowania podano: "Celem opracowania jest udostępnienie parkingu dla mieszkańców poza dniami roboczymi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), zgodnie z którym:
"§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a."
Ponadto – zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. – "sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach".
Sąd orzekający podnosi, że podstawą prawną regulacji związanych z poruszaniem się po drogach publicznych i korzystaniem z tych dróg są dwie ustawy: ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), przy czym o tym, kto sprawuje zarząd określoną drogą rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, natomiast w ustawie – Prawo o ruchu drogowym określono ogólne zagadnienia związane z zarządzaniem ruchem oraz nadzorem nad tym zarządzaniem powierzając niektóre z zadań w tym zakresie zarządcom dróg, a niektóre innemu organowi – organowi zarządzającemu ruchem właściwemu dla danej drogi.
Przedmiotem niniejszej skargi jest czynność umieszczenia tabliczkipod znakiem D-18 na A w K. Plac ten, co wykazano wyżej, stanowi drogę gminną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Zarządcą tej drogi jest Prezydent Miasta albowiem, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 tej ustawy: "Zarządcami dróg (...) są dla dróg gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta)", a według ust. 5 tego art. 19: " W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta."
Na wstępie rozważań Sąd uznał za celowe ustalić czym jest czynność umieszczenia tabliczki pod znakiem drogowym i czy czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego. W związku z powyższym i mając na uwadze to, że umieszczenie tabliczki pod znakiem drogowym miało miejsce na drodze publicznej Sąd stwierdza, że ma rację skarżący zauważając w skardze, że czynność umieszczenia tabliczki pod znakiem drogowym poprzedzona jest sformalizowanym planem organizacji ruchu, jednak – zdaniem Sądu - z okoliczności tej skarżący nie wywiódł prawidłowych wniosków.
Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 10 ust. 2, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.):
"Art. 10.
- 2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych oraz na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie.
- 5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.
- 6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych."
Z powyższego wynika, że w mieście na prawach powiatu jakim jest K, Prezydent Miasta jest nie tylko zarządcą drogi publicznej (gminnej), jaką jest A w K, ale jednocześnie jest organem zarządzającym ruchem na tej drodze publicznej w oparciu o wskazany wyżej przepis art. 10 ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Należy jednocześnie podnieść, że – zgodnie z dokumentacją przedstawioną w sprawie – w imieniu Prezydenta Miasta czynności zarządcy drogi i czynności organu zarządzającego ruchem wykonywał do dnia 30 września 2008 r. Zarząd Dróg i Transportu (uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie likwidacji jednostki budżetowej Zarządu Dróg i Transportu), a następnie jego kompetencje zostały przejęte przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT), zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 r.
Z kolei, na mocy art. 10 ust. 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym:
"Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności:
- 1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,
- 2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,
- 3) potrzeby społeczności lokalnej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem."
W oparciu o powyższą delegację ustawową zostało wydane Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. (obowiązujące z dniem 29 października 2003 r.) w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), które w § 3 ust. 1 określiło kompetencje organu zarządzającego ruchem:
"§ 3.
- 1. Organ zarządzający ruchem w szczególności:
- 1) rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu;
- 2) opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu;
- 3) zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów;
- 4) przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji;
- 5) przechowuje projekty organizacji ruchu i prowadzi ich ewidencję;
- 6) opiniuje geometrię drogi w projektach budowlanych;
- 7) prowadzi kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych sygnalizacji świetlnej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu;
- 8) współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i kolei, Policją oraz innymi jednostkami.
Z kolei, w § 6 ust. 1 powyższego Rozporządzenia (z dnia 23 września 2003 roku) wskazany jest organ właściwy do zatwierdzania organizacji ruchu:
"§ 6.
- 1. Organizację ruchu zatwierdza, na podstawie projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi".
Z powyższego – zdaniem Sądu - wynika, że zatwierdzenie organizacji ruchu z dnia 3 kwietnia 2008 r. nr [...] na A w K wraz z uwagą dotyczącą wymiany tabliczki pod znakiem D-18 o treści: "wyłącznie dla RM" na tabliczkę: "wyłączenie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" nastąpiło przez organ do tego uprawniony.
W tym miejscu należy zauważyć, że zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze publicznej przez uprawniony organ, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest czynnością materialno-techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W zakresie tym Sąd podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 736/10.
W niniejszej sprawie, na co Sąd orzekający zwraca uwagę, skarżący Ł. S. nie zaskarżył jednak czynności materialno-technicznej zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze publicznej, tj. zatwierdzenia stałej organizacji ruchu z dnia 3 kwietnia 2008 r. nr [...] na A w K wraz z uwagą dotyczącą wymiany tabliczki pod znakiem D-18 o treści: "wyłącznie dla RM" na tabliczkę: "wyłączenie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku", ale w sposób wyraźny przedmiotem skargi uczynił czynność postawienia, zainstalowania w sensie fizycznego umieszczenia pod znakiem D-18 tabliczki o treści: "wyłączenie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" albowiem wezwał organ "do usunięcia" tej tabliczki i wniósł w skardze o uznanie czynności umieszczenia tabliczki "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" pod znakiem D-18 na A za bezskuteczną. Co prawda, skarżący użył sformułowania, że chodzi mu o "czynność materialno–techniczną Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie umieszczenia" tej tabliczki, ale w kontekście jego wszystkich wywodów zawartych w skardze koncentrujących się na znakach (i sygnałach) drogowych, a zwłaszcza celach znaków drogowych należy przyjąć, że skarżący przedmiotem skargi uczynił nie czynność zatwierdzenia organizacji ruchu z dnia 3 kwietnia 2008 r. nr [...], ale czynność umieszczenia (pod znakiem drogowym) tabliczki z konkretnym napisem, a więc tabliczki będącej integralną częścią znaku drogowego.
Sąd zauważa bowiem, że zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393):
"Napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku."
Tak więc, mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania na względzie Sąd uznał, że przedmiotem niniejszej skargi jest czynność umieszczenia tabliczki "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" pod znakiem D-18 na A w K jako "postawienie – zainstalowanie lub niepostawienie – niezainstalowanie znaku drogowego". Z kolei, co wykazano wyżej, czynność polegająca na postawieniu znaku (lub jej zaniechanie) drogowego jest czynnością wykonawczą w stosunku do zatwierdzonej organizacji ruchu, przy czym jest niewątpliwym, iż można stawiać lub należy stawiać tylko znaki legalne tj. takie, które zostały przewidziane w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu. Tak więc sama czynność postawienia znaku drogowego w konkretnym miejscu musi być poprzedzona czynnością zatwierdzenia jego rodzaju i jego ustawienia, wynikającą ze sformalizowanego zarządzenia organizacji ruchu.
Powyższe stanowisko Sądu wynika wprost z treści powołanego już wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), które w § 11 stanowi:
"§ 11. Organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. (...)."
Tak więc z treści powyższych przepisów wynika wprost, że umieszczenie znaku drogowego jest czynnością techniczną, wtórną wobec zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na drodze publicznej, a taka czynność nie mieści się w kompetencji sądownictwa administracyjnego określonej przytoczonymi wyżej przepisami p.p.s.a.
Stanowisko Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dotyczące braku kompetencji sądownictwa administracyjnego do rozstrzygania odnośnie umieszczenia konkretnego znaku drogowego, w tym – co zaznaczono wyżej - tabliczki pod znakiem określonej treści, zostało w ostatnim okresie ugruntowane orzecznictwem sądowoadministracyjnym, a w szczególności znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 735/10, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1394/11 oraz w uzasadnieniu postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 740/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 1051/10 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/11.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzucana przez skarżącego Ł. S. Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wykonującego działania Prezydenta Miasta - czynność polegająca na ustawieniu (umieszczeniu) znaku drogowego, tj. tabliczki pod znakiem D-18 o treści "wyłącznie dla RM w dni robocze od poniedziałku do piątku" na A w K - nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem Sąd - na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - skargę odrzucił.