Uzasadnienie
Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 61, art. 61 a, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 141 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego na kwiecień i maj 2015 r.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniach 13 kwietnia 2015 r. i 5 maja 2015 r. K. Ś. złożył wnioski o przyznanie zasiłku okresowego na kwiecień i maj 2015 r. Organ ustalił, że na podstawie decyzji z dnia [...] 2014 r. znak [...] został przyznany K. Ś. zasiłek okresowy w kwocie 206,50 zł do dnia 1 grudnia 2014 r. do 31 lipca 2015 r. Fakt ten w ocenie organu I instancji uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego.
Od powyższego postanowienia K. Ś. złożył odwołanie (zażalenie), w którym podał jedynie znaki i numery pism kierowanych do niego przez organ I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone postanowienie nie jest prawidłowe gdyż zostało wydane z naruszeniem przepisów o postępowaniu, w szczególności art. 7 i 77 K.p.a., wskutek czego istotne dla sprawy okoliczności nie zostały ustalone. Organ stwierdził, że zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. W przedmiotowej sprawie ustalono, że dochód K. Ś. w miesiącu marcu 2015 r. wyniósł kwotę 135,50 zł, zatem różnica między kryterium dochodowym (542 zł zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) a dochodem K. Ś. wynosi 406,50 zł i w takiej maksymalnej wysokości zasiłek okresowy mógł być przyznany wnioskodawcy.
Ponadto przepisy ustawy o pomocy społecznej przewidują możliwość zmiany decyzji przyznającej świadczenia, jeżeli między innymi nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej strony. Tymczasem z zebranego materiału dowodowego nie wynika jaka była sytuacja dochodowa strony w dacie przyznawania zasiłku okresowego. Niewątpliwym jest, że w dacie wydania decyzji przyznającej zasiłek okresowy dochodem K. Ś. był zasiłek stały w wysokości 529 zł miesięcznie, nie wiadomo jednak w jakiej wysokości alimenty płacił wówczas wnioskodawca, a co za tym idzie jaki był jego faktyczny dochód. Nie wiadomo też, jakie inne czynniki miały wpływ na ustalenie wysokości zasiłku okresowego przyznanego wskazaną przez organ I instancji decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r.
W konsekwencji powyższego w ocenie SKO nie można ustalić czy zachodzi tożsamość stanu faktycznego obecnego ze stanem faktycznym, jaki miał miejsce w dacie wydania decyzji przyznającej zasiłek okresowy. Odmowę wszczęcia postępowania w tej sprawie może uzasadniać wyłącznie ustalenie, że nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego od daty wydania decyzji przyznającej zasiłek okresowy.
Na to postanowienie K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że jest ono niezgodne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, iż K. Ś. nie wskazał, na czym polega naruszenie prawa w odniesieniu do skarżonego postanowienia. W piśmie zatytułowanym "skarga" K. Ś. zaskarżył wszystkie rozstrzygnięcia Kolegium wydane w dniach 20 i 22 lipca 2015 r. w sprawach o sygnaturach [...] od nr-u [...] do nr [...] 2015 i podniósł, iż wszystkie te rozstrzygnięcia są niezgodne prawem na zasadzie art. 156 K.p.a. Przy tak sformułowanym zarzucie trudno ustosunkować się do skargi K. Ś. zwłaszcza, że pełnomocnik z urzędu skarżącego również nie wskazał na konkretne zarzuty skargi.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, a poza tym jest rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącego. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu odwoławczego. Sąd w całej rozciągłości podtrzymuje stanowisko zajęte przez organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, w którym organ szczegółowo przedstawiło motywy swojego rozstrzygnięcia, zarówno odnośnie do stanu faktycznego sprawy, jak i do oceny prawnej.
Okolicznością bezsporną w okolicznościach sprawy jest, że skarżący jest osobą w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej oraz, że został mu przyznany i otrzymuje zasiłek okresowy, który jednak w okresie składania wniosku mógłby być wyższy. Zatem wniosek K. Ś. o przyznanie zasiłku okresowego na kwiecień i maj 2015 r. mógł być skuteczny po jego merytorycznym rozpoznaniu, czego nie dostrzegł organ I instancji.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Na marginesie sprawy należy zauważyć gorszącą i nie do zaakceptowania w normalnych warunkach treść pism skarżącego obrażającego pracowników załatwiających jego sprawy. Poczucie zupełnej bezkarności, jakie charakteryzuje K. Ś., w sytuacji korzystania z pełnej pomocy społecznej ze strony Państwa jest zdumiewające i nie może dziwić, iż powoduje brak akceptacji ze strony organów i przedstawicieli tych organów.
Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a.