Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1285/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1285/13 odrzucił wniosek K. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Przesyłka zawierająca to postanowienie wróciła do Sądu z adnotacją o nieodebraniu jej przez skarżącą i podwójnym awizowaniu w dniach 20 maja i 28 maja 2014 r.

W dniu 22 września 2014 r. ustanowiony w drodze prawa pomocy pełnomocnik skarżącej radca prawny B. S. wniósł zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, wskazał, że skarżąca nie odebrała osobiście postanowienia z dnia 1 kwietnia 2014 r., gdyż przebywała za granicą, o czym poinformowała Sąd w piśmie z dnia 26 marca 2013 r. Ponadto wpływ na uchybienie terminu do wniesienia zażalenia miała jej sytuacja życiowa i materialna, która szczegółowo została przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy (z dnia 20 lutego 2014r.), przyjęta następnie za podstawę uwzględnienia jej tego wniosku przez Referendarza Sądowego.

Pełnomocnik skarżącej wskazał ponadto, że z dniem 15 września 2014 r. doręczono mu zawiadomienie dziekana Rady OIRP o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione, by sąd mógł uwzględnić taki wniosek:

1. – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.),
2. – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.),
3. – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.),
4. – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Wniosek K. G. spełnił warunki formalne, gdyż został wniesiony przez upływem siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, który w realiach niniejszej sprawy należy wiązać z otrzymaniem przez wyznaczonego przez Dziekana OIRP radcę prawnego B. S. zawiadomienia wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu skarżącej, a wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione zażalenie na postanowienie z 1 kwietnia 2014 r.

Przechodząc do meritum – kwestii uprawdopodobnienia braku winy Sąd podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 1046/14: "Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu."

Oceniając zgodnie z powyższymi twierdzeniami wniosek w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nie zawiera on żadnych okoliczności, które w sposób przekonywujący uprawdopodobniłby brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Argumentacja wniosku jest zbyt ogólna i w zasadzie odnosi się do okoliczności (sytuacja życiowa i materialna), które mogą i były rozpatrywane w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o prawo pomocy. Do wniosku o przywrócenie terminu nie załączone zostały żadne dokumenty potwierdzające jakichś szczególny stan rzeczy, który uniemożliwił skarżącej przy największym wysiłku i staranności złożenie zażalenia w terminie.

Na ocenę wniosku w żaden sposób nie może mieć wpływu informacja skarżącej w piśmie z dnia 26 marca 2014 r., w którym poinformowała Sąd, że jej adres przy ul. N w K przestaje być aktualny, skoro po dziś dzień nie zgłosiła Sądowi nowego adresu. Obowiązki związane z zawiadomieniem Sądu o każdej zmianie swojego zamieszkania reguluje przepis art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a, który skutkami zaniedbania tego obowiązku obciąża strony postępowania.

Mając na uwadze powyższe sąd odmówił K. G. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu z 1 kwietnia 2014 r., orzekając na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a.