Uzasadnienie
Spółka [...], Spółka komandytowa z siedzibą w A. (dalej skarżąca Spółka), reprezentowana przez radcę prawnego Ł. K., pismem z dnia 21 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 września 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym
W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Podnieść należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 546/11; Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 402/11; Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/11; Lex nr 783605).
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił w żaden sposób wniosku, nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie zobrazował sytuacji majątkowej Spółki, nie poparł okoliczności z tym związanych żadnymi dokumentami ani też danymi liczbowymi. Nie wiadomo zatem, jakie aktualnie skarżąca Spółka osiąga dochody, jaki poniosła uszczerbek wskutek orzeczenia w tej sprawie i innych kar pieniężnych oraz że uszczerbek ten spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła szkodę na większą skalę niż zwyczajowo występująca wskutek orzeczenia kary w takiej właśnie wysokości. Jakkolwiek przepisy nie wymagają od wnioskodawcy udowodnienia wystąpienia tych okoliczności, to jednak ich uprawdopodobnienie powinno polegać na przedstawieniu do oceny Sądu tych wszystkich faktów, które związane są z aktualną sytuacją finansową skarżącej Spółki, skoro z nią wiąże ona ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Brak danych wskazujących na aktualną sytuację finansową skarżącej Spółki, wykluczył więc ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skro skarżąca Spółka nie wykazała prawdopodobieństwa zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., wniosek o wstrzymanie nie mógł podlegać merytorycznej ocenie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.