Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2015 r. nr [...] orzekającą o skierowaniu M. S. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. B na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Odpis powyższej decyzji został doręczony do rąk M. S. w dniu 22 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wskazaną decyzję. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazując, że nie mieszka pod adresem, na który była wysyłana mu korespondencja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., póz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Zapis art. 86 § 1 P.p.s.a. oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności
Sygn. akt III SA/Kr 1337/16 procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt l OZ 357/08, publ. System Informacji Prawnej Lex nr 493881 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, Lex nr 39797; z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt l SA/Gd 794/99, Lex nr 40381).
Natomiast w doktrynie jako niezawinione przyczyny uchybienia terminu wskazuje się takie okoliczności jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, uniemożliwiająca jej wyręczenie się inną osobą (por. H. Knysiak-Molczyk (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 173). Dodać należy, że przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt l OZ 354/08, Lex nr 494229 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679).
Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Sąd nie jest natomiast upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania 3
Sygn. akt III SA/Kr 1337/16 czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczność uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Tak rozumianej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do Sądu skarżący nie uprawdopodobnił. M. S. podał jedynie, że nie zamieszkuje pod adresem na którym przesyłano mu korespondencję. Wskazać przy tym należy, że z akt administracyjnych i znajdującego się w nich zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że decyzja SKO z dnia 7 grudnia 2015 r. została doręczona skarżącemu w dniu 22 grudnia 2015 r., na co wskazuje jego własnoręczny podpis. Tym bardziej za nieusprawiedliwione należy uznać twierdzenie skarżącego o tym, że nie odbierał korespondencji pod wskazanym adresem. W konsekwencji, wobec braku uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wyjaśnienia jaka była przyczyna uchybienia terminu, kiedy ustała oraz jakie okoliczności mogły ekskulpować skarżącego, nie było więc żadnych podstaw do przywrócenia terminu.
W tym stanie rzeczy skoro skarżący nie wykazał niezbędnej do przywrócenia terminu przesłanki, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, o której mowa w przywołanym wyżej art. 86 § 1 P.p.s.a., to brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi sądowej. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji