Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2013 r. odrzucił skargę W.J., ponieważ skarżący nie uzupełnił z zakreślonym terminie braku formalnego skargi polegającego na jej niepodpisaniu. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 21 stycznia 2014 r.
W dniu 24 stycznia 2014 r. W.J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi, wskazując, że uchybieniu terminu dowiedział się dopiero 21 stycznia 2014 r. po otrzymaniu postanowienia WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2013 r. Skarżący podał, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało odebrane przez jego matkę, która przez niedopatrzenie włożyła to wezwanie do teczki wraz z innymi swoimi dokumentami. Te okoliczności, zdaniem skarżącego, świadczą o tym, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do podpisania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa, spełnia wymogi formalne, lecz w ocenie Sądu nie jest zasadny.
Należy podkreślić, że "Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07 – powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku nie uzasadniały przywrócenia terminu. Z akt sądowych (k.
13) wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu oraz do podpisania skargi znajdowały się w jednej przesyłce, która została prawidłowo doręczona W.J. 26 grudnia 2013 r. Skarżący nie tylko odebrał przesyłkę osobiście, potwierdzając to własnoręcznym podpisem, ale niewątpliwie zapoznał się z treścią nadesłanej przez WSA w Krakowie korespondencji, ponieważ w terminie do uiszczenia wpisu złożył wniosek o udzielenie prawa pomocy. Natomiast opisane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazujące na umieszczenie przez matkę skarżącego wezwania do podpisania skargi w miejscu uniemożliwiającym skarżącemu zapoznanie się z treścią wezwania nie tylko nie uprawdopodobniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, lecz przemawiają za tym, że skarżący po odebraniu korespondencji z Sądu wykazał się niedbalstwem. Skoro bowiem odebrał przesyłkę, a następnie nie zapoznał się z jej treścią i nie zabezpieczył jej przed zgubieniem, to można mu przypisać winę w uchybieniu terminu. Oczywistym jest, że osoba inicjująca postępowanie sądowe zobowiązana jest dochować staranności, której przejawem jest między innymi takie przechowywanie i oznaczanie otrzymywanej korespondencji, by nie doprowadzać do uchybienia terminom procesowym.
Biorąc pod uwagę okoliczności rozpatrywanej sprawy oraz przedstawione wyżej zasady dotyczące kwestii przywracania uchybionego terminu, Sąd uznał, że W. J. nie dochował staranności wymaganej od osoby inicjującej postępowanie sądowe, a ponadto nie uprawdopodobnił, by w sprawie zaszły nadzwyczajne okoliczności dające podstawę do zastosowania wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie terminu. W związku z tym należało odmówić przywrócenia terminu do podpisania skargi na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.